Δεν είναι  μόνο η αδυναμία της ΕΕ να αποφασίσει και να  εφαρμόσει μια αποτελεσματική πολιτική για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης. Είναι ο κυνισμός που κυριαρχεί και είναι η πραγματική αιτία του προβλήματος , καθώς εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ο κανονισμός του Δουβλίνου για το άσυλο είναι νεκρός, δεν αποφασίζεται η αλλαγή του, απλά γιατί πολλές χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης δεν θέλουν να αλλάξει.
Γιατί όσο δεν αλλάζει ο κανονισμός, δεν θα μπουν στη δοκιμασία να υποδέχονται μετανάστες και πρόσφυγες με αναλογικό τρόπο . Έτσι, εδώ και χρόνια η αλλαγή του Δουβλίνου υπονομεύεται συστηματικά, η Ευρώπη φοβάται την ακροδεξιά και ουσιαστικά η καθήλωση αυξάνει το  πρόβλημα, δεν το λύνει. Και φυσικά βολεύονται με το ισχύον καθεστώς , οι χώρες πρώτης εισόδου να υποχρεούνται να παραλάβουν την αίτηση ασύλου.  Και την ίδια στιγμή να μειώνονται και τα κονδύλια του κοινοτικού προϋπολογισμού για το μεταναστευτικό. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Οι διαφωνίες είναι προφανείς, αλλά όταν τα χρόνια περνούν και οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται, τότε οι διαφωνίες χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για τη μη αντιμετώπιση του προβλήματος.
Μετά τις εκλογές του 2019 η αλλαγή του Δουβλίνου θεωρήθηκε προτεραιότητα, καθώς η μεταναστευτική κρίση οξύνεται και οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, κυρίως η Ελλάδα και η Ιταλία δέχονται μεγάλες πιέσεις. Μόλις στα μέσα Φεβρουαρίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε κάποιες προτάσεις που δεν έγιναν δεκτές θετικά και ο Επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς αναγκάστηκε να τις αποσύρει. Όπως έγινε γνωστό ,  ο  Κανονισμός καθορίζει το κ-μ που είναι υπεύθυνο για να προχωρήσει τη διαδικασία ασύλου και υποτίθεται ότι εμποδίζει το “asylum-shopping” περιορίζοντας τους αιτούντες στην χώρα πρώτης εισόδου.

Ο Μαργαρίτης Σχοινάς, ο Ευρωπαίος Επίτροπος, με αρμοδιότητα για το μεταναστευτικό, δήλωσε (19 Φεβρουαρίου) ότι «Είμαστε στην μετά-Δουβλίνο εποχή» και ότι  ο Κανονισμός για το Δουβλίνο μαζί με τον Κανονισμό για τη Διαδικασία Ασύλου, δύο από τα επτά νομοθετικά κείμενα που συνιστούν το Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου, θα πρέπει να αφαιρεθούν από το συνολικό πακέτο που θα ανακοινωθεί τέλη Μαρτίου.
 Ο κ.  Σχοινάς δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες, η κίνηση όμως αυτή σηματοδοτεί μετακίνηση από το σχέδιο της Κομισιόν να αναθεωρήσει το εσωτερικό σύστημα κανόνων ασύλου –στο πλαίσιο των υποσχέσεων για ένα νέο μεταναστευτικό πακέτο από την Πρόεδρο της Επιτροπής.

 Είναι όμως γνωστό, ότι το υφιστάμενο σύστημα έχει σταματήσει να λειτουργεί, καθώς μόλις περίπου 3% των επιστροφών του Δουβλίνου πραγματοποιούνται στην Ε.Ε. Ο Διευθυντής της Ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου, Μάρκος Καραβίας, δήλωσε σχετικά ότι ο Κανονισμός ασκεί απίστευτη πίεση στις χώρες εισόδου – σημειώνοντας ότι ο όγκος των αιτημάτων στο πλαίσιο του Κανονισμού Δουβλίνο στην Ελλάδα, αφορούν σε οικογενειακή επανένωση και ότι μόνο για το 2019 στο νησί της Λέσβου κατατέθηκαν 22.252 αιτήσεις ασύλου. Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών, έκανε παρόμοια σχόλια σημειώνοντας μια διάχυτη έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των κ-μ.
Η αρχική αναθεωρημένη πρόταση για τους κανόνες ασύλου δεν έπεισε κράτη όπως η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Πολωνία. Ο βασικός ισχυρισμός αυτής της αναθεώρησης ήταν η αυτοματοποιημένη κατανομή των αιτούντων άσυλο σε όλα τα κράτη της ΕΕ σε περίπτωση ξαφνικών μεγάλων εισροών, όπως το ένα εκατομμύριο άνθρωποι που έφθασαν το 2015, με τους περισσότερους να πηγαίνουν στη Γερμανία ή τη Σουηδία.
Δεν υπάρχει φυσικά καμία εκτίμηση ότι οι χώρες της ομάδας Βίζεγκραντ θα αλλάξουν στάση ή ότι η Γερμανία θα ξεκαθαρίσει την θέση της. Πολλοί αμφιβάλουν ότι η Γερμανία είναι σε θέση να κάνει πολλά, καθώς ήδη βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής αβεβαιότητας και με την ακροδεξιά να δείχνει τα  δόντια της. Αμφίβολη είναι η στάση της Γαλλίας, που επίσης πιέζεται από την Λεπέν, αλλά και άλλες χώρες.
Οι προοπτικές δεν είναι θετικές για την Ελλάδα. Εκτιμήσεις αρμοδίων παραγόντων κάνουν λόγο για νέο και μεγάλο κύμα μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών τους επόμενους μήνες. Όσο λοιπόν η ΕΕ δεν αποφασίζει σκόπιμα φυσικά , η Ελλάδα θα συνεχίσει να δέχεται πιέσεις που θα προκαλέσουν και πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τον τρόπο διαχείρισης του προβλήματος .