Του Σωτήρη Σιδέρη

Η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου, δηλαδή του πρωθυπουργού να υπονομεύσει και τελικά  να ακυρώσει την πραγματοποίηση του 64ου γύρου των διερευνητικών συνομιλιών Ελλάδας –Τουρκίας, ευτυχώς έπεσε στο κενό. Το Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι η συνάντηση θα διεξαχθεί κανονικά στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου και θα είναι σίγουρα μια δύσκολη συνάντηση, αλλά είναι προτιμότερη από το να μιλούν οι στόλοι και τα αεροσκάφη. Σημειώνεται ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε αφήσει σαφείς υπαινιγμούς για ακύρωση της συνάντησης, αλλά ευτυχώς επικράτησε η λογική. Το κλίμα  όξυνσης που καλλιεργούν οι στρατιωτικοί στην Άγκυρα, συνεπικουρούμενοι από τους εθνικιστές , με εκφραστές τους Ερντογάν και Ακάρ, δεν έπρεπε να σταθεί εμπόδιο. Η συγκυρία είναι δύσκολη, αλλά η Τουρκία θα πρέπει να δείξει στην ελληνική αντιπροσωπεία, ποιο άρθρο της Συνθήκης της Λωζάννης συνδέει την κυριαρχία των ελληνικών νησιών με την αποστρατικοποίησή τους.

  
Η Τουρκία επιχειρεί με πολλούς τρόπους να εκμεταλλευθεί το  ασταθές κλίμα στις διεθνείς σχέσεις και να προωθήσει τους στόχους της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό όμως δεν θα το επιχειρήσει ποτέ στην πράξη, αν πρώτα δεν διασφαλίσει ισχυρές συμμαχίες, ή τουλάχιστον την ανοχή κάποιων μεγάλων χωρών. Και αυτό είναι πολύ δύσκολο να το καταφέρει. Το πρόβλημα για τον Τούρκο πρόεδρο και το επιτελείο του, είναι ότι αγγίζει  απειλητικά την φιλοσοφία των ΗΠΑ αυτή την περίοδο που θέλει ενωμένο το ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας.

Ευκαιρία για ελληνική πρωτοβουλία

Αν προκληθεί  μια σύγκρουση Ελλάδας –Τουρκίας το ΝΑΤΟ, ακόμη και αν είναι προβοκάτσια, η Συμμαχία  δεν πρόκειται να επιβιώσει ούτε μια εβδομάδα, θα διαλυθεί  και αυτό θα είναι το μεγάλο δώρο στη Μόσχα. Αυτό οφείλει να το εκμεταλλευθεί η κυβέρνηση, η οποία δεν δείχνει κανένα σημάδι ότι θα κινηθεί με σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση.  Είναι η στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση οφείλει επίσης να παρουσιάσει τις δικές της πρωτοβουλίες και να σταματήσει να εγκλωβίζεται στις κινήσεις της Άγκυρας.
Χαρακτηριστικό της ανεπάρκειας του πρωθυπουργού , αλλά και της άρνησής του να ασχοληθεί με τα μείζονα ζητήματα της χώρας είναι ότι από τη Διάσκεψη του Μονάχου, όπου πλήθος ηγετών και κορυφαίοι αξιωματούχοι μεγάλων χωρών συζητούσαν τις προκλήσεις ασφάλειας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ . Δεν έχει την παραμικρή σημασία αν οι δηλώσεις του ήταν διχαστικές και ελέγχονται πλήρως για την αντιδημοκρατικότητά τους. Σημασία έχει ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση, ποτέ δεν ήταν,  να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της χώρας , μπερδεύοντας  τον ρόλο αυτόν,  με τον ρόλο ομαδάρχη της ακροδεξιάς και της ολιγαρχικής ελίτ της χώρας.

 Υπό το φως των διεθνών εξελίξεων , αυτή η συνάντηση στις 22 Φεβρουαρίου θα έχει ξεχωριστή σημασία, ανεξάρτητα από την έκβασή της. Δεν είναι απίθανο η Τουρκία να καταθέσει προτάσεις που θα προκαλέσουν την ελληνική αντιπροσωπεία. Αλλά ας καταθέσει και η ελληνική πλευρά τις δικές της προτάσεις και ας γίνει σύγκρουση επί προτάσεων και όχι στη θάλασσα ή στον αέρα.
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις γίνονται όλο και πιο περίπλοκες σε έναν κόσμο ασταθή και επικίνδυνο. Η σφυρηλάτηση νέων συμμαχιών και η ενίσχυση των υφιστάμενων και η αναβάθμιση της διπλωματικής κινητικότητας της χώρας είναι επιβεβλημένη. Η Τουρκία είναι μια επιθετική και επικίνδυνη χώρα, με κράτος και παρακράτος, με κύκλους και συστήματα εξουσιών, που όμως εκφράζονται με μια φωνή όταν πρόκειται για την Ελλάδα. Η ενότητα στην Ελλάδα, υπάρχει μόνο στην λαική βάση και όχι σε επίπεδο εξουσίας. Και γι αυτό ευθύνεται προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Σε αυτή την συγκυρία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να τον θέσουν προ των ευθυνών του.
Θα είναι μια κάποια πρόοδος…