του Σπύρου Σουρμελίδη

Ο μεγάλος Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο, έγραψε για το ποδόσφαιρο στην Λατινική Αμερική: Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος, για εκατομμύρια ανθρώπους , να συγκινηθούν, να γελάσουν ή να κλάψουν, πέρα απο το ποδόσφαιρο. Είναι ο μόνος λόγος “που αξίζει” τη συγκίνηση τους. Γιατί είναι μεγάλη η δυστυχία τους, τόσο μακριά απο τη ζωή, οσο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Το ποδόσφαιρο είναι η μόνη τους “ζωή”. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είναι ο Ήρωας όλων αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων. Περισσότερο από κάθε άλλον. Δεν τους πρόσφερε χαρά μόνο στα γήπεδα αλλά και έξω απ αυτά. Ο ίδιος δεν τους ξέχασε ποτέ, τους εκπροσώπησε , έλεγε συνεχώς ότι είναι ένας απ αυτούς. Ηταν συγχρόνως υποστηρικτής των ηρώων τους, του Τσε Γκεβάρα, του Φιντέλ Κάστρο , του Ούγκο Τσάβες.

Τεράστιο ταλέντο, που βγήκε από τις λάσπες για να διαγράψει τη δική του πορεία, στα γήπεδα. Που δεν κατάφερε ποτέ να ξεχάσει τις ρίζες του, την παραγκούπολη απ όπου γεννήθηκε και γνώρισε την πείνα και την δυστυχία, πριν βρεθεί στις κορυφές. Ο Μαραντόνα είναι ένας αντιήρωας, έχει πάθη, έχει λάθη, δεν προσφέρεται για είδωλο, ούτε για κοινωνικό παράδειγμα. Έχει όμως και στιγμές ανεπανάληπτες και όχι μόνο μέσα στα γήπεδα. Από τις κορυφές που βρέθηκε (αναγνώριση, δόξα, χρήμα, χλιδή, καταχρήσεις, ναρκωτικά) φώναζε πάντα με κάθε τρόπο ποιος είναι και από που έρχεται. Και γι αυτό είναι είναι τόσο αγαπητός, γι αυτό αγαπήθηκε με τα πάθη του και τα λάθη του. Η τύχη το ήθελε να παίξει μπάλα και να λατρευτεί στην νότο της Ιταλίας , στην φτωχή και αμαρτωλή Νάπολη, στον αντίποδα του πλούσιου ιταλικού Βορρά. Ήταν αυτός που δίχασε την Ιταλία αφού οι μισοί Ναπολιτάνοι και νότιο Ιταλοί υποστήριζαν την Αργεντινή (δηλαδή τον Μαραντόνα) στο Παγκόσμιο της Ρώμης (1990) στο παιχνίδι κόντρα στην Ιταλία.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε (3.10.1960) στο Λανούς έξω από το Μπουένος Αυρες, και μεγάλωσε στην παραγκούπολη Βίλα Φιορίτο. Πέθανε κάποια χιλιόμετρα πιο πέρα, στο χλιδάτο προάστιο Τίγκρε της ίδιας πόλης (25.11.2020).

Το τεράστιο ταλέντο του δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Δικαίως υπάρχει έριδα για το αν είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, σίγουρα είναι ένας από τους ελάχιστους κορυφαίους.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν ήταν μόνο ο μεγάλος μπαλαδόρος. Ήταν ηγέτης, μπόρεσε μόνος του να νικήσει τους ισχυρότερους αντιπάλους. Ήταν αυτός που οδήγησε στην Αργεντινή στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Πολέμου το 1986 και πάλι μόνος του στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Ρώμη το 1990. Η νίκη της Αργεντινής επι της Αγγλίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου του Μεξικό (1986) έγινε 4 χρόνια μετά τον πόλεμο στα Φώκλαντς και ήταν ένας επιπλέον λόγος για τρελούς πανηγυρισμούς στην Αργεντινή.

Οι μεταγραφές του από τους Μπόκα Τζούνιορς της Αργεντινής στην Μπαρτσελόνα και μετά στη Νάπολη, έγιναν με ποσά ρεκόρ για την αποχή. Και είναι αυτός που άνοιξε τον δρόμο για να περάσουν εκατοντάδες ταλέντα από την Λατινική Αμερική στην Ευρώπη.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα θα μείνει στην Ιστορία του Ποδοσφαίρου ως ένας εκ των κορυφαίων. Οι συγκρίσεις σ αυτό το επίπεδο, (Μαραντόνα ή Πελέ) ίσως δεν έχουν και μεγάλη αξία, γιατί οι διαφορές είναι ελάχιστες αλλά και οι εποχές διαφορετικές.

ΥΓ: Η παραγκούπολη Βίλα Φιορίτο έχει βγάλει ένα δικό της παιδί στην κορυφή του κόσμου του ποδοσφαίρου. Η μίζερη Ελλάδα, εθαψε το δικό της τεράστιο ταλέντο, τον Βασίλη Χατζηπαναγή.