του Σωτήρη Σιδέρη

Το μόνο δεδομένο είναι ότι, η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει πίσω από την απόφαση του ΝΑΤΟ του 2008 , σύμφωνα με την οποία η Συμμαχία αποδέχθηκε ότι πρώτα πρέπει να επιλυθεί το θέμα της ονομασίας με την ΠΓΔΜ και στην συνέχεια να ενταχθεί η γειτονική χώρα.  Ένταξη στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία ή έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων ΕΕ –Σκοπίων με την προσωρινή ονομασία  σημαίνει πτώση της κυβέρνησης γιατί θα νομιμοποιηθεί άμεσα σχεδόν η συνταγματική ονομασία. Η δήλωση Κοτζιά στις 13 Ιουνίου ότι στην συνάντησή του με τον ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ στις 14 Ιουνίου δεν θα συζητήσει το ονοματολογικό δείχνει ότι ο Έλληνας ΥΠΕΞ δεν έχει αντιληφθεί καν τι συμβαίνει γύρω του και συνεχίζει ένα παιχνίδι εντυπώσεων . Είναι εμφανές ότι η εκκρεμότητα με την ΠΓΔΜ εισέρχεται σε τελική φάση, που όμως είναι άγνωστη η χρονική διάρκειά της. 

Οι εξελίξεις στην ΠΓΔΜ που έχουν την σφραγίδα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα προκαλέσουν με βεβαιότητα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών καθώς μόνο εκεί μπορούν να ληφθούν αποφάσεις κοινά αποδεκτές. Είναι καιρός ο πρωθυπουργός να αναλάβει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων ώστε η Ελλάδα να κινηθεί με αξιοπιστία στο διεθνές περιβάλλον. 

Το λάθος

Η θέση , ότι πρώτα πρέπει να επιλυθεί το θέμα της ονομασίας και μετά η ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, επαναλήφθηκε πολλές φορές  μετά το 2008  και ουσιαστικά αποτελεί ομόφωνη θέση, αν και οι χώρες της δυτικής Ευρώπης ανατρέπουν πολύ εύκολα αποφάσεις όταν το επιβάλλει το συμφέρον τους. Στην περίπτωση της ΠΓΔΜ είναι προφανές ότι προκειμένου να εξευρεθεί λύση , θα ασκηθούν πιέσεις και προς τα Σκόπια και προς την Αθήνα καθώς οι ΗΠΑ πλέον επείγονται να ολοκληρώσουν την ένταξη στο ΝΑΤΟ και της ΠΓΔΜ μετά το Μαυροβούνιο ώστε να την αποκολλήσουν από την ρωσική επιρροή . 

Ο Γκρούεφσκι ωστόσο που ήταν ο πρωταγωνιστής της ακαμψίας και της προσέγγισης με τη Μόσχα δεν έχει τοποθετηθεί ακόμη , ενώ πρόσφατα επισκέφθηκε τη Μόσχα. Κατά συνέπεια το πρώτο θέμα για το αν η ΠΓΔΜ παραμείνει σταθερή ή θα αποσταθεροποιηθεί δεν οφείλεται στην εκκρεμότητα της ονομασίας , αλλά στο πως θα αντιδράσουν οι οπαδοί του «Μακεδονισμού» και οι φιλορωσικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Γκρούεφσκι. Στην περίπτωση ανατροπής του Γκρούεφσκι ακολουθήθηκε το μοντέλο της Ουκρανίας με την ανατροπή του Γιανουκόβιτς, ευτυχώς χωρίς βία στα Σκόπια, καθώς αποσοβήθηκε με αμερικανική παρέμβαση. 

 Μέχρι τώρα , το όχημα για την ανατροπή του Γκρούεφσκι ήταν η υπό τον Ζάεφ αντιπολίτευση σε συνεργασία με τους Αλβανούς και τον σχεδιασμό της Ουάσιγκτον. Η νέα ηγεσία δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμη, ούτε θα σταθεροποιηθεί επειδή θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Ρωσία έχει τον τρόπο να προκαλέσει εντάσεις  και υπό αυτό το πρίσμα το θέμα είναι αν η Μόσχα θα εμπλακεί ή όχι στις εξελίξεις. 

Αντί όμως η Ελλάδα να καταδείξει ότι το θέμα της ονομασίας είναι μεν σοβαρό για την Ελλάδα, αλλά όχι τόσο σοβαρό ώστε να εξασφαλιστεί η σταθερότητα στην ΠΓΔΜ με την ένταξη στο ΝΑΤΟ, έγινε μέρος του παιχνιδιού παίρνοντας την πλευρά των ΗΠΑ βεβιασμένα μάλιστα, ενώ έπρεπε να τηρήσει διακριτική στάση , τουλάχιστον στην αρχή και να θέσει με σαφήνεια τις θέσεις της άμεσα.  

Ο ΥΠΕΞ  Ντιμιτρόφ, αλλά και ο πρωθυπουργός Ζάεφ έπαιξαν ιδανικά τον ρόλο του αδικημένου με τις επαφές στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, δείχνοντας σχεδόν αποκλειστικά την Ελλάδα ως περίπου υπεύθυνη για την  σταθερότητα  στην ΠΓΔΜ, ζητώντας ουσιαστικά την ανατροπή της απόφασης του 2008 και των μετέπειτα δεσμεύσεων του ΝΑΤΟ.  Η Αθήνα ήδη κινείται λανθασμένα , αλλά πρόκειται για λάθος που διορθώνεται , αρκεί κάποιος να το διορθώσει….

Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ πρακτικά εφαρμόζουν το σχέδιο της Βικτώριας Νούλαντ, η οποία από το 2013 είχε σχεδιάσει τις σημερινές εξελίξεις για την ανατροπή του (φιλορώσου) Γκρούεφσκι , την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας, πράγμα που γνωρίζει άριστα το ελληνικό ΥΠΕΞ. 

Τώρα διαμορφώνεται ένα πολύπλοκο σκηνικό με την Ελλάδα και το θέμα της ονομασίας στο επίκεντρο. Η Αθήνα πρέπει να καταδείξει ότι  το κύριο πρόβλημα δεν είναι  η άρνηση της Ελλάδας να ενταχθεί η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ή και την ΕΕ  αλλά  οι ξένες επεμβάσεις για την ανατροπή του Γκρούεφσκι, η διένεξη με το αλβανικό στοιχείο και η αντιδημοκρατική διακυβέρνηση του  Γκρουεφσκι.  Αν αντιμετωπιστούν όλα αυτά τα προβλήματα η επίλυση της εκκρεμότητας της ονομασίας θα λειτουργήσει συμπληρωματικά στην σταθερότητα . Όσο δεν υπάρχει οριστική λύση στο αλβανικό ζήτημα , η ΠΓΔΜ δεν θα είναι σταθερή . Όσο η ΕΕ βλέπει τα δυτικά  βαλκάνια, ως περιφέρεια Δ΄Κατηγορίας θα υπάρχει πρόβλημα. Όσο στα βαλκάνια δρουν συμμορίες ,  κυριαρχεί το λαθρεμπόριο με την συμμετοχή ανώτερων και ανώτατων κρατικών και κυβερνητικών παραγόντων, η σταθερότητα θα απειλείται. Όσο βρίσκεται στον δημόσιο λόγο των Αλβανών το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας, ειρήνη δεν θα υπάρξει.  

 Αν η Ελλάδα δεν αντιστρέψει την συζήτηση αυτή η πίεση θα στραφεί συνολικά προς την  Αθήνα . Είναι προφανές ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ξεκινήσει από τη θέση  για αλλαγή του συντάγματος της ΠΓΔΜ, ώστε η χώρα αυτή να διασφαλίσει δικαιώματα για τους Αλβανούς, ότι σέβεται τα σύνορα και να συμπεριλάβει και τη συμφωνημένη ονομασία . Μόνο έτσι θα υπάρξει τουλάχιστον ως προς το σκέλος με την Ελλάδα, σταθερότητα. Αν αντίθετα, δεν οριστικοποιηθεί η ταυτότητα της ΠΓΔΜ με συμφωνημένη ονομασία και αλλαγή συντάγματος , η Ελλάδα θα υποστεί δεύτερη μεγάλη ήττα μετά από τις σχέσεις της με την Τουρκία. Γιατί εν ονόματι της ευρωπαικής προοπτικής η Ελλάδα υποχώρησε στα πάντα  αλλά ουδέποτε η Τουρκία ανταποκρίθηκε. Το ΝΑΤΟ κινείται στο Αιγαίο , αλλά μόνο εκεί που θέλει η Τουρκία αλλά με αυτά κανείς δεν ασχολείται στην κυβέρνηση, τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση. Αν το λάθος επαναληφθεί και με την ΠΓΔΜ, τότε η Ελλάδα θα διολισθήσει σε κατάσταση ανυπόληπτου να εντελώς αδύναμου κράτους με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον. 

Οι τελευταίες εξελίξεις κατέδειξαν    ότι η πολιτική των ΜΟΕ ήταν αστεία παρένθεση που δεν χρειάζονταν,  καθώς το παιχνίδι ήταν και είναι πιο σοβαρό. Η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και  όλα τα κόμματα, οφείλουν να ξεκαθαρίσουν  έγκαιρα την πολιτική  τους πριν η χώρα βρεθεί προ δυσμενών τετελεσμένων.