Του Σωτήρη Σιδέρη

Θέλοντας προφανώς να αμυνθεί στον ορυμαγδό των καταγγελιών για το αλόγιστο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την προσφιλή τακτική του , έκανε κάτι που ο ίδιος και όλη η οικογένειά του αντιμάχονται δεκαετίες τώρα. 

Διαστρέβλωσε το νόημα και επιχείρησε να εμφανίσει ως οικογενειακή ευθύνη την σωστή τοποθέτηση –ανάλυση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Τσίπρα για την παραγγελία των Ραφάλ, κατά παρέκκλιση όλων των προβλεπόμενων διαδικασιών που έχει ψηφίσει η βουλή, απομονώνοντας μια φράση από την ομιλία του βουλευτή , ότι «η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός».  Με ένα ρεσιτάλ εθνοκαπηλείας, ο πρωθυπουργός επιχείρησε πάλι ηρωική έξοδο σε μια ακόμη αντιπαράθεση στη βουλή. Ο Αλέξης Τσίπρας το επισήμανε φυσικά , αλλά το  κυβερνητικό επικοινωνιακό χαλκείο έχει το σχέδιό του. Η φράση αυτή όμως ήταν ενταγμένη σε ένα ολόκληρο σκεπτικό, σύμφωνα με το οποίο, η άμυνα της χώρας εξυπηρετείται μόνο με έναν  συνδυασμό εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, πράγμα που δεν υφίσταται ούτε ως ορολογία στην σκέψη του πρωθυπουργού, αλλά ισχύει σε όλον τον πλανήτη.  

       Ο Ασκός του Μητσοτάκη

Και το αισχρότερο σημείο της υποτιθέμενης πατριωτικής αντίδρασης του πρωθυπουργού, ήταν ότι απαιτούσε από τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώσει αν συμφωνεί με τον «ξάδερφό του», ανοίγοντας έτσι τον ασκό του Αιόλου.  Γιατί τώρα μπορεί όλη η αντιπολίτευση να επικαλείται δηλώσεις ή πράξεις όλης της οικογένειας και να απαιτεί την τοποθέτηση του πρωθυπουργού. Η διπλή εμπάθεια δεν είναι τυχαία. Τρόπος σκέψης και ζωής  είναι.

Τι είπε ο Γιώργος Τσίπρας; Ιδού τι λένε τα πρακτικά της βουλής :

   <<Το ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας είναι αυτό το οποίο πρέπει να υπηρετεί η άμυνα της χώρας. Η άμυνα της χώρας δεν είναι αυτοσκοπός. Πολύ πρόσφατα απέναντι στις δηλώσεις Τσαβούσογλου και άλλων Τούρκων αξιωματούχων παλιότερα, που δεν αμφισβητούν πλέον μονάχα το δικαίωμα άμυνας των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά αμφισβητούν πλέον την ίδια την εθνική κυριαρχία στα νησιά, η απάντηση, οι δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρθηκαν στην κυριαρχία μας στα νησιά, αλλά δεν έκαναν την παραμικρή νύξη για το δικαίωμα άμυνας των νησιών. Και δεν είναι διαφορετική στάση συνολικά του ΝΑΤΟ, όπως και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 Πρόσφατα πάλι έγινε μία ακόμη διάσκεψη για τη Λιβύη στην Ιταλία, όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι από τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία, την Ιταλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, την Τουρκία, τη Ρωσία κ.λπ. Η Ελλάδα ήταν για άλλη μια φορά απούσα…». Ποιος διαφωνεί; Κανείς που έχει ασχοληθεί στοιχειωδώς με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλεια της χώρας. Πέραν του ότι αυτή η φασαρία, υποδηλώνει για μια ακόμη φορά την ροπή του πρωθυπουργού στον θεατρινισμό.

Πρόβλημα λογοδοσίας

Ακριβώς αυτό είναι το κενό στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας της χώρας. Η απόλυτη ετοιμότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συνεργατών να αναζητούν όλη την ημέρα λέξεις ή φράσεις  από τις οποίες μπορούν να <<αλιεύσουν>>, επικοινωνιακά συμφέρουσες ατάκες , καθιστούν τον πρωθυπουργό ένοχο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της κοινής λογικής. Η δε απαίτηση από τον Αλέξη Τσίπρα είναι επίσης ένα κραυγαλέο κενό πολιτικής ηθικής. Γιατί ο Γιώργος Τσίπρας είναι εκλεγμένος βουλευτής και απολογείται και λογοδοτεί και στον πρόεδρό του και στα όργανα του κόμματος και στους ψηφοφόρους του. Ο Γεραπετρίτης, ο Σκέρτσος, ο ανεψιός του και επικεφαλής του γραφείου του Δημητριάδης και πολλοί ακόμη που λογοδοτούν;. Που απολογήθηκε ο υπουργός Επικρατείας Γεραπετρίτης όταν καθόρισε μόνος του στα 6ν.μ το σύνορο αντίδρασης στο Ουρούτς Ρέις όταν ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού από το Καστελλόριζο: που ήταν τότε ο Μητσοτάκης να αποπέμψει τον υπουργό του γιατί «η άμυνα είναι αυτοσκοπός;» όπως είπε στη βουλή;

Το πρόβλημα είναι ότι ο πρωθυπουργός δέχθηκε μια ολομέτωπη επίθεση, μια ακόμη από την αντιπολίτευση για την απευθείας ανάθεση στη Γαλλία όλου του εξοπλιστικού προγράμματος. Η παραγγελία των Ραφάλ δεν είναι κάποια διακρατική συμφωνία. Είναι απευθείας ανάθεση σε ιδιωτικές εταιρείες της Γαλλίας, χωρίς την προηγούμενη έγκριση του ΚΥΣΕΑ, γεγονός που κανονικά θα έπρεπε να οδηγήσει σε λογοδοσία τον πρωθυπουργού. Αλλά οι  θεσμοί λογοδοσίας δεν λειτουργούν πλέον στη χώρα και γι αυτό ο Μητσοτάκης θεωρεί ότι μπορεί να λέει και να πράττει εκτός ελέγχου. Εκτός μηχανισμών ελέγχου, γιατί ο τελικός κριτής, ο λαός στην κάλπη δηλαδή, πιθανόν να έχει άλλη άποψη…