Έπρεπε να φτάσουμε στο 2017 για να αποφασίσει η ΕΣΗΕΑ (Ενωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών) να κάνει δεκτούς και τους συναδέλφους που εργάζονται στα διαδικτυακά Μέσα (sites  κλπ). Η αντίληψη της Συντεχνίας στάθηκε πάντα εμπόδιο στην αληθινή εκπροσώπηση των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Και τώρα που πλέον οι εργαζόμενοι στα διάφορα site  είναι πλειοψηφία, η ΕΣΗΕΑ αναγνώρισε την πραγματικότητα. Τώρα που αναζητούνται και πόροι για να διασωθεί το Ταμείο των δημοσιογράφων, ευτυχώς κάποιοι αναγνώρισαν ότι δεν μπορεί οι μισοί και παραπάνω να είναι εκτός ΕΣΗΕΑ. Και οι εργοδότες τους να μην καταβάλουν κανένα ασφαλιστικό πόρο.

Έχουν περάσει  20 περίπου χρόνια από τότε που ο μακαρίτης Φαίδωνας Λεοντόπουλος έθετε στις συνεδριάσεις της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ (πανελλήνια ομοσπονδία ΜΜΕ) , το θέμα της δημιουργίας του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΤΥΠΟΥ. Δηλαδή η δημιουργία ενός σώματος στο οποίο θα μετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι στον χώρο των ΜΜΕ από  την καθαρίστρια έως τον διευθυντή. Και αυτό πανελλαδικά. Ακουγότανε και τότε πολύ …αριστερό και πάνω απ όλα πολύ ουτοπικό. Αλλωστε η ΕΣΕΗΑ για  να αποδεχθεί τους εργαζόμενους δημοσιογράφους στις ιδιωτικές τηλεοράσεις,  πέρασαν καμιά δεκαριά χρόνια. Ενώ και οι Ενώσεις Δημοσιογράφων από τις άλλες περιφέρειες της χώρας δεν ήθελαν την… υποδούλωση στην Αθήνα.  Απίθανα πράματα.
Οι τεχνολογικές εξελίξεις έχουν ισοπεδώσει τις συντεχνιακές αντιλήψεις. Οι οποίες εκτός από το γεγονός ότι κράτησαν κλειστό κλαμπ την ΕΣΗΕΑ, απομονωμένη από την πραγματικότητα, έδωσαν μία επιπλέον δυνατότητα σε επιχειρηματίες να αυθαιρετούν, να μην καταβάλλουν το δικό τους  μερίδιο για την ασφάλιση  των εργαζομένων. Έτσι οι δημοσιογράφοι της χώρας κινδυνεύουν να είναι ο μοναδικός κλάδος εργαζομένων που δεν θα έχει  κανένα πόρο για την ασφάλιση του.