Του Σωτήρη Σιδέρη

Μια ακόμη κυβέρνηση της ΝΔ αρνείται να απαντήσει στις εθνικές προκλήσεις και να εργαστεί για την επίλυση των  σοβαρών προβλημάτων με την Τουρκία, υποτάσσοντας το συμφέρον της χώρας στο κομματικό, κακώς νοούμενο συμφέρον.  Η Τουρκία όμως  παρά τις τριβές με τους ισχυρούς του κόσμου, είναι πλέον ο συνομιλητής τους, γεγονός που απογειώνει τον εθνικισμό της.  Όσο μάλιστα προσφέρεται να παίξει τον ρόλο  της προσθετικής δύναμης στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τις ΗΠΑ, τόσο θα εδραιώνεται η θέση της. Στην Αθήνα, για να μην διαταραχθούν οι εσωκομματικές ισορροπίες, για τρίτη φορά τα τελευταία είκοσι χρόνια, η ΝΔ, κλείνει τα μάτια σε μια μεγάλη πρόκληση. Αν η Ελλάδα  δεν λύσει τα προβλήματα με την Τουρκία τώρα, σε λίγα χρόνια, θα γίνουν εφιαλτικά. Tα ελληνικά ΜΜΕ και διάφοροι πανεπιστημιακοί, κυρίως δεξιοί και ακροδεξιοί που έχουν δημόσιο λόγο, συνηθίζουν να κρίνουν  την Τουρκία με βάση  τα όποια προβλήματα και τις εξάρσεις τους στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, παραβλέποντας, γιατί έτσι τους βολεύει την ταυτόχρονη,  στρατηγικού τύπου ανοχή, αλλά και μεταξύ τους συνεργασία  που όλο και διευρύνεται.

Η ΝΔ του Καραμανλή το έκανε  ακυρώνοντας το Ελσίνκι με  συνέπεια να εκτοξευθεί η τουρκική επιθετικότητα. Η δεύτερη φορά ήταν επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και  Κώστα Καραμανλή, όταν αρνήθηκε να διαπραγματευθεί σοβαρά το μακεδονικό  μεταφέροντάς το στις επόμενες κυβερνήσεις. Συνυπεύθυνος σε αυτή την καταστροφική πολιτική που έδωσε πολύ χώρο στην Τουρκία στα Βαλκάνια ήταν και Κυριάκος Μητσοτάκης που για να κερδίσει τις εκλογές «πούλησε» την ψυχή του στην ακροδεξιά.  Και περιμένει τα θερινά τμήματα της βουλής ελπίζοντας ότι οι Καραμανλής και Σαμαράς, όπως και ένα μεγάλο μέρος των βουλευτών της ΝΔ θα κάνουν τα στραβά μάτια. Τώρα για τρίτη φορά και στο όνομα της κομματικής ευταξίας, ο πρωθυπουργός υποχωρεί άτακτα , δίνοντας χώρο στην Τουρκία να καθορίζει με την πάροδο του χρόνου και την εσωτερική πολιτική ατζέντα της Ελλάδας.
        

Η Τουρκία δοκιμάζει τις ισορροπίες

Σε πείσμα των Ελλήνων, πολιτικών, αναλυτών, ΜΜΕ, η Τουρκία δοκίμασε και αυτή τις αντοχές των μεγάλων και μέχρι τώρα βγήκε κερδισμένη. Στην Συρία, την Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν, την Λιβύη, την Ελλάδα, το Αφγανιστάν. Βάσεις κατασκευάζει, παίζει το δικό της γεωπολιτικό παιχνίδι και ταυτόχρονα προσφέρεται να εξυπηρετήσει και τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Η Μόσχα δήλωσε ότι είναι κόκκινη γραμμή πιθανή δημιουργία τουρκικής βάσης στο Αζερμπαιτζάν και ο Ερντογάν απάντησε ότι θα το συζητήσει προσωπικά με τον Πούτιν.

Όμως κανένας δεν δήλωσε ότι είναι κόκκινη γραμμή η βάση drone στα κατεχόμενα της Κύπρου. Οι ΗΠΑ είναι ευχαριστημένες με την προθυμία της Άγκυρας να έχει τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ, αλλά δεν θέλουν ανατροπή των ισορροπιών στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά  αυτό δεν τους αφήνει άϋπνους. Θα πιέσουν για διάλογο. Έτσι έχουμε μια ιδιάζουσα κατάσταση από την οποία όμως αναδύεται ένας νέος χάρτης γεωπολιτικών ισορροπιών του οποίου η Τουρκία είναι ήδη πυλώνας. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που παρά την προσπάθεια δημιουργίας ενός αντιτουρκικού άξονα με το Ισραήλ και αραβικές χώρες, δεν κατάφερε να περιορίσει την Τουρκία.
    

Η εθνική απειλή

Αν η Τουρκία συνεχίσει να έχει την συναίνεση ή την ανοχή των μεγάλων χωρών, θα είναι κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή  και μια νέα πολιτική ασφάλειας θα δημιουργηθεί εκ των πραγμάτων με την Άγκυρα να πρωταγωνιστεί. Η ΕΕ θα θέλει μια χώρα –χωροφύλακα, αρκεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας, θα προστεθεί σιγά σιγά και η Γαλλία, αυτό κάνει πάντα. .  Οπότε ο δρόμος είναι στρωμένος τώρα με αγκάθια, αλλά σε λίγα χρόνια θα είναι απροσπέλαστος για την Ελλάδα.

Είναι σαφές ότι η Τουρκία που πλέον διακηρύσσει τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα της εξωτερικής της πολιτικής θα είναι ένα φυλάκιο για τα δυτικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα θα έχει το περιθώριο, το κάνει ήδη να έχει μια πολιτική εξυπηρέτησης των δικών της σχεδίων, την επέκταση δηλαδή της επιρροής στην ευρύτερη περιοχή. Αφενός ικανοποιεί τον μεγαλοιδεατισμό της,  αφετέρου δε,  στηρίζει ως ένα βαθμό, το αντιρωσικό μένος των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της ΕΕ,  οπότε ικανοποιούνται και οι δύο πλευρές . Η ισορροπία μεταξύ Ουάσιγκτον –Μόσχας δεν θα είναι εύκολη. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο αγκάθι στην τουρκική εξωτερική πολιτική και όχι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η συμφωνία με τον Μητσοτάκη να συζητούν μεταξύ τους τα προβλήματα και όχι στο πλαίσιο της ΕΕ ή του ΟΗΕ ή σε διάφορα Φόρα, είναι χτύπημα στην ευαίσθητη πλευρά της Ελλάδας που μπορεί να αντιμετωπίσει την Άγκυρα μόνο σε αυτό το πλαίσιο, δηλαδή της διεθνοποίησης της τουρκικής επιθετικότητας.

 Ο Ερντογάν πιστεύει ότι  διαχειρίζεται  προσεκτικά τις ρωσικές κόκκινες γραμμές, τις οποίες πολύ δύσκολα θα προσεγγίσει. Η Τουρκία αναπτύσσεται , ισορροπεί συμφέροντα και φαίνεται ότι παρά τα προβλήματα θα αναβαθμιστεί η θέση της. Γιατί ναι μεν οι ΗΠΑ θέλουν προσήλωση στο ΝΑΤΟ , αλλά το γεγονός ότι η Τουρκία εξυπηρετεί καλά τα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα , χωρίς να εκτίθεται η Ουάσιγκτον μετωπικά με την Ρωσία, θα υπάρχει πάντα ένα πλαίσιο ανεκτικότητας.
Μοναδική επιλογή για το μέλλον για την Ελλάδα , είναι να εργαστεί μέρα νύχτα σε αυτή την δύσκολη μεταβατική φάση να λύσει τα ελληνοτουρκικά προβλήματα με διάλογο, με συμμαχίες με σθένος και με σχέδιο. Αν δεν το κάνει, η τουρκική δυναμική που πλέον δεν είναι δεν κομματική στην Άγκυρα, αλλά εθνική πολιτική, θα κλονίσει ίσως χωρίς επιστροφή όχι μόνο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα , αλλά και την εθνική κυριαρχία. Η σημερινή κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες…