του Σωτήρη Σιδέρη

Με το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις , η κυβέρνηση κηρύσσει έναν νέου τύπου ταξικό πόλεμο, που ναι μεν επαναφέρει τη δεκάωρη εργασία , αλλά ταυτόχρονα φιλοδοξεί να μετατρέψει εκατομμύρια εργαζόμενους σε μια αγέλη χωρίς δικαιώματα, πειθήνιους και απελπισμένους, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τη σχεδόν σαδιστική, παρασιτική, αστική, τρόπος του λέγειν , τάξη στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια κίνηση που εκ των πραγμάτων, σε πολιτικό επίπεδο , λογικά θα σηματοδοτήσει την έναρξη της μητέρας των πολιτικών μαχών, μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων και της ΝΔ. Ειδικότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η μεγάλη πρόκληση που ίσως περίμενε για να επανακάμψει στην πολιτική αρένα με αξιώσεις  και φιλοδοξίες επιστροφής στην διακυβέρνηση της χώρας.

Αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συνεχίσει τις ταλαντεύσεις, τις διακριτικές αποστάσεις και την λογική της συμπληρωματικής δύναμης, η καθήλωσή του θα έχει συνέπειες. Και για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και για την κοινωνία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύναμη ανατροπής ή συμπληρωματική δύναμη στη ΝΔ θα φανεί σε αυτή τη μάχη. Που έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, ωστόσο θα διαμορφώσει το νέο πολιτικό σκηνικό ενισχυτικά με την διαχείριση της πανδημίας, την κατάσταση στην Παιδεία, το ΕΣΥ, τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις και την Εξωτερική Πολιτική.

Υπό αυτό το πρίσμα η ανακοίνωση του ιστορικού εργατικού κόμματος στην Ελλάδα, του ΚΚΕ, ότι το εν λόγω νομοσχέδιο αποτελεί αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα για τη νέα γενιά, δεν αποδίδει  επακριβώς την πραγματικότητα , γιατί ήδη τον πόλεμο τον  έχει κηρύσσει η κυβέρνηση , χωρίς μέχρι στιγμής τουλάχιστον οι εργαζόμενοι να έχουν ηγεσία με πολεμικές διαθέσεις για να απαντήσουν. Η στάση του ΚΚΕ στο ζήτημα αυτό ίσως αποβεί καθοριστική και για το ίδιο. Αν αποφασίσει να κινηθεί και πάλι αυτόνομα χωρίς να συμμαχήσει και να δημιουργήσει μέτωπο με τα άλλα κόμματα, θα υποστεί και αυτό τις συνέπειες. Δεν είναι ανάγκη, το ΚΚΕ να έχει κοινές θέσεις, ούτε θα ζητήσει κανείς να απαρνηθεί τις θέσεις του. Όμως, η δημιουργία ενός ιδιαίτερου μετώπου με στόχο αυτό το νομοσχέδιο, επιβάλλεται.

Το νομοσχέδιο μοιάζει περισσότερο με κοινωνικό πείραμα, δηλαδή αποτελεί μια ακραία επίθεση κατά της κοινωνικής συνοχής, κεκτημένων δικαιωμάτων που για δεκαετίες ενίσχυσαν την ανάπτυξη, βελτίωσαν το βιοτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων, φυσικά με αγώνες που στοίχισαν πολλές ζωές μέχρι να διασφαλιστούν και νομικά τα δικαιώματά τους. Η δεξιά , σε αγαστή συνεργασία με την ακροδεξιά και υπό την σκέπη του μεγάλου κεφαλαίου δημιουργούν συνθήκες νεοφεουδαρχίας που κλονίζουν τα κοινωνικά θεμέλια. Γι αυτό και παράλληλα, ενισχύουν το αστυνομικό κράτος σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

ο νέος εργασιακός μεσαίωνας

Όπως είναι προ πολλού γνωστό και τώρα δρομολογείται το σχετικό νομοσχέδιο, το Υπουργείο Εργασίας , έρχεται σχεδόν ταυτόχρονα με το γνωστό σχέδιο Πισσαρίδη που μετονομάστηκε σε εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ουσιαστικά αποτελεί δώρο σε λίγους επιχειρηματίες που θα αντλήσουν σημαντικά κεφάλαια. Οι σύγχρονες τεχνολογίες αλλάζουν πολλά στις οικονομίες, όμως τόσο το εξειδικευμένο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, όσο και οι εργαζόμενοι, παραμένουν το θεμέλιο λειτουργίας και απόδοσης. Όλοι αυτοί, με βάση την λογική της σημερινής ΝΔ , του Κυριάκου Μητσοτάκη αλέθονται στον μύλο της απόλυτης διαπλοκής και εξάρτησης της κυβέρνησης από οικονομικά συμφέροντα. Στόχος, η φθηνή εργατική , τεχνική και επιστημονική δύναμη, ώστε να διασφαλιστούν, όχι γα λογικά κέρδη, αλλά τα υπερκέρδη ενός κεφαλαίου που ποτέ δεν επενδύει , ποτέ δεν ρισκάρει και ποτέ και σέβεται κανόνες σε πλήρη σύμπνοια με τη ΝΔ.

Η κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση του 10ωρου μετά το 1920 που είχε καταργηθεί, η σύνδεση του ωραρίου και της σχέσης εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου, η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, αποτελούν μέτρα - κόλαση για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων, επισημαίνει το ΚΚΕ.
Επιπλέον, νομοθετείται η παρέμβαση της κυβέρνησης και της εργοδοσίας στη λειτουργία των συνδικάτων -για πρώτη φορά μετά το 1982 που ψηφίστηκε ο συνδικαλιστικός νόμος-.
Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να νοιώθει την κοινωνική δυσαρέσκεια και επείγεται να περάσει και αυτό το νομοσχέδιο. Το αν τα καταφέρει και πως θα καταφέρει θα κρίνει πολλά για τις πολιτικές εξελίξεις. Και αν η αντιπολίτευση καταφέρει να κινητοποιήσει νέες δυνάμεις, τους εργαζόμενους και τη νεολαία, είναι βέβαιο ότι  η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μείνουν με το νομοσχέδιο στο χέρι, μετέωροι και πανικόβλητοι, ενόψει των εκλογών, όποτε και να τις κάνει.