του Σωτήρη Σιδέρη

Σττις 14 Απριλίου, τριάμισι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Ενημέρωσης του υπουργείου Εξωτερικών , ο Κωνσταντίνος Κούτρας αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του κλείνοντας έτσι έναν ενδιαφέροντα κύκλο της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Δεν είναι μόνο επαγγελματικές οι μνήμες που θα πάρει μαζί του. Με πολλούς ανθρώπους, δημοσιογράφους, διπλωμάτες, διοικητικούς, ξένους συναδέλφους του και πολιτικούς προϊσταμένους του ανέπτυξε πολυεπίπεδες σχέσεις, απλά γιατί έτσι η πραγματικότητα. Κατά συνέπεια, η αποθήκη της μνήμης και ο θαυμαστός, όσο και ανελέητος κόσμος των συναισθημάτων , των εντάσεων και των αγωνιών που πέρασε, θα του θυμίζουν κάθε στιγμή αυτήν την περίοδο της ζωής του.

Σίγουρα πέρασε και καλές στιγμές. Μια ανταλλαγή απόψεων  και ιδεών, ένα τραπέζι , ένα καλό ανάγνωσμα και μια καλή στιγμή για την χώρα, για την οποία εργάστηκε θα είναι το καλό φιλμ της ταραχώδους υπηρεσίας του. 
Οι εκπρόσωποι τύπου , γενικά στον κόσμο, υφίστανται όσο λίγοι πολυεπίπεδες , ενίοτε αφόρητες  πιέσεις. Ο Κούτρας είχε μια δύσκολη θητεία γιατί έπρεπε να αυτοπειθαρχήσει  υπηρετώντας την πολιτική διαφορετικών πολιτικών  και διαφορετικών ιδεολογιών. Από τον Αβραμόπουλο μέχρι τον Κοτζιά, έπρεπε να διαχειριστεί την εικόνα της χώρας και όχι των υπουργών του, άσχετα  αν οι υπουργοί ταυτίζουν την εικόνα της χώρας με την προσωπική τους εικόνα. 
Το έκανε με επιτυχία. Όχι με επιτυχία για την Αβραμόπουλο ή τον Κοτζιά, αλλά με επιτυχία για τη χώρα. Τη χώρα υπηρέτησε και όχι προσωπικές στρατηγικές. Η  συζήτηση ενός διπλωμάτη  με έναν δημοσιογράφο είναι πολλές φορές τόσο λεπτή , έχει τόσους ελιγμούς και διεμβολισμούς που κάποιες φορές και ο δημοσιογράφος και ο διπλωμάτης  εναλλάσσονται στο παιχνίδι των ρόλων προκειμένου οι μεν να δώσουν μόνο τις πληροφορίες που πρέπει, οι δε να του αποσπάσουν τις πληροφορίες που κρύβει. Οι μεν να αναλύουν τα διπλωματικά δεδομένα οι δε τα δημοσιογραφικά και στο τέλος, να μένει πάντα κάτι σε εκκρεμότητα για την επόμενη συζήτηση. 
Ο Κούτρας έκανε πολύ καλά το καθήκον του και όχι τη δουλειά του. Γιατί έβλεπε τη δουλειά του ως καθήκον και το υπηρετούσε με προσωπικό κόστος, με πίεση, με πνευματικό και σωματικό πυρετό.  Δεν λογάριασε ποτέ κόπωση , δεν λογάριασε ποτέ είτε την κριτική , είτε την υπόνοια , είτε την πιθανότητα επίπληξης. Γιατί έχει την συνείδησή του να τον ελέγχει και να τον κρατά είτε ξάγρυπνο , είτε σε εγρήγορση και εκεί έδινε λόγο. Αυτοί οι άνθρωποι , αυτοί που λογοδοτούν στην συνείδησή τους δεν φοβούνται προϊσταμένους και συναδέλφους, πολιτικούς ή παράγοντες, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν καθαρή συνείδηση. Πρόβλημα έχουν όσοι κρύβονται από την συνείδησή του, όχι αυτοί που ζουν αρμονικά μαζί της. 
Η επαγγελματική νίκη του Κούτρα είναι ότι οι δημοσιογράφοι τον αποδέχθηκαν ως δικό τους άνθρωπο ανεξάρτητα αν είχαν ή όχι την ενημέρωση που θα ήθελαν. Οι δημοσιογράφοι είναι  κάτι σαν τις μαύρες τρύπες του διαστήματος. Δεν χορταίνουν ποτέ.  Γι αυτό και η αποδοχή έχει σχέση με την ποιότητα του διπλωμάτη και ανθρώπου και  αυτή μένει και υπερβαίνει κάθε τι άλλο. 
Ευχόμαστε στον Κωνσταντίνο Κούτρα, στην Νέα Υόρκη που  τοποθετήθηκε ως πρόξενος να προσέχει την υγεία του, να υπηρετήσει τη χώρα του όπως πολύ  καλά ξέρει  και να θυμάται πως πάντα θα υπάρχει ένας λόγος να υπηρετήσει την πατρίδα του με τους δικούς του όρους ……