Αφηνίασαν πάλι. Το κράτος μπορεί να χρηματοδοτεί την τέχνη ενός τρομοκράτη? Ωρύονταν οι άγγελοι της κοινωνικής ειρήνης, δεξιοί και ακροδεξιοί. Υποκριτές, πολιτικά φερέφωνα της αμερικανικής πρεσβείας. Αφού η πρεσβεία των ΗΠΑ εξέφρασε την διαφωνία της πως είναι δυνατό να διαφοροποιηθούν τα εγχώρια μεγάφωνά της;  Ο λόγος φυσικά για ένα θεατρικό έργο «η ισορροπία του Nash» στο Εθνικό Θέατρο  που χρησιμοποιεί κείμενα του Σάββα Ξηρού και θεωρήθηκε υποστηρικτικό της τρομοκρατίας. Η παράσταση κατέβηκε μετά τις κραυγές, μια κίνηση που συνιστά πνευματική ήττα για τον κόσμο της τέχνης. 

Η γελοιότητα δεν έχει όρια. Οι  δήθεν οπαδοί της ελευθερίας σε κάθε έκφρασή της, οι εχθροί κάθε κρατικού, οι άνθρωποι που θεωρούσαν ότι η τέχνη πρέπει να είναι πάντα ελεύθερη και να μην καθοδηγείται, καταγγέλλοντας τότε την Σοβιετική Ένωση και την Αριστερά για υποστήριξη την στρατευμένη τέχνη , τώρα κάνουν ακριβώς αυτό που κάποτε απεχθάνονταν. Ζητούν από τους ανθρώπους της θεατρικής τέχνης να αυτολογοκρίνονται, να έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση  απειλώντας τους έμμεσα ότι θα κατηγορηθούν ως οπαδοί της τρομοκρατίας.  Σύμφωνα με αυτή την λογική, χιλιάδες θεατρικές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, βιβλία και κινηματογραφικές ταινίες, σήριαλ και πίνακες ζωγραφικής θα έπρεπε να αποδοκιμαστούν, να καούν βιβλία να κυνηγηθούν καλλιτέχνες. Οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, οφείλουν να αντιδράσουν. Σήμερα ήταν μια θεατρική παράσταση, αύριο θα είναι ένα βιβλίο, μεθαύριο θα ζητήσουν την απαγόρευση κομμάτων.  Οι ηχηρές ,όσο και αντιδραστικές μειοψηφίες θεριεύουν όταν  διαπιστώνουν  έστω και μισό βήμα υποχωρητικότητας. Γίνονται στη συνέχεια πιο επιθετικοί, πιο απαιτητικοί. Το κατέβασμα της παράστασης είναι ένα καμπανάκι κινδύνου . Ο πνευματικός μαρασμός είναι ότι χειρότερο για μια κοινωνία. Άλλο η άσκηση κριτικής και η απάντηση στην κριτική, άλλο η διαφωνία, άλλο η ήττα. Γιατί οι ήττες στην τέχνη και τα γράμματα είναι ήττες της κοινωνίας, της δημοκρατίας, του διαφορετικού, που όλοι οφείλουν να υπερασπίζονται.