Αν δεν αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, σίγουρα αποτελεί διεθνές παράδοξο, ένας εν ενεργεία υπουργός Εξωτερικών να εκδίδει βιβλίο για μια διαπραγμάτευση που κατέληξε σε αποτυχία και φυσικά  βρίσκεται σε εκκρεμότητα, μιλάμε για το Κυπριακό, μόνο και μόνο γιατί ο υπουργός , επιδιώκει να γράψει την ιστορία όπως του αρέσει.
Πρόκειται για το βιβλίο του Νίκου Κοτζιά «Κύπρος 2015-2018. Μια τριετία που άλλαξε το Κυπριακό. Η μάχη για την κανονικότητα χωρίς "παρεμβατικά δικαιώματα" και "εγγυήσεις" , στοιχεία του οποίου διοχέτευσε σε ΜΜΕ.  Είναι προφανής η προσπάθεια του Κοτζιά να εγγράψει ιστορική παρακαταθήκη διαχωρίζοντας την προσωπική του στάση από την στάση όλων των άλλων στο Κυπριακό. Ουσιαστικά, αυτοθαυμάζεται και αυτοδοξάζεται για να προλάβει την κριτική των άλλων. Άλλο νόημα δεν έχει η έκδοση ενός βιβλίου από εν ενεργεία υπουργό.

Το επίσης πρωτοφανές είναι ότι  ο Κοτζιάς,  χρησιμοποιεί έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών, δηλαδή δημόσια έγγραφα, όπως είναι επιστολές προς τον Έσπεν Μπαρθ Έιντε, τα οποία και δημοσιεύει στο βιβλίο του. Οι επιστολές που αποστέλλονται στο πλαίσιο των καθηκόντων ενός υπουργού είναι δημόσια και όχι ιδιωτικά έγγραφα που δημοσιεύονται σε βιβλίο με συγγραφέα τον ίδιο τον υπουργό, δηλαδή τον Κοτζιά…
Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία αυτά,  μεταξύ των περιεχομένων του βιβλίου υπάρχουν , μεταξύ άλλων, αδημοσίευτες επιστολές του Νίκου Κοτζιά προς τον κύριο Έσπεν Μπαρθ Έιντε, ειδικό σύμβουλο του ΓΓ του ΟΗΕ για την Κύπρο, που «αποκαλύπτουν το βρώμικο ρόλο και φιλοτουρκικό ρόλο του νορβηγού στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Αντίστοιχες επιστολές για τον ρόλο Έιντε αποστέλλονται και στον ΓΓ του ΟΗΕ». Επίσης  δημοσιεύεται σχέδιο επιστολής του  Κοτζιά προς τον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών πριν τη Διεθνή Διάσκεψη στο Crans-Montana, που τελικώς δεν απεστάλη. Δεν απεστάλη , προφανώς επειδή συντάχθηκε για τις ανάγκες του βιβλίου και όχι για τις ανάγκες της διαπραγμάτευσης.