Του Σωτήρη Σιδέρη

Η ΕΕ έχει στεγανοποιήσει την συνεργασία της με τις πολυεθνικές του φαρμάκου και αρνείται να δημοσιοποιήσει τα συμβόλαια που έχει υπογράψει για τα εμβόλια. Στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, εταιρείες –κολοσσοί υπογράφουν εμπιστευτικές συμβάσεις προφανώς όχι για  να προστατευθούν από τον ανταγωνισμό όπως ισχυρίζονται, αλλά για να μην διαρρεύσουν παράτυπες  εργασίες και   για να μην ενοχοποιηθούν. Οι εταιρείες έχουν κάθε λόγο να το επιδιώκουν, οι κυβερνήσεις όμως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αποκρύπτουν δημόσιες συμβάσεις που αφορούν την υγεία, έργα, αναθέσεις ή οποιαδήποτε πτυχή της συνεργασίας τους .

Ο Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς απαντώντας σε παρέμβαση του ΚΚΕ στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο,  επικαλέστηκε ζήτημα «εμπιστευτικότητας» των πληροφοριών κι  ότι  το αίτημα για δημοσιοποίηση των συμβάσεων για τα εμβόλια,  απαιτεί συναίνεση των εταιρειών. Η μετατόπιση της ευθύνης για την άρνηση στις εταιρείες και όχι στην Κομισιόν που υπέγραψε τις συμβάσεις είναι στα όρια της φαιδρότητας.
Η ΕΕ είναι γνωστό ότι έχει δώσει δισεκατομμύρια και σε προκαταβολές για την  έρευνα με στόχο την παρασκευή του εμβολίου για τον κορονοϊό. Ούτε τα ακριβή ποσά γνωρίζουμε, ούτε τους όρους. Μέσες άκρες ξέρουμε από διαρροές ότι η Επιτροπή έχει υπογράψει όρο στα συμβόλαια, ότι οι εταιρείες που θα μας δώσουν τα εμβόλια δεν θα έχουν νομική ευθύνη , για παρενέργειες που μπορούν να καταλήξουν σε βλάβες στην υγεία ή και  σε θάνατο. Το γιατί είναι προφανές. Επειδή θα αναγκαστούν να δώσουν αποζημιώσεις και δεν το θέλουν.  Στην Ελλάδα ,  όπως και αλλού εταιρείες επεξεργάζονται προσωπικά δεδομένα , αλλά η κυβέρνηση λέει ότι η σύμβαση είναι εμπιστευτική και δεν την δίνει στη δημοσιότητα. Οι Επίτροποι, ούτε άλλοι αξιωματούχοι της ΕΕ ή της ελληνικής κυβέρνησης,  βάζουν χρήματα από την τσέπη τους για να βρεθεί το εμβόλιο. Είναι χρήματα Ευρωπαίων φορολογουμένων και εισφορές των κρατών –μελών στον κοινό προϋπολογισμό που κατατίθενται στο κοινό ταμείο, άρα η υποχρέωση της λογοδοσίας υφίσταται. Τα περί δωρεάς που ακούστηκαν για την Palantir, είναι απλά παραμύθια της Χαλιμάς. Όπως με την Sisco που πρόσφερε μια συνεργασία για  την τηλεκπαίδευση στο υπουργείο παιδείας και ξαφνικά την βρίσκουμε σε όλο το ελληνικό κράτος.

Υπεράνω κοινοβουλίων

Είναι λοιπόν εκ των πραγμάτων ύποπτη όλη αυτή η εμπιστευτικότητα και έχει να κάνει με νομικούς όρους , αλλά και με βρόμικες δουλειές,  ενδεχομένως στην υπηρεσία κομμάτων και κυβερνήσεων. Έχουμε μπει όμως ταυτόχρονα σε μια εποχή που τεράστιες εταιρείες καθορίζουν πλήρως το παιχνίδι, επινοούν απίθανους τρόπους να συνδέονται με κυβερνήσεις και κόμματα και να αποφεύγουν να λογοδοτούν . Η χειραγώγηση και η υποχώρηση της δημοκρατίας είναι επικίνδυνα ταχύτατη. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, η βουλή αποφασίζει για τα θέματα αυτά και δεν είναι στην διακριτική ευχέρεια κάθε πρωθυπουργού ή υπουργού τι θα δώσει και τι όχι στη δημοσιότητα, παραβιάζοντας μάλιστα και την σχετική νομοθεσία.
Και παλαιότερα έχουν καταγραφεί τέτοια προβλήματα. Η πανδημία κυριολεκτικά απογείωσε τις υπόγειες δουλειές, αλλά και τις παραβιάσεις ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων. Φωνάζουν σε όλον τον κόσμο δημοσιογράφοι, ερευνητές, κόμματα και πνευματικοί άνθρωποι για να μπει ένα φρένο σε αυτή την διολίσθηση προς τον αυταρχισμό.
Ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι όλα αυτά στο τέλος θα είναι πολιτικά προβλήματα που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, γιατί όλα αυτά τα δεδομένα που συγκεντρώνονται επηρεάζουν, με τον κατάλληλο σχεδιασμό τις πολιτικές προπαγάνδας και ελέγχου των κοινωνικών τάσεων . Ταυτόχρονα όμως είναι και ο σκοτεινός κόσμος του χρήματος που θέλει να ξέρει τα πάντα, την υγεία μας, την παιδεία μας, τα γούστα μας, τα ταξίδια μας, τα ψώνια μας μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια .
Οι δηλώσεις δεν αρκούν. Απαιτείται οργανωμένο σχέδιο και δράση για  να αποτραπεί αυτή η χιονοστιβάδα που οδηγεί σε τεχνολογική δικτατορία .  Η πίεση που ασκεί όλη η αντιπολίτευση στη βουλή για την κατάθεση των εγγράφων είναι το πρώτο βήμα. Πρέπει να ακολουθήσουν και άλλα . Όσο η κυβέρνηση αντιστέκεται, τόσο πιο επιτακτικό είναι το αίτημα για διαφάνεια.