Ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί, κρατήθηκε και ανακρίθηκε δύο μέρες από την γαλλική δικαιοσύνη, για να του απαγγελθούν στην συνέχεια κατηγορίες για παράνομη χρηματοδότηση, για βαλίτσες με χρήμα από τον Καντάφι. Κανείς δεν μιλάει για συνωμοσία, ούτε και για κατάργηση του κράτους δικαίου. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα, όπου πολιτικοί καλούνται να κρίνουν (δικάσουν) πολιτικούς, η αντιπολίτευση αποχωρεί από την προανακριτική Επιτροπή της Βουλής όπου εξετάζεται το σκάνδαλο Novartis, οι τυχόν ευθύνες συγκεκριμένων πολιτικών, σπρώχνοντας προς την παραγραφή όλων των τυχόν αδικημάτων. Πρωτίστως επιζητούν το κλείσιμο της υπόθεσης το οποίο χαρακτηρίζουν μια σκευωρία της κυβέρνησης. Η Ελλάδα είναι η χώρα, όπου μεγάλα σκάνδαλα, όπως η Λίστα Λαγκάρντ, η Novartis, τα μαύρα ταμεία της Siemens, το σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ, οι βαλίτσες με μαύρο χρήμα στα κόμματα, το Χρηματιστήριο, οι αυτοκινητόδρομοι΄, τα τραπεζικά σκάνδαλα  και τόσα άλλα ή δεν εξετάζονται ή είναι συνωμοσίες ή είναι αραγμένες στα συρτάρια.

Η διερεύνηση σκανδάλων που βαραίνουν το πολιτικό σύστημα είναι ένα διαρκές πρόβλημα σε όλες τις Δημοκρατίες, πουθενά δεν συμβαίνει αυτά τα οποία συμβαίνουν στην Ελλάδα. Η συνταγματική διάταξη δίνει το δικαίωμα στους πολιτικούς να δικάζουν τους εαυτούς τους και όταν οι διαδικασίες ξεκινάνε, ξεσπάει πολιτική αντιπαράθεση η οποία θολώνει τα νερά.
Αυτό συμβαίνει αυτή την ώρα και με την υπόθεση Novartis. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και οι άλλοι 8 εμπλεκόμενοι, μιλάνε για συνωμοσία μιας «άθλιας συμμορίας» (εννοούν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ) αρνούμενοι πρακτικά να εξεταστεί η υπόθεση.
Η αλλαγή κυβερνητικής εξουσίας, η ουσιαστική μετατόπιση του κέντρου της εξουσίας προς τις δυνάμεις που αμφισβητούν το υπάρχον σύστημα και την προηγούμενη κατάσταση, έφεραν στην επιφάνεια πολλά από τα σκάνδαλα της προηγούμενης περιόδου. Η διάθεση της κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, να βγουν στην επιφάνεια  όσο το δυνατόν περισσότερα σκάνδαλα, είναι εμφανής. Όμως ο ουσιαστικότερος λόγος που βγαίνουν τα άπλυτα στην επιφάνεια , είναι η κατάρρευση ενός ολόκληρου συστήματος, οικονομικού, θεσμικού, πολιτικού. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στον τραπεζικό τομέα (σκάνε καθημερινά οι φούσκες στα χέρια των νέων διοικήσεων, ή τα μεγάλα δάνεια χωρίς εγγυήσεις κα), τα σκάνδαλα που αφορούν την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης. Ο οικονομικός κύκλος οδηγεί έτσι κι αλλιώς σε μετατόπιση του πλούτου. Αλλάζουν χέρια  επιχειρήσεις και περιουσίες.
Η θεωρία περί συνωμοσίας (για τα σκάνδαλα) δείχνει εκτός των άλλων μια διαρκή άρνηση να παραδεχθούν την κατάρρευση, και τις ευθύνες ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος για την χρεοκοπία της χώρας. Πιστεύουν ότι δικαιούνται να είναι συνεχώς στην εξουσία με κάθε τρόπο, να μένουν στο απυρόβλητο για πολιτικές ευθύνες ή τυχόν ποινικές. Όποιος τολμά να αμφισβητεί τον ρόλο τους, είναι «άθλιος συνωμότης».
Τα όσα συμβαίνουν  με την περίπτωση Σαρκοζί δείχνουν την συμπεριφορά άλλων πολιτικών συστημάτων που επίσης πέρασαν από κρίση. Ο Σαρκοζί διώκεται, όπως είχε διωχθεί η Κριστίν Λαγκάρντ, όπως διώκεται ο σημερινός  πανίσχυρος πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου ή όπως καταδικάστηκε σε φυλάκιση η πρώην πρόεδρος της Νότιας Κορέας Παρκ Γκουν-Χιέ, για χρηματισμό από την Samsung  της οποίας ο βασικός μέτοχος επίσης βρίσκεται στη φυλακή.
Στην Ελλάδα όμως έχει εφευρεθεί η «πολιτική σκευωρία» ως ασπίδα για κάθε παράπτωμα. Οι πάντες επικαλούνται πολιτική δίωξη και πλεκτάνη των αντιπάλων τους, προκειμένου ν να αποφύγουν να ελεγχθούν ή να λογοδοτήσουν.