Όλο και πιο εντατικές γίνονται οι παρασκηνιακές συνομιλίες μεταξύ Ισραήλ Τουρκίας, ενώ το δυτικό ενδιαφέρον στρέφεται και πάλι προς τη Μεσόγειο, καθώς η ενεργειακή κρίση απειλεί το σύνολο των οικονομιών, με τις προοπτικές άμεσων λύσεων να είναι σχεδόν απίθανες, αλλά ότι σχεδιάζεται τώρα θα επηρεάσει καθοριστικά και τις γεωπολιτικές ισορροπίες.

Η διαμόρφωση ενός πλαισίου κοινών συμφερόντων , όπως ήταν περίπου οι σχέσεις πριν από το 2010, επανέρχονται δυναμικά στις τουρκοισραηλινές σχέσεις, αλλά θα πάρει καιρό να φθάσουν στο ίδιο επίπεδο. Προς το παρόν το κλίμα βέβαια είναι πολύ θετικό, ενώ οι όποιες συμφωνίες ναι μεν μπορούν να είναι πιο συμφέρουσες για κάποια χώρα, αλλά δεν μπορούν  να αποκλείσουν κάποια άλλη. Η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί μάλλον αμέτοχη τις εξελίξεις και σε αυτόν τον τομέα και το χειρότερο είναι ότι δεν παρουσιάζει κάποιες δικές της προτάσεις, δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και δεν φαίνεται πουθενά στο κάδρο των συζητήσεων.

Η επιστροφή της Τουρκίας

Η τάση για απεξάρτηση από το ρωσικό πετρέλαιο που επαναφέρει την Αν. Μεσόγειο στο προσκήνιο επιδρά προωθητικά και στον διάλογο της Τουρκίας με το Ισραήλ. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας φέρνει ακόμη πιο κοντά τον διάλογο των δύο χωρών.   Συνεχή δημοσιεύματα στην Τουρκία κάνουν λόγο για μια νέα κατάσταση και  επαναφέρουν τον αγωγό που θα συνδέει τις δύο χώρες. Σύμφωνα με ανταπόκριση του Ρώϋτερ, οι παρασκηνιακές συνομιλίες έχουν ενταθεί και σημειώνει σχετικά με τον αγωγό ότι  βρίσκεται ήδη στο τραπέζι ως εναλλακτική λύση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι βρίσκονται μπροστά σε αποφάσεις ακόμη.

Η  αναθέρμανση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ και η επίσκεψη Ισαάκ Χέρτζογκ στην Άγκυρα επανέφεραν το θέμα στην πρώτη γραμμή. Σύμφωνα με Τούρκο αξιωματούχο, τον οποίο επικαλείται το Ρόιτερς, οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών συνεχίστηκαν και μετά την επίσκεψη Χέρτζογκ στην Τουρκία. Ο ίδιος αξιωματούχος δεν αποκλείει λήψη «συγκεκριμένων αποφάσεων» μέσα στους επόμενους μήνες για την προτεινόμενη όδευση του αγωγού αλλά και για οντότητες που θα συμμετέχουν στο έργο. Ωστόσο, φαίνεται πως ισχύει και στην περίπτωση του ισραηλινοτουρκικού αγωγού ό,τι και για τον EastMed, αφού σύμφωνα με αξιωματούχους που εμπλέκονται στην ενεργειακή βιομηχανία, παράγοντες όπως οι περιορισμοί στην παραγωγή και οι γεωπολιτικές εξελίξεις «μπορεί να αφήσουν το έργο νεκρό στο βάθος της θάλασσας».

Η υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ, Καρίν Ελχαράρ, δήλωσε πως υπάρχουν πολλά ζητήματα που δεν έχουν ακόμα συζητηθεί, συμπεριλαμβανομένων και των οικονομικών. «Θα πρέπει να βρεθεί μια λύση οικονομικά εφικτή, κάτι που δεν είναι αυτονόητο», ανέφερε η Ισραηλινή υπουργός. Ο αγωγός υπολογίζεται ότι θα μπορούσε να επεκταθεί σε απόσταση 500-550 χιλιομέτρων και θα κοστίσει έως και 1,5 δισεκατομμύριο για την κατασκευή, σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους, καθιστώντας τον πιο διαχειρίσιμο από τον αγωγό EastMed το κόστος του οποίου υπολογίζεται στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Ελλάδα χωρίς πρωτοβουλίες

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Τούρκιγιε  ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου θα επισκεφθεί το Ισραήλ την ερχόμενη Κυριακή 3 Απριλίου όπου θα έχει συνάντηση με τον Γιαΐρ Λαπίντ. Η εφημερίδα αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, όπου αναμένεται η αξιολόγηση της διαδικασίας διορισμού πρεσβευτών μεταξύ των δύο χωρών, θα συζητηθούν ευκαιρίες συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, το διμερές εμπόριο και περιφερειακά ζητήματα. Στη συνάντηση, κατά την οποία θα είναι και το Παλαιστινιακό στην ημερήσια διάταξη, ο Τσαβούσογλου θα μεταφέρει τις «ευαισθησίες» της Τουρκίας για το θέμα αυτό. Οι συνομιλίες θα συνεχιστούν σε επίπεδο αρμοδίων υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων.
Είναι προφανές ότι η Τουρκία επανέρχεται στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς να έχει ανακαλέσει ούτε μια λέξη απ΄όσα έχει πει κατά του Ισραήλ, ούτε θέτει κανείς ζήτημα τουρκολιβυκού συμφώνου. Ακόμη και η Ελλάδα δείχνει σημάδια κόπωσης και έχει περιορίσει κατά πολύ ακόμη και την αναγκαία ρητορική για τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα διεκδικεί ρόλο στην περιοχή.  

Οι μεγάλες ανάγκες της Δύσης για ενέργεια, φαίνεται ότι θέλουν να αγνοηθούν να πολιτικά προβλήματα μεταξύ των χωρών της περιοχής, ή στην καλύτερη περίπτωση να μπουν στο ράφι. Όμως το Ισραήλ δεν έχει προβλήματα αντίστοιχα με αυτά της Ελλάδας και της Κύπρου, οπότε η Αθήνα οφείλει να εξηγήσει τι ακριβώς θέλει να κάνει στην περιοχή. Γιατί κάθε συμφωνία έχει και ένα πολιτικό φόντο, κάθε υπογραφή έχει και ένα κόστος, κάθε αλλαγή έχει και τις συνέπειές της. Υπό αυτό το πρίσμα η Ελλάδα θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλία για την πραγματοποίηση μιας Διάσκεψης με στόχο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και την επίλυση των διαφορών με ειρηνικό τρόπο, αντί να είναι απλός θεατής σε ένα σκηνικό που είναι απλός θεατής. Είναι προφανές ότι χωρίς την συμμετοχή της Ελλάδας κάθε λύση και συμφωνία θα είναι προβληματική. Αλλά για να διορθωθεί το πρόβλημα η Αθήνα πρέπει να εμφανιστεί στο διεθνές προσκήνιο. Πίσω από τις κουρτίνες δεν παράγεται πολιτική.