του Σπύρου Σουρμελίδη

Θέλει να κάνει ανασχηματισμό εδώ και καιρό αλλά δεν τον ...αφήνουν. Θέλει και τώρα,  πάλι όμως του  υπενθυμίζουν τις ...υποχρεώσεις του έναντι των διαφόρων (και διαφορετικών) ομάδων που τον στηρίζουν. Κυρίως την υποχρέωση του έναντι τους κόμματος, το οποίο  έχει ανάγκη,  αν θέλει να πάει σε εκλογές το 2021. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι στα “σχοινιά” προσπαθώντας να ισορροπήσει,  ανάμεσα στις τόσο διαφορετικές τάσεις που συνασπίστηκαν,  για να εκλεγεί. 

Η συζήτηση που και πάλι σέρνεται τις τελευταίες βδομάδες περί ανασχηματισμού, δείχνει δυο πράγματα.

1. Την βιασύνη του Κ. Μητσοτάκη να πάει σε πρόωρες εκλογές μέσα στο 2021, πριν φανούν τα μεγάλα προβλήματα και οι τεράστιες αντινομίες. Πριν φανούν τα μαζικά φαινόμενα της νέας κρίσης, της νέας υπερχρέωσης, το μαζικό κλείσιμο εταιριών και ο νέος κύκλος ανεργίας. Και βεβαίως πριν φανούν τα τραγικά αποτελέσματα της διαχείρισης στα ελληνοτουρκικά.

2. Επιβεβαιώνει ότι και ο Κ. Μητσοτάκης (όπως και ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και τα άλλα μέλη της οικογενείας που πολιτεύονται) δεν είναι ο καθολικά αποδεκτός ηγέτης της “γαλάζιας” παράταξης. Είναι η αναγκαία λύση για να συσπειρωθούν ετερόκλητες πολιτικές τάσεις και κυρίως οικονομικά συμφέροντα. Έγινε στο παρελθόν,  η ¨συνταγή¨επαναλαμβάνεται και  στις μέρες μας. Η  εμπειρία  του παρελθόντος, αξιοποιήθηκε και από τον σημερινό πρωθυπουργό, στην κατάλληλη συγκυρία. Χωρίς να υποτιμάμε την ικανότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη να εκμεταλλευτεί την συγκυρία.

Τα ονόματα, οι αμετακίνητοι και οι εκπλήξεις 

Όσοι λένε ότι γνωρίζουν κάτι παραπάνω, υποστηρίζουν οτι οι ώρες μετράνε αντίστροφα για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Τα ονόματα που πέφτουν στην αρένα, δεν είναι πολλά και αυτό δείχνει ότι οι “γνωρίζοντες” δεν γνωρίζουν  και τόσα πολλά, απλώς υποθέτουν.

Οι αμετακίνητοι θεωρούνται οι έχοντες πολύ στενή σχέση με τον πρωθυπουργό, αυτοί που είναι σε κρίμα πόστα και όσοι έχουν και άλλα στηρίγματα, πέρα από την σχέση τους με  τον πρωθυπουργό.  

Χρήστος Σταϊκούρας και Νίκος Δένδιας. Επίσης ο Κυριάκος Πιερρακάκης (υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής) αλλά και ο υφυπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος. Φυσικά ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Θ. Σκυλακάκης (κάποιοι  θεωρούν οτι υπάρχει ενδεχόμενο αναβάθμισης του) , ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κ. Χατζηδάκης, όπως και ο Μ. Χρυσοχοϊδης που είναι αρμόδιος για πολλά. 

Απο κει και πέρα είναι όλοι αναλώσιμοι ώστε να φανεί ότι υπάρχει μια γερή αλλαγή, κυρίως δε να προκύψουν ελεύθερες θέσεις για να ενταχθεί στην κυβέρνηση ικανός αριθμός βουλευτών. Κάτι που θα ικανοποιήσει το κόμμα, την κοινοβουλευτική ομάδα. Στόχος τέτοιων αλλαγών είναι να καλυφθούν οι γεωγραφικές περιοχές της χώρας , για να τρέξει πολύ κόσμος (στελέχη και βουλευτές) προς άγρα ψήφων. 

Υπάρχουν βεβαίως οι ενστάσεις από τις διαφορετικές τάσεις. Θα δεχθεί π.χ. η ομάδα Σαμαρά να θυσιαστούν η κα Κεραμέως ή ακόμα ο κ. Βορίδης, ο κ. Βρούτσης ή ο κ. Μηταράκης; Και αν δεν δεχθούν, μπορούν να κάνουν κάτι που θα ενοχλήσει  τον πρωθυπουργό; 

Θα απαγοητευθούν επίσης οι προερχόμενοι από το εκσυγχρονιστική ομάδα του Κ. Σημίτη, λόγω αποχωρήσεων ή επειδή δεν θ υπάρξει ένα νέο μπόλιασμα με δικούς τους ανθρώπους;

Αν  υπάρξει πάντως μια έκπληξη, αυτή θα είναι η ένταξη του κ. Αβραμόπουλου στην κυβέρνηση (ακούγεται για το υπουργείο Άμυνας μάλιστα).  Και αυτό γιατί αν προκύψει αυτή η επιλογή θα αποβλέπει μάλλον σε άλλες ανάγκες και όχι στην άγρα ψήφων ή στην συσπείρωση κομματικών δυνάμεων. Πάντως το όνομα του κ. Αβραμόπουλου πέφτει συχνά στο τραπέζι για πολλά πράγματα, τα οποία δεν έχουν γίνει πραγματικότητα. Κάποιοι πίστευαν οτι ακόμα και Α. Τσίπρας θα τον έκανε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. 

Κοντός ψαλμός...αλληλούϊα.