Είναι να απορεί κανείς με την αυτογελοιοποίηση κορυφαίων παραγόντων της ΝΔ. Από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που ακύρωσε την πολιτική του πατέρα του στο μακεδονικό , τον Ευάγγελο Βενιζέλο, φυσικά την Ντόρα Μπακογιάννη , αλλά και τους Κώστα Καραμανλή και Δημήτρη Αβραμόπουλο
Όλοι τους τροφοδότησαν την επαίσχυντη γραμμή της ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ στρεφόμενοι με φαιδρά επιχειρήματα κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.
Όλοι αυτοί ,  ψεύδονται ισχυριζόμενοι ότι μετά το Βουκουρέστι δεν επιτεύχθηκε λύση του μακεδονικού, επειδή η ΝΔ αρνούνταν να αναγνωρίσει έθνος και γλώσσα . Η αλήθεια είναι  ο Γκρούεφσκι αρνούνταν να εγκαταλείψει το συνταγματικό όνομα της χώρας , το «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και να δεχθεί σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, γι αυτό και δεν υπήρχαν καν διαπραγματεύσεις.

Η τελευταία γραμμή υποχώρησης του Γκρούεφσκι ήταν η διπλή ονομασία , την οποία η Μπακογιάννη δέχονταν , όπως  και πολλοί ακόμη στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά  ο Γκρούεφσκι , έχοντας πίσω του τη Μόσχα υπαναχωρούσε και αρνούνταν τις διαπραγματεύσεις, αντίθετα προωθούσε τον εξαρχαισμό της χώρας του.
Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει ακόμη ότι η  υπήρξε εθνική θέση του Βουκουρεστίου, που δεν υπήρξε ποτέ , γιατί ούτε στο Βουκουρέστι, ούτε πουθενά αλλού έγινε κάποιας μορφής διαπραγμάτευση για να υπάρξει πλήρης καταγραφή θέσεων σε επιμέρους ζητήματα όπως η γλώσσα, το έθνος, η ιθαγένεια κλπ. Η θέση για σύνθετη ονομασία έναντι όλων, ήταν η πρώτη γραμμή, χωρίς να συζητηθεί ποτέ οτιδήποτε άλλο. Και είναι λάθος για την κυβέρνηση να επιμένει σε αυτό, εκχωρώντας στη ΝΔ μια πολιτική που δεν είχε ποτέ, απλά και μόνο για λόγους τακτικής.
Είναι επίσης ανεδαφικό, να ισχυρίζεται η ΝΔ ότι αν επικρατούσε παντού η «Βόρεια Μακεδονία» στη συμφωνία, που προφανώς θα ήταν προτιμητέο, δηλαδή και στον λαό και στην ιθαγένεια κλπ θα αντιμετωπίζονταν ο αλυτρωτισμός. Πρόκειται για λάθος. Το θέμα είναι να μην εκδηλώνονται αλυτρωτικές πολιτικές, γιατί ακόμη και αν υπήρχε αυτή η ρύθμιση κανένας δεν εμπόδιζε τους σλαβομακεδόνες να ζητούν π.χ. την ένωση  της βόρειας με τη νότια Μακεδονία κ.ο.κ.  Άρα πρόκειται για υποκρισία.
Όπως υποκρισία και  φαιδρότητα υποδηλώνει η στάση του Αβραμόπουλου που δήλωσε ότι διατύπωσε τις αντιρρήσεις του στην Κομισιόν, κάτι που διέψευσε επίσημα ο ίδιος ο Γιούνκερ δια του εκπροσώπου του Μαργαρίτη Σχοινά, κάτι που λογικά θα ήταν αιτία παραίτησης για έναν άλλο πολιτικό. Αλλά εδώ είναι –βαλκανική Ελλάδα, όχι παίξε γέλασε.
Έτσι φθάσαμε στο τέλος της πρώτης περιόδου αναπροσαρμογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα βαλκάνια. Η δεύτερη περίοδος αρχίζει τώρα με την Ελλάδα να έχει το πλεονέκτημα, ότι δεν είναι μέρος του προβλήματος της περιοχής. Η Αλβανία θέλει μεγάλη Αλβανία, η Σερβία βρίσκεται σε ετοιμότητα λόγω Κοσόβου, το αλβανικό στοιχείο στη Βόρεια Μακεδονία είναι ακραία απαιτητικό, στη Βουλγαρία αναζωπυρώνεται ο εθνικισμός. Ένα κουβάρι που όσο μπερδεύεται, αντί να ξετυλίγεται θα οδηγεί σε εντάσεις. Και κάποια στιγμή, θα πρέπει να αποσαφηνιστεί το σκηνικό. Η Ελλάδα έδειξε την καλή της πρόθεση. Καιρός να δείξουν  και οι άλλες χώρες. Γιατί οι δρόμοι είναι δύο. Διπλωματία ή βία..