του Σπύρου Σουρμελίδη

Tο σύνθημα του Τραμπ “Πρώτα η Αμερική”  πέτυχε και μάλιστα ανεξαρτήτως οριστικού αποτελέσματος. Είτε κερδίσει , είτε κλέψει το αποτέλεσμα,  είτε χάσει οριακά, ο Ντόναλντ Τραμπ,  η Αμερική έδειξε ότι (τώρα πια)  δεν αγαπά την παγκοσμιοποίηση, την οποία προκάλεσε και αποθέωσε. Τώρα θέλει τα εργοστάσια της πίσω, θέλει τα “λεφτά” της πίσω, θέλει και τις Λεγεώνες πίσω αφού πια δεν φέρνουν πλούτο. 

Ο Ντόναλντ Τραμπ έδειξε ότι έχει πολλούς υποστηρικτές, φάνηκε ότι η Αμερική είναι διχασμένη. Οι Πολιτείες που έδωσαν εκλέκτορες στον Τραμπ, είναι πολλές και κυρίως ανάμεσα τους είναι οι  Πολιτείες της βαριάς βιομηχανίας, της βαριάς εργατικής τάξης. Μίσιγκαν , Ινδιάνα, Πενσυλβάνια, Οχάιο είναι κάποιες απο τις Πολιτείες όπου ο Τράμπ έχει μεγάλη επιρροή. Και ο λόγος είναι η παγκοσμιοποίηση. 

Ο Τραμπ εκφράζει ολ αυτά,  συνδυασμένα με πολιτικές της ακροδεξιάς στα θέματα των δικαιωμάτων, των θεσμών, της κοινωνικής ισότητας. Είναι πολλοί οι Αμερικανοί που είδαν τη δουλειά τους να χάνεται, που έχασαν το σπίτι τους, που θεωρούν ότι η Κίνα, η Ινδία, το Βιετνάμ  παίρνουν τις δουλειές και τις επενδύσεις. Γι αυτό και πιστεύουν ότι πρέπει να συνεχιστούν οι δασμοί σε βάρος της Κίνας και της Ευρώπης, ότι πρέπει να υπάρξει προστατευτισμός. Συμφωνούν ότι καλά κάνει ο Τραμπ και δηλώνει ότι πρέπει να πάψουν να πληρώνουν οι ΗΠΑ για την ασφάλεια των Ευρωπαίων (ΝΑΤΟ) , για τον ΟΗΕ, τον οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμα και για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. 

Και βεβαίως συμφωνούν με τον Τραμπ για την κλιματική αλλαγή. Τώρα που οι ΗΠΑ έχουν αυτάρκεια ορυκτών καυσίμων, δηλαδή φθηνή ενέργεια, η πράσινη ανάπτυξη  τους βλάπτει, κλείνει  την βαριά βιομηχανία. 

Το φαινόμενο Τραμπ 

Ο Τραμπισμός είναι φαινόμενο. Και η προσπάθεια του να κλέψει το αποτέλεσμα δια της δικαστικής οδού, είναι χαρακτηριστικό του.  Ο Τράμπ αμφισβητεί τους θεσμούς με την ίδια ευκολία που αμφισβητεί τον κορονοιό, τις αλλαγές στο περιβάλλον, ή τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Ολ αυτά τα έβλεπαν και οι Δημοκρατικοί. Και αποφάσισαν να κινηθούν φοβικά και συντηρητικά. Έκοψαν κάθε ελπίδα της αριστερής πτέρυγας να ορίσει υποψήφιο με κάποια ριζοσπαστική ατζέντα. Προτίμησαν τον Μπάϊντεν ο οποίος το μόνο που είπε είναι “να φύγει ο Τραμπ”. Δεν ανέδειξε καν ένα θέμα στο οποίο να διαφοροποιείται ριζικά και για το οποίο οι Δημοκρατικοί έχουν να προσφέρουν κάτι. “Επνιξε”  στο τέλος και αυτό που του επέβαλαν οι αριστεροί, δηλαδή το θέμα της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν πρότεινε θεσμικές αλλαγές, δεν έχει οικονομική πρόταση, δεν άγγιξε  την εργατική τάξη της βαριάς βιομηχανίας που έχει πληγεί στις ΗΠΑ.

Έτσι πάνω στο τραπέζι έμεινε μόνο η ατζέντα του Τραμπ. Αν δεν υπήρχαν οι νεκροί του κορονοϊού, ο Μπάϊντεν  θα είχε χάσει πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Ούτε και η αστυνομική βία σε βάρος των μαύρων θα άλλαζε ριζικά τις ισορροπίες. 

Αυτό που συνέβη  λόγω κορονοϊού και αστυνομικής βίας,  είναι ότι κινητοποιήθηκαν  έγχρωμοι και ισπανόφωνοι να πάνε στις κάλπες, υπέρ του Μπάϊντεν. 

Μένει ακόμα να δούμε αν αυτή η αντι- Τραμπ κινητοποίηση είναι ικανή να οδηγήσει τον Τραμπ στην ήττα.