Με διατυπώσεις  που παραπέμπουν ευθέως σε «νομοθετική» επινόηση της χούντας, η κυβέρνηση προχώρησε στην αντικατάσταση του άρθρου 191 του Ποινικού Κώδικα με συνέπεια να διώκεται ανά πάσα στιγμή όποιος ουσιαστικά ασκεί κριτική σε πτυχές της διακυβέρνησης με το εφυολόγημα της διασποράς ψευδών ειδήσεων. Ας σημειωθεί ότι οι περισσότερες ψευδείς ειδήσεις ανά τον κόσμο και στην Ελλάδα φυσικά, εκπορεύονται από τις κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς τους και όχι από τους πολίτες.

Οι δε δημοσιογράφοι βρίσκονται πάντα στο στόχαστρο γιατί μια είδηση συνοδεύεται από σχολιασμό και αυτό δεν το αντέχουν οι κυβερνητικές και όχι μόνο εξουσίες.  Για παράδειγμα  μια άποψη για την πορεία της οικονομίας, την αμυντική ικανότητα της χώρας ή την δημόσια πολιτική υγείας κλονίζει κυβερνήσεις και όχι κοινωνίες. Με απλά λόγια όταν ο λοιμωξιολόγος Σωτήρης Τσιόδρας έλεγε ότι δε πρέπει να φοράμε μάσκα, ενώ ο κόσμος πέθαινε έπρεπε να διωχθεί. Φυσικά οι τραπεζίτες και τα παιχνίδια των ισχυρών στα χρηματιστήρια και παντού, έχουν  ασυλία. 

Σαν να μην έφθαναν τα προβλήματα στη δημοσιογραφία έρχεται τώρα η κυβέρνηση και επιδεινώνει την κατάσταση προσβάλλοντας στοχευμένα την ελευθερία του Τύπου και την ελεύθερη έκφραση καθώς η αλλαγή του ΠΚ αφορά  προφανώς και την διακίνηση ιδεών στο διαδίκτυο. Είναι άλλο πράγμα η απειλή για βία, οι ύβρεις και πολλά άλλα που ήδη προβλέπονται στη νομοθεσία και άλλο πράγμα ο στραγγαλισμός της δημοσιογραφικής ελευθεείας.
Ειδικότερα, το άρθρο 191 του ΠΚ αντικαθίσταται ως εξής: «Όποιος δημόσια ή μέσω του διαδικτύου διαδίδει ή διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις που είναι ικανές να προκαλέσουν ανησυχίες ή φόβο στους πολίτες ή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην εθνική οικονομία, στην αμυντική ικανότητα της χώρας ή στη δημόσια υγεία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή. Εάν η πράξη τελέστηκε επανειλημμένα μέσω του τύπου ή μέσω διαδικτύου, ο υπαίτιος τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή. Με την ίδια ποινή τιμωρείται και ο πραγματικός ιδιοκτήτης ή εκδότης του μέσου με το οποίο τελέστηκαν οι πράξεις των προηγούμενων εδαφίων. Όποιος από αμέλεια γίνεται υπαίτιος κάποιας από τις πράξεις της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή».

Τα ερωτήματα φυσικά είναι αμέτρητα. Πως διαπιστώνει κάποιος  ότι ένα άρθρο ή  αποκαλύψεις δημοσιογράφων  για τις τράπεζες, την επιρροή της κυβέρνησης στην επιτροπή λοιμωξιολόγων  ή τα εξοπλιστικά προγράμματα,,  είναι ικανές  «να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην εθνική οικονομία, στην αμυντική ικανότητα της χώρας ή στη δημόσια υγεία».  Ποτέ κανείς δημοσιογράφος δεν  θα έγραφε κάτι που θα κλόνιζε την  εμπιστοσύνη στην εθνική άμυνα ή την δημόσια  υγεία. Αυτά είναι έργο των μηχανισμών και όχι του Τύπου. Απλά η ελεύθερη έκφραση, η εναπομείνασα ελεύθερη δημοσιογραφία μπαίνει στην κατάψυξη. Και για μια φορά θα καταδειχθεί ότι η Δημοκρατία θα υποστεί ένα ακόμη πλήγμα.
Εδώ δεν πρόκειται για μια ακόμη ακροδεξιά στροφή της κυβέρνησης. Είναι αντιδημοκρατική διακυβέρνηση και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί