Του Σωτήρη Σιδέρη

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σίγουρα δεν αιφνιδιάστηκαν από την κλιμάκωση της τουρκικής πολιτικής και την έγγραφη διαστρέβλωση της Συνθήκης της Λωζάννης, προκειμένου να υπηρετηθεί η πολιτική  αμφισβήτησης της κυριαρχίας των νησιών μας με πρόσχημα την αποστρατιωτικοποίησή τους. Ούτε από την παραλυσία της ελληνικής κυβέρνησης αιφνιδιάστηκε κανείς. Η Άγκυρα κλιμακώνει βάσει σχεδίου και ήταν απολύτως βέβαιο ότι μέχρι το 2023 η Τουρκία θα ολοκλήρωνε την στρατηγική της επιδιώκοντας να αποσπάσει από την Ελλάδα ό,τι μπορεί περισσότερο. Το πλέον εξοργιστικό όμως είναι ότι αντί η Ελλάδα να είναι η χώρα που μπορούσε να καταγγείλει την Τουρκία διεθνώς για κραυγαλέες παραβιάσεις της εν λόγω Συνθήκης και να κινητοποιήσει κυβερνήσεις  και διεθνείς οργανισμούς, είναι η Τουρκία που το κάνει . Πλησιάζει λοιπόν μια κομβική στιγμή που η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να μένει ακίνητη. Τα διλήμματα που αποφεύγει να απαντήσει ο Μητσοτάκης θα του γίνουν εφιάλτης...

Η Λωζάννη και οι διεθνείς ισορροπίες

Και το κάνει γιατί βλέπει ότι η διασάλευση των διεθνών ισορροπιών και η προοπτική μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη λόγω του ουκρανικού και στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να της προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα και να πετύχει ως ένα βαθμό και η αναθεωρητική της πολιτική εις βάρος της Ελλάδας. Και όμως παρατηρούμε ότι η ελληνική κυβέρνηση πέρα από την τυπική υπηρεσιακή αντίδραση, δηλαδή τις ανακοινώσεις του ΥΠΕΞ, δεν έχει το παραμικρό πολιτικό σχέδιο . Αυτό είναι επικίνδυνο…

Η αντίδραση του Στέητ Ντηπάρτμεντ ότι δεν τίθεται ζήτημα κυριαρχίας των ελληνικών νησιών είναι θετική, υπό την προυπόθεση ότι οι ΗΠΑ δεν θα μείνουν σε αυτό , αλλά θα κινητοποιηθούν διεθνώς για να αναχαιτίσουν την τουρκική διπλωματία από το να κερδίσει έστω και έναν πόντο στους διεθνείς οργανισμούς και σε οποιαδήποτε σχήματα του δυτικού κόσμου. Και για να γίνει αυτό,, απαιτείται  αντίδραση στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με την πίεση του συνόλου του ελληνικού συστήματος προς τον Λευκό Οίκο απευθείας. Για παράδειγμα, ήταν αξιοσημείωτη η επιρροή που άσκησε το διάταγμα Μπάιντεν αμέσως μετά την εκλογή του ότι όσοι δεν σεβαστούν τη Συνθήκη του Ντέιτον για τη Βοσνία και την Συμφωνία των Πρεσπών θα υποστούν κυρώσεις.  Οι Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων έχουν απείρως ισχυρότερη επίδραση στις παγκόσμιες ισορροπίες γιατί δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά όλα τα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και φυσικά θα επιδράσουν και αλλού. Υπό αυτή την οπτική, κάθε απόπειρα ανατροπής ή υπονόμευσής τους, θα προκαλέσει τρομερές ανισορροπίες και διεθνείς κρίσεις, την στιγμή που όλη η Δύση δεν είναι ικανή να διαπραγματευθεί το ουκρανικό μόνο. Αυτό ακριβώς πρέπει να αξιοποιήσει η Ελλάδα, για να επαναφέρει την Τουρκία στο τραπέζι με  το πρωτογενές πρόβλημα που είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και τίποτα παραπάνω.
       

Η αντίδραση της Ελλάδας

Η παραλυσία πρέπει να σταματήσει. Τα ΜΜΕ που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν προκαλούν απλά κοινωνικά προβλήματα, απλά πλέον και εθνικά. Η αποσιώπηση των προβλημάτων προσφέρουν στην κυβέρνηση μια μορφή ενοχικής ασυλίας και σιωπής, με την έννοια ότι αφού δεν γίνονται ευρέως γνωστά, δεν συμβαίνει τίποτα. Πρόκειται για επικίνδυνη νοοτροπία που βουλιάζει τη χώρα σε κινδύνους και περιπέτειες. Εκτός και αν δεν ενδιαφέρονται , οπότε ας δηλώσουν ότι νοιάζονται μόνο για τον επιούσιό τους και τον παρασιτισμό τους.
Μια πρώτη ενέργεια της Ελλάδας, είναι η αναβάθμιση της κινητοποίησής της στο διεθνές  επίπεδο. Θα μπορούσε να ζητήσει έκτακτες συνόδους στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, αφού πρώτα εξασφάλιζε στήριξη και σαφή ψηφίσματα. Η ΕΕ δεν μπορεί να συνεχίζει στο εξής την τρισάθλια στάση των ίσων αποστάσεων που προκάλεσαν και την αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας.

Από την άλλη η Ελλάδα οφείλει να διαμηνύσει ότι η συζήτηση για την αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ –Τουρκίας σταματά εδώ και να απαιτήσει , οι επαφές με την Τουρκία να συνεχιστούν υπό τον όρο της σαφούς δήλωσης της Τουρκίας για τον απόλυτο σεβασμό των Συνθηκών. Αυτά είναι αυτονόητα θετικά βήματα, που πρέπει να γίνουν με σχέδιο και αποφασιστικότητα, αλλά και πάλι δεν αρκούν. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι έτοιμη, να οριοθετήσει πλέον με σχέδιο την ατζέντα διαλόγου με την Τουρκία και να δηλώσει δημόσια τις κόκκινες γραμμές. Η ιστορική ανεπάρκεια της ΝΔ ανεξαρτήτως πρωθυπουργού να διαπραγματευθεί οποιοδήποτε μεγάλο εθνικό θέμα, έχει σωρεύσει πλήθος προβλημάτων στην διεθνή επιρροή, το κύρος και τα εθνικά συμφέροντα γενικότερα. Οι εξοπλισμοί από μόνοι τους δεν μπορούν να λύσουν διπλωματικά προβλήματα.
Η διεθνοποίηση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων δεν έχει καμία σχέση με την ταξιδιωτική διπλωματία του Νίκου Δένδια. Ο οποίος δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει κανένα ουσιαστικό πλαίσιο παραγωγής πολιτικής, αρκούμενος σε μια ακατάσχετη φλυαρία εντός και εκτός Ελλάδας , ενώ δείχνει ότι δεν έχει κατανοήσει τις αλλαγές που συντελούνται στις διεθνείς ισορροπίες. Αν είχε καταλάβει κάτι θα έκανε…