Σε περιόδους κρίσεων δύο κινήσεις κάνουν οι αποτυχημένοι ηγέτες. Πρώτη, παραδέχονται κάποιες αστοχίες, αλλά με ευθύνη των άλλων και έτσι η μισή συγνώμη που ζητούν όταν δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, χάνεται στον κυκεώνα αναζήτησης ευθυνών. Δεύτερη, που έχει καταντήσει ιστορική ρουτίνα, είναι η ανακοίνωση  ενίσχυσης των πολιτικών πολιτικής προστασίας, επιτροπές, αλλαγές κλπ. Στην πρώτη περίπτωση, η εισήγηση του Μητσοτάκη στο υπουργικό συμβούλιο ήταν ακριβώς αυτή που νομίζαμε. Αδυναμίες των άλλων, μια ωφέλιμη επικοινωνιακά συγνώμη. Στην δεύτερη εξήγγειλε νέες, αλλά ασαφείς πολιτικές, αλλαγές και κινήσεις που δεν προσδιόρισε.

Δηλαδή επανέλαβε πράγματα που εξήγγειλε και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πολεμώντας ανένδοτα την τότε κυβέρνηση, μετά από πλημμύρες, πυρκαγιές, σεισμούς και χιονοθύελλα. Για να δείξει και κάποια επαφή με την κοινωνία,  ο πρωθυπουργός θυμήθηκε ότι μεταξύ ιδιωτών και κράτους υπογράφονται συμβάσεις. Οπότε , χαρτογράφησε πλήθος προβλημάτων που όφειλε να λύσει αλλά δεν θέλει, περιέγραψε ευθύνες τρίτων και συνεχίζει.  Εμμονή και πολιτική τύφλωση είναι να ξέρεις ότι κάνεις λάθος , αλλά να συνεχίζεις ακάθεκτος μέχρι το τέλος. Με απλά λόγια ο Μητσοτάκης είναι η εγγύηση ότι τα προβλήματα θα είναι τα ίδια και χειρότερα στην επόμενη χιονοθύελλα ή πυρκαγιά. 

 Είναι όμως προφανές  για τους πολίτες, ότι οι δικαιολογίες στέρεψαν, η επικοινωνία θάφτηκε στο χιόνι, στις διακοπές ρεύματος,  στην διάλυση των συγκοινωνιών, στην υπολειτουργία θεσμών και  υπηρεσιών.  Προτίμησαν και ίσως έκαναν καλά, να κλείσουν την Ελλάδα σε διήμερη υποχρεωτική αργία , δηλώνοντας επίσημα ότι παραιτούνται από την διαχείριση της κρίσης. Το Επιτελικό κράτος υπάρχει πλέον μόνο στο νόμο που τον θεσμοθέτησε καθώς ο εμπνευστής του , ο Γιώργος Γεραπετρίτης, εκτός από ανεπαρκής , ζει με την αγωνία των επόμενων αποκαλύψεων του υποδίκου Φουρθιώτη.
Ο πρωθυπουργός δεν εξαιρείται γιατί μπορεί το τεχνικό οικοδόμημα να αναδεικνύει τις διαχρονικές αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού, αλλά το πολιτικό οικοδόμημα, η διοίκηση του κράτους είναι δικό του πρόβλημα. Το ανέδειξε ως ταραχοποιός όταν ήταν στην αντιπολίτευση , το λούζεται τώρα ως προσωπική ταραχή. Με απλά λόγια έπεσε στον λάκκο που έσκαψε για τους άλλους. Αλλά και τώρα ακόμη, ενώ η προσπάθεια ενοχοποίησης των ιδιωτών έχει μια πλευρά αλήθειας, κανείς δεν μιλάει για την αποτυχία αυτού του συστήματος που μόνη έννοια έχει την λεηλασία των εθνικών δομών. Κανείς δεν ρωτάει για τους όρους, κανείς δεν κοιτάζει αν τηρούνται οι συμβάσεις. Άρα το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό, είναι διαχρονικό.
Δεν έχει καμία σημασία η μετακύλιση ευθυνών. Αυτή ισχύει από την απελευθέρωση της Ελλάδας πριν από 200 χρόνια. Φθάσαμε όμως στο 2022, όπου οι μηχανισμοί εξουσίας αποκόπτονται πλήρως από τις κοινωνίες και ενισχύουν τις εξαρτήσεις τους από οικονομικά συμφέροντα με συνέπειες , αυτές που βλέπουμε παντού, σε όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Ο εθνικός πλούτος πωλείται σε τιμές ευκαιρίας και σταδιακά παύει να είναι κοινωνική υποδομή και μετατρέπεται σε κερδοσκοπικός οργανισμός . Δεν είναι μόνο η Αττική Οδός. Είναι η ΔΕΗ, είναι το νερό, είναι τα δίκτυα, είναι τα λιμάνια και τα αεροδρόμια , είναι η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα  είναι ο ελληνικού τύπου παρασιτικός  καπιταλισμός , χωρίς όρους και κανόνες .
Το πρόβλημα και ο ΣΥΡΙΖΑ
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης  ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο ότι  θα ακολουθήσουν άμεσα αλλαγές «ώστε να έχουμε επιτροπές διαχείρισης κρίσεων που θα φέρουν όλους τους εμπλεκόμενους με πολύ σαφή και ξεκάθαρα πρωτόκολλα στον ίδιο χώρο, ώστε να μην παρατηρούνται φαινόμενα ασυνεννοησίας, καθυστέρησης στη λήψη αποφάσεων, αλλά και ενίοτε αποποίησης ευθυνών» . Τα ίδια είχε πει και μετά την καταστροφή του περασμένου καλοκαιριού, με επίκεντρο την πολιτική προστασία και έγινε μύλος με τον τότε ανασχηματισμό.  Τώρα επανέλαβε τα ίδια , αλλά με επίκεντρο το υπουργείο κλιματικής αλλαγής. Είπε ότι επιμένει σε αυτό το υπουργείο , το οποίο θα ενισχύσει με νέες αρμοδιότητες, αλλά δεν μίλησε για τον υπουργό. Μικρή σημασία όμως έχει αν θα είναι ο Στυλιανίδης  ή κάποιος άλλος. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και αφορά τον σχεδιασμό, την διάθεση κα διαχείριση πόρων, τον διοικητικό μηχανισμό και φυσικά την βούληση να αλλάξει το πολιτικό σύστημα νοοτροπία και κυρίως να φρενάρουμε ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα τις εμμονές του Κυριάκου Μητσοτάκη για ιδιωτικοποιήσεις.
Το ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό  μοντέλο που πιστεύει και εφαρμόζει ο Μητσοτάκης  έχει αποτύχει , αλλά αυτό δεν το αναφέρει, ούτε καν σκέφτεται να το αναφέρει. Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να πει στον ελληνικό λαό τι θα αλλάξει; Γιατί με μισά λόγια και ψιθύρους για τις ιδιωτικοποιήσεις αλλαγή δεν γίνεται και όσο δεν γίνεται αλλαγή, οι κρίσεις θα είναι μη αντιμετωπίσιμες