του Σπύρου Σουρμελίδη

Μπορεί η  Ελλάδα να έχει πολλά κακά, αλλά αν κάτι έχει να επιδείξει στην σύγχρονη εποχή είναι πολιτισμός. Έχει ποίηση, έχει μουσική, έχει θέατρο, έχει ένταση στην τέχνη, και στη ζωή της, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Χατζηδάκης. Και αν κάτι έχει αποτύχει σ αυτή τη χώρα, είναι ο ελιτισμός και η δήθεν υψηλή τέχνη (κουλτούρα). Ο ελιτισμός στην καθημερινότητα, ο ελιτισμός στην πολιτική. Και ο κ. Μπαλτάς έχει βαλθεί να μας πείσει ότι είναι ελιτιστής, ψηλότερα από την κοινωνία, από τους αδαείς ιθαγενείς, φτωχοπρόδρομους του πολιτισμού ή της Παιδείας. Μόνο που το θέμα ΔΕΝ είναι καλλιτεχνικό. Και αυτό πρέπει να το εξετάσουν καλά – καλύτερα από την αξιολόγηση- στο Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί όσοι ασπάστηκαν τον ελιτισμό, έσπασαν τα μούτρα τους! 

Τα όσα είπε ο Γιάν Φάμπρ για τις ελληνικές παραγωγές (αυτές τις ταπεινές, της χαμηλότερης από το …Βέλγιο κουλτούρας) ήταν προσβλητικά. Και αν ακόμα είναι κακές όλες οι φετινές ελληνικές παραγωγές, απηχούν την προσπάθεια, το πρόβλημα, το καλό ή το κακό, αυτής της χώρας. Και αυτό είναι πάνω απ όλα πολιτισμός. Η φωνή της κοινωνίας, βροντερή ή ξεψυχισμένη, η άλλη ματιά της δικής της πραγματικότητας, ο δικός της πόνος. Όχι του κ. Φάμπρ. 
Και είναι επίσης ανήκουστο να τον καλεί ο αρμόδιος υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς, για να τον …παρακαλέσει να εντάξει και τις ελληνικές παραγωγές στο Φεστιβάλ Αθηνών που ο «κ. Εξαιρετικός»  θέλει να το κάνει Διεθνές. (Λες και τόσο χρόνια δεν είναι, τον Φάμπρ περιμέναμε). 
Το θέμα όμως να το ξαναπούμε, δεν είναι στενά καλλιτεχνικό. Είναι θέμα αντίληψης, είναι θέμα το πώς βλέπει κανείς την κοινωνία. Η ελληνική τέχνη μεγαλούργησε μέσα στα πιο δύσκολα χρόνια (μετά τον εμφύλιο, τα χρόνια της ξενιτιάς), απηχώντας την τραγικότητα, την ελπίδα και την  ανάταση ενός λαού. Σεφέρης, Ελύτης, Χατζηδάκης, Θεοδωράκης,  Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Μπέλου και Κούν! Και τόσοι άλλοι. Όλοι αυτοί και όλα αυτά , κόντρα στα υπουργεία! Μια τέχνη που ανήκει στην ελληνική κοινωνία, μια τέχνη που στήριξε την κοινωνία.
Σήμερα, στην εποχή των Μνημονίων λοιπόν, περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια τα θέατρα είναι γεμάτα. Και οι παραστάσεις είναι περισσότερες από κάθε άλλη φορά. 
Έχετε καταλάβει κ Μπαλτά γιατί; Γιατί το θέμα δεν είναι καλλιτεχνικό. Γιατί μας κυριεύει η αγωνία. Γιατί η ψυχή των ανθρώπων αναζητά παρηγοριά, εξηγήσεις για τα όσα  υποφέρει  και βοήθεια να απαλύνει την πόνο της. Αναζητά τη λύτρωση και την δύναμη να συνεχίσει. 
Είτε σας αρέσει είτε όχι , αυτό θα γίνει με το δικό μας τρόπο. Που δεν μπορεί να καθορίσει κανένα υπουργείο, καμία διοίκηση Φεστιβάλ και κυρίως κανένας Φάμπρ. Και αν εσείς ένας αριστερός διανοητής, θεωρείται ότι ξέρετε περισσότερα από εμάς τους αδαείς, μπορείτε να μείνετε με τον Φάμπρ. Αλλά αφήστε εμάς στον πόνο μας και στις, πεζές, αγωνίες μας. 
Και αν ακόμα θέλετε να μιλήσετε για λεφτά, και διεθνή προβολή, σας πληροφορούμε, ότι γύρω από τις πολυπληθείς ελληνικές παραγωγές εργάζονται χιλιάδες άνθρωποι, από ξυλουργούς έως μοδίστρες και κομπιουτεράδες. Τα θέατρα  το καλοκαίρι είναι γεμάτα, έρχονται ακόμα  και οι τουρίστες να παρακολουθήσουν και ας μην ξέρουν ελληνικά. 
Επειδή προφανώς ο κ. Φάμπρ δεν κατανοεί τον τρόπο με τον οποίο τα λέει ο Σεφέρης, υπάρχει και αυτός του ρεμπέτικου: Ωπα μάγκα. Ως εδώ! 

ΥΓ:  Υπάρχουν σταγόνες που ξεχειλίζουν ένα ποτήρι. Είναι καλό λοιπόν κάποιοι να φεύγουν χωρίς πολλά-πολλά. Υπάρχουν και ατυχίες στην πολιτική, τι να κάνουμε.