Οι τελευταίοι μήνες επανέφεραν στο προσκήνιο ξεχασμένες συζητήσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πρώτη και κύρια, ο ρόλος της επιστήμης και συμμαχία ή η σύγκρουσή της με την πολιτική, η λειτουργία των θεσμών  σε σχέση με την  δημόσια υγεία  και τη δημοκρατία,  η πολιτική δράση την λήψη των αποφάσεων. Σε πολλές χώρες , μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η επιστήμη επικράτησε της πολιτικής όσον αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας, έστω και με δυσκολία. Οι θεσμοί όπως τα πολιτικά κόμματα και το κοινοβούλιο βρέθηκαν σε κατάσταση αδράνειας.

 Σε χώρες όπου έστω και αρχικά η πολιτική ήταν κυρίαρχη, όπως στην Αγγλία, τις ΗΠΑ, την Ιταλία , τη Γαλλία, είχαμε σύγκρουση θεσμών και καθώς οι νεκροί αυξάνονταν επήλθε ισορροπία για να αποφευχθούν τα χειρότερα και κυρίως να αποδυναμωθεί η σκληρή κριτική που δέχονται οι κυβερνήσεις τους.
 Τώρα που τα μέτρα θα αρχίσουν να χαλαρώνουν σταδιακά, η πολιτική, ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο επανέρχεται θυελλώδης. Η οικονομική κρίση και οι κοινωνικές προεκτάσεις της , ο έλεγχος των θεσμών, η λειτουργία των κοινοβουλίων   και της δημοκρατίας δημιουργούν ήδη ένα εκρηκτικό τοπίο, καθώς ταυτόχρονα επανέρχονται στην δράση και τα πολιτικά κόμματα.
Από την στιγμή που η Γερμανία και η Ολλανδία σε σύμπνοια με τις  βόρειες χώρες απέρριψαν το ευρωομόλογο αναπτύχθηκε μια έντονη κινητικότητα προς άλλες κατευθύνσεις καθώς όλοι γνωρίζουν ότι τα όσα αποφασίστηκαν δεν επαρκούν. Ήδη, ενόψει της συνόδου κορυφής της 23ης Απριλίου, διάφορες χώρες κάνουν δημόσια προτάσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία ζητούν μεγάλη αύξηση των διαθέσιμων χρημάτων και όχι δάνεια, η Γερμανία έχει πρόβλημα με  τις τράπεζές της και παρασκηνιακά πιέζει για την ίδρυση «κακής τράπεζας» που θα απορροφήσει τα  τοξικά δάνεια καθώς οι γερμανικές τράπεζες ξεχειλίζουν τοξικά δάνεια, η Ελλάδα απλά ακολουθεί χωρίς να έχει σχέδιο, ούτε καν μια θαρραλέα άποψη για να διαπραγματευθεί. Και μέσα στον γενικό χαμό, καθόλου τυχαία φυσικά οι Γερμανοί Γκάμπριελ και  Φίσερ  πρότειναν  ένα σχέδιο Μάρσαλ για Ισπανία και Ιταλία και μάλιστα ως ανάσχεση της διάλυσης της ΕΕ. Φυσικά η πρόταση δεν είναι τυχαία. Αν πάρουν μαζί τους την Ισπανία και την Ιταλία οι υπόλοιπες μικρές χώρες θα είναι εύκολη λεία στους εκβιασμούς. Λίγο πολύ , όλες οι χώρες ζητούν κάτι, εκτός από την Ελλάδα.

Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Σταικούρας πρέπει να είναι ο μόνος στην Ευρώπη που σε συνέντευξή του δήλωσε ότι στην Ελλάδα  «έχουμε αρκετά “καύσιμα” για την επανεκκίνηση της οικονομίας,  όμως, πρόσθεσε,  πρέπει πρώτα να στηρίξουμε την ελληνική κοινωνία -νοικοκυριά και επιχειρήσεις- ώστε να βγει όρθια από την παρούσα δοκιμασία».  Αν εννοεί το μαξιλάρι των 37 δις μάλλον ατύχησε ο Σταικούρας, γιατί ήδη θα κληθεί στη βουλή να ανακοινώσει που πάνε τα χρήματα αυτά τα οποία μέχρι προ ημερών δεν παραδέχονταν ότι υπήρχαν. Άλλη μια διάσταση των δηλώσεών του είναι πως ακριβώς εννοεί αυτή την επάρκεια καυσίμων ώστε να μην καταρρεύσει η τουριστική βιομηχανία, να  μην εκτοξευθεί η ανεργία στα όρια του 25%. Ο άνθρωπος μάλλον δεν έχει καταλάβει τι επέρχεται και φροντίζει να μας θυμίζει τη ΝΔ λίγο πριν τη χρεοκοπία της χώρας…..
Πολλοί φοβούνται ότι η ελαστική μορφή εργασίας θα γίνει κανόνας σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη περισσότερο φοβούνται ότι η ΕΕ και κυρίως η Γερμανία θα δώσει μάχη για την κυριαρχία της στην Ευρώπη και θα εκμεταλλευθεί την κρίση προκειμένου να μεγαλώσει την απόσταση από τις άλλες χώρες , ακόμη και από τη Γαλλία προκειμένου να εξυγιάνει τις τράπεζές της, να στηρίξει την οικονομία της, δημόσια και ιδιωτική, το σύστημα υγείας και όσο της επιτρέπουν όλα τα άλλα τους εργαζόμενούς της.
Είναι θέμα ημερών η εικόνα στην Ελλάδα να αλλάξει. Τα πολιτικά κόμματα θα αναλάβουν δράση, το κοινοβούλιο θα επαναλειτουργήσει , οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου αναγκαστικά θα περιοριστούν, άρα και το χρήμα που μοιράζει αφειδώς η κυβέρνηση, η κυβέρνηση θα κληθεί να λογοδοτήσει, οι κανόνες του παιχνιδιού θα ξαναγραφτούν.