Του Σωτήρη Σιδέρη


Κραυγαλέα προσπάθεια ανάκτησης του χαμένου εδάφους, πριν εξελιχθεί σε κρίση, επιχειρεί προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αδειάζοντας ακόμη και έμπιστους συνομιλητές  σχετικά  με τα σχέδιά του. Δηλαδή , ότι θα απαντούσε στην ύφεση  με ανασχηματισμό ή εκλογές, επειδή θεωρούσε ότι είναι χαώδης η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά όταν το ξανασκέφθηκε διαπίστωσε  ότι είναι ακραία αντιφατικό ένας πρωθυπουργός με  τρομερά ποσοστά εμπιστοσύνης  να προσφύγει στις κάλπες για να τον εμπιστευθεί ο λαός. Έτσι, ο ίδιος ανέλαβε να ξεκαθαρίσει το τοπίο: ούτε ανασχηματισμός, ούτε εκλογές, γιατί ο λαός τον εμπιστεύεται. Η πραγματικότητα όμως  είναι διαφορετική. Ο κ. Μητσοτάκης είναι αντιμέτωπος ακριβώς με μια κρίση εμπιστοσύνης προς τον ίδιο και την κυβέρνηση και ότι η δημοσκοπική εμπιστοσύνη απέχει πολύ από το να επιβεβαιωθεί στην κάλπη.

Ένας αντιλαικός πρωθυπουργός και μια φιλική προς τους ολιγάρχες κυβέρνηση, δεν μπορεί να έχει την εμπιστοσύνη του λαού. Και  μόλις είδε τις πρώτες  αντιδράσεις στην κοινωνία αναδιπλώνεται για να αποφύγει τα χειρότερα.
Υπάρχει μια διπλή κρίση που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Μία είναι η κρίση εμπιστοσύνης μιας κοινωνίας που βρίσκεται αντιμέτωπη με επιστροφή στην λιτότητα, στην ανεργία, την φτώχεια,  τις ανισότητες .  Η δεύτερη πτυχή είναι η ενδοκυβερνητική εικόνα μιας κυβέρνησης που σχεδόν καθημερινά εμφανίζει  κρούσματα σκανδαλώδους διοίκησης, έπαρσης και περιφρόνησης σε δημοκρατικούς κανόνες και θεσμούς. Από την φάρσα της Προανακριτικής επιτροπής της βουλής, μέχρι τις απευθείας αναθέσεις, τις φωτογραφικές διατάξεις και την εύνοια φίλων και οπαδών, όλα αυτά,  συνθέτουν μια  δύσοσμη κατάσταση που ωστόσο δεν αντιμετωπίζεται. Δηλαδή ο Βρούτσης  των ΚΕΚ παραμένει στην κυβέρνηση, ο υφυπουργός Άμυνας   και συντονιστής στο μεταναστευτικό, Αλκιβιάδης Στεφανής  επίσης. Είναι ο απόστρατος αξιωματικός που προκήρυξε φωτογραφικό διαγωνισμό για την προμήθεια drones (πτητικών μέσων επιτήρησης) για το μεταναστευτικό, που κρίθηκε παράνομος.
Είναι ο ίδιος που έκανε ιδιωτικό ταξί ελικόπτερο του ΕΚΑΒ και εκθέτει τη χώρα διεθνώς με  τις επινοήσεις του και την βίαιη επιστροφή μεταναστών και προσφύγων. Φυσικά κάθε τόσο μαθαίνουμε και άλλα τα οποία όταν δεν αντιμετωπίζονται πληθαίνουν και κάποια στιγμή κλονίζουν κυβερνήσεις.
Η θητεία του Γιάννη Στουρνάρα στην ΤτΕ ανανεώθηκε. Σίγουρα όχι  τόσο από τον πρωθυπουργό, αλλά από  το εγχώριο και ευρωπαικό τραπεζικό σύστημα και προκάλεσε αίσθηση γιατί είναι κραυγαλέα περίπτωση. Ωστόσο είναι πρόκληση να επιβραβεύεται ένας άνθρωπος  που τρομοκρατούσε τον λαό και ευνοούσε την Τρόικα. Που έχει καταγγελθεί αμέτρητες φορές για τον απόλυτα αντιθεσμικό και προκλητικά ερεβώδη ρόλο του στην υπονόμευση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης το έθεσε στην σωστή του διάσταση. Δήλωσε ότι καταψήφισε τον Στουρνάρα γιατί «ασκούσε σταθερά αντιπολίτευση στην εκλεγμένη κυβέρνηση», έκανε δηλαδή πολιτική υπερβαίνοντας τον ρόλο του και φυσικά γιατί ενώ όφειλε να προστατεύσει τους καταθέτες, προστάτευε τις τράπεζες, που χρηματοδοτούσαν αφειδώς κόμματα και κολλητούς , δεν ασκούσε δηλαδή τον θεσμικό έλεγχο.  Δεν έκανε και λίγα….
          

  Κρίση αυτογνωσίας

Τελευταίο παράδειγμα χαμένης αυτοπεποίθησης η αδυναμία της κυβέρνησης, επικοινωνιακή και πολιτική να διαχειριστεί την κρίση του Έβρου. Όπως υπάρχει αδυναμία διαχείρισης του κυπριακού, των πτήσεων πάνω από κατοικημένα νησιά, την παραβίαση της υφαλοκρηπίδας, τις ελληνοαμερικανικές και ελληνορωσικές σχέσεις, τις σχέσεις με την Αλβανία που είναι νεκρές, όπως υπάρχει τεράστιο έλλειμμα στην άσκηση ευρωπαικής πολιτικής. Κάθε μικρή ή μεγαλύτερη αντιπαράθεση με την Τουρκία αποσυντονίζει πλήρως το επιτελικό κράτος, προκαλεί ενδοκυβερντικές αναστατώσεις και κυρίως λάθος χειρισμούς που αποβαίνουν εις βάρος της χώρας.
Εν κατακλείδι, ο πρωθυπουργός σε μια κρίση αυτογνωσίας οδηγήθηκε σε στρατηγική αναδίπλωση κρίνοντας ότι είναι προτιμότερο να διατηρήσει την κακή εικόνα της κυβέρνησης και να προσπαθήσει να την βελτιώσει, παρά να οδηγηθεί σε ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα. Η αναδίπλωση αυτή έχει μεγάλη πολιτική σημασία, γιατί επιβεβαιώνει την εκτίμησή μας ότι η εμπιστοσύνη που διατυμπανίζει το επιτελείο του πρωθυπουργού έχει επικοινωνιακή και όχι πολιτική. Και κάθε φορά που εξ ανάγκης και εκ καθήκοντος η κυβέρνηση καταπιάνεται με την διαχείριση πολιτικών , οικονομικών και διπλωματικών ζητημάτων αποσυντονίζεται . Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι εντός της κυβέρνησης και εντός της ΝΔ η έννοια της μεταξύ τους αλληλεγγύης έχει εξαερωθεί. Ο  καθένας για τον εαυτό του και ο Μητσοτάκης και την θητεία του. Που αρχίζει και γίνεται γκρίζα. Το πόσο θα αντέξει, δεν εξαρτάται  τόσο από τον ίδιο που σχεδόν μηχανιστικά κατευθύνει την κυβέρνηση και εφαρμόζει τα σχέδια ανασύστασης του πελατειακού κράτους, αλλά από τον ΣΥΡΙΖΑ και την πορεία επανασύνδεσής του με τον λαό.