Ένα μικρό κορίτσι θα μεγαλώσει χωρίς μητέρα γιατί τη δολοφόνησε ο πατέρας του.  Που θα θέτει ερωτήσεις , αλλά δεν θα παίρνει απαντήσεις. Αλλά η επέλαση των δικηγόρων είναι η άλλη παράμετρος κάθε εγκλήματος. Ο πατέρας –δολοφόνος ενδιαφέρεται μόνο για το παιδί του, λέει ο δικηγόρος του.

Τι είδους ενδιαφέρον είναι αυτό, ίσως μπορεί να το απαντήσει  μόνο η ψυχιατρική επιστήμη. Όχι η νομική, ούτε η κοινή λογική. Ακόμη και η εμπειρική γνώση που έχει ο καθένας μπορεί να αποτελέσει συντριπτική απάντηση στις ανοησίες κάθε δικηγόρου για το προσχεδιασμένο έγκλημα στα Γλυκά Νερά. Δεν ήταν προσχεδιασμένο λέει ο δικηγόρος. Το ακριβώς αντίθετο λένε όλα τα στοιχεία. Αλλά η παράσταση του δικηγόρου μόλις άρχισε...
 Γιατί αν ένας πατέρας ενδιαφέρεται για το παιδί του, στηρίζει τη μητέρα , δεν την δολοφονεί.   Ούτε που νοιάζεται που έγινε δολοφόνος, είναι άκαμπτος .  Με αυτή την έννοια, ο  δολοφόνος ούτε που νοιάζεται για το παιδί. Και καλά ο ίδιος μπορεί να λέει ότι θέλει. Όμως το να το λέει ο δικηγόρος του προσβάλλοντας την κοινή λογική και κάθε έννοια ηθικής , στο πλαίσιο μιας κακώς νοούμενης υπερασπιστικής γραμμής, είναι απαράδεκτο. Οι δικηγόροι που αναλαμβάνουν τέτοιου είδους ποινικές υποθέσεις βλέπουν και μια ευκαιρία να γίνουν γνωστοί, αναγνωρίσιμοι και προκαλούν. Έτσι η παρηκμασμένη τηλεοπτική δημοκρατία είναι έτοιμη να τους προσφέρει ένα βήμα να διηγούνται τις αθλιότητές τους. Δεν είναι υπερασπιστική γραμμή αυτή, είναι προσβολή. Κάτι πρέπει να γίνει . Κάποιος κώδικας δεοντολογίας να ισχύσει και για τους δικηγόρους. Υπερασπιστική τακτική οφείλουν να σχεδιάσουν για τα δικαστήρια , όχι για ΜΜΕ. Ο νομικός πολιτισμός επιβάλλει φυσικά την ελεύθερη διατύπωση απόψεων, όχι όμως χωρίς απάντηση και αντίδραση.