του Σωτήρη Σιδέρη

Εκεί που ήταν στριμωγμένος σε ένα θέμα που θα μπορούσε και  έπρεπε να απασχολεί πρώτα την επιστημονική κοινότητα και μετά την πολιτική σκηνή, οι εντυπώσεις αμβλύνονται μετά την δήλωση της Χρυσής Αυγής ότι θα υποβάλλει μήνυση κατά του υπουργού Παιδείας, ενώ ο Μάκης Βορίδης κατέθεσε ερώτηση προς τον πρωθυπουργό. Η δήλωση του Φίλη ότι πρόκειται για αιματηρή εθνοκάθαρση των Ποντίων από τους Τούρκους και όχι για γενοκτονία , διευκρινίζοντας ότι αυτή είναι και η άποψη επιστημόνων προκάλεσε κλίμα έντασης που δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στην ανάγκη να υπάρξει νηφάλιος πολιτικός και επιστημονικός διάλογος.

Δεν γνωρίζουμε γιατί πολλοί, κυρίως  άσχετοι καθυβρίζουν τον Φίλη, λες και η θέση του είναι αντεθνική, κάθε άλλο  μια άποψη σεβαστή πολιτικά , αλλά υπάρχει ψήφισμα της βουλής το οποίο ο Φίλης όφειλε να επικαλεστεί  και να κλείσει εκεί η συζήτηση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Φίλης προκαλεί εντάσεις, αλλά ακόμη δεν έχει κατανοήσει ότι πλέον είναι στοχευμένος και παγιδεύεται απλά γιατί νομίζει ότι η προσωπική του άποψη έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα νόμο της βουλής και μετά προσπαθεί να διαχειριστεί τις συνέπειες.   Το να βγαίνει όμως η Χρυσή Αυγή και ο Βορίδης να τον καταγγείλουν, είναι υπέρ του Φίλη. Και όσοι νομίζουν ότι επιτιθέμενοι στον Φίλη κερδίζουν ψήφους από τους Πόντιους, υποτιμούν την νοημοσύνη ενός πολύ δυναμικού τμήματος του ελληνικού λαού. Η πρόκληση συζήτησης θα είχε  νόημα και φυσικά ενδιαφέρον. Αλλά εδώ κανείς δεν θέλει να συζητήσει . Κάποιοι, κυρίως ακροδεξιοί, θέλουν να επιβάλλουν τις απόψεις τους και όποιος  δεν τις δέχεται είναι προδότης. Πιο χαμηλά δεν γίνεται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει όμως μια τοποθέτηση της καθηγήτριας Ρεπούση που έχει δεχθεί και εκείνη πολλές επιθέσεις για διάφορες θέσεις της . Σε συνέντευξή της στον 9.84 η κ. Ρεπούση αναρωτήθηκε τι δουλειά έχουν  τα κοινοβούλια να αποφαίνονται για το παρελθόν Αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι» σημείωσε, για να εξηγήσει:

«Αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, διότι τα εθνικά κοινοβούλια -δεν μιλάω για τα διεθνή φόρα, ούτε για τον ΟΗΕ-, δεν έχουν δουλειά να αποφαίνονται για το ιστορικό παρελθόν. Υπάρχει η ιστορική επιστήμη η οποία ερευνά, συμπληρώνεται, αλλάζει μέσα στα χρόνια και έχει να κάνει με τη διατήρηση του ιστορικού παρελθόντος, δηλαδή με το να το καθιστά κάθε φορά ζωντανό. Το πρώτο λάθος -κατά την άποψή μου-, βρίσκεται εκεί». Με αφορμή τις δηλώσεις Ν. Φίλη, είπε: «Τα εθνικά κοινοβούλια προχώρησαν και όχι μόνον αποφαίνονται για το παρελθόν, χαρακτηρίζουν τι έγινε και τι δεν έγινε, αλλά έχουν ψηφίσει και νόμους που ποινικοποιούν την αντίθετη άποψη. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. » Από το 2008 υπάρχει μια διεθνής πρωτοβουλία που ονομάζεται 'Ελευθερία για την Ιστορία'. Έχει υπογραφεί από 1.374 επιφανείς ιστορικούς, από 49 χώρες σε όλο τον κόσμο, η οποία κάνει έκκληση στον ορθό λόγο των πολιτών και υποστηρίζει ότι η ιστορία δεν μπορεί να είναι σκλάβα ούτε της επικαιρότητας, ούτε της εθνικής εξωτερικής πολιτικής του κάθε κράτους, ούτε να γράφεται καθ' υπαγόρευση της μνήμης, που δεν είναι ενιαία, είναι ανταγωνιστική». Προφανώς αυτές οι ενδιαφέρουσες θέσεις θα γίνονταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσες αν προκαλούσαν έναν γόνιμο επιστημονικό διάλογο . Αυτός ακριβώς αναζητείται