του Σωτήρη Σιδέρη

Υποτίθεται ότι το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ , τον Οκτώβριο του 2016, θα έθετε τις βάσεις για την ανασυγκρότηση του κόμματος, για την αναζήτηση μιας νέας ταυτότητας που θα έδινε και στο κόμμα και στην κυβέρνηση ωστική δύναμη για να διατηρήσει την πολιτική της κυριαρχία. Είναι προφανέστατο ότι τίποτα δεν έγινε και οι ευθύνες για την τραγική εικόνα κόμματος –κυβέρνησης θα αναζητηθούν όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, όπως συμβαίνει πάντα στην αριστερά. 

Το συνέδριο έδωσε στον Αλέξη Τσίπρα λευκή επιταγή με το θηριώδες 93,54%. Σήμερα, οκτώ μήνες αργότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε πορεία οργανωτικής αποσύνθεσης και πολιτικής καθίζησης, ενώ οι κατευθυντήριες γραμμές του συνεδρίου, έμειναν κενό γράμμα. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ισχυρός ως πρόεδρος, αλλά αδύναμος ως πρωθυπουργός. Δεν ηγήθηκε της αλλαγής που απαιτούνταν και τώρα βρίσκεται σε πορεία πτώσης και κυρίως, σε πορεία απαξίωσής του. Οι ευθύνες του είναι δεδομένες και φυσικά θα του καταλογιστούν, πιθανότατα μετά τις εκλογές, αν αυτές οδηγήσουν στην πτώση της κυβέρνησης. 

Λίγο πριν το δεύτερο συνέδριο έγινε συζήτηση στα κομματικά όργανα με βασικό προβληματισμό την αναζήτηση μιας νέας ιδεολογικής ταυτότητας, πράγμα που απαιτούσε μεγάλο όγκο εργασίας και πολιτικό σχέδιο,  ιδρώτα, κόπο και έμπνευση. Ήταν φανερό ότι μετά την διάσπαση του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ίδιος και κυρίως δεν ήταν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά γενικότερα , του λεγόμενου προοδευτικού χώρου. Η νέα ταυτότητα δεν ήρθε, οι αποφάσεις του συνεδρίου ναυάγησαν στα ρηχά , η κυβέρνηση βρίσκεται σε πορεία αποδόμησης, ο Αλέξης Τσίπρας δεν περνάει τις καλύτερες ημέρες του. 

Μια μικρή μόνο παράγραφος της Πολιτικής Απόφασης του συνεδρίου του Οκτωβρίου του 2016 δίνει το στίγμα της χαώδους απόστασης  μεταξύ της Απόφασης και της σημερινής πραγματικότητας: 

«Οι οργανώσεις του κόμματος και τα όργανά του πρέπει να αποκτήσουν καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση του πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής σε κάθε πτυχή της. Έτσι θα μπορέσουν να στηρίζουν αποτελεσματικά την κυβέρνηση, να την τροφοδοτούν με τα αιτήματα της κοινωνίας, να την κρίνουν και να διορθώνουν, ως «αριστερή συνείδηση», λάθη και αστοχίες».

Όχι μόνο οι οργανώσεις δεν έχουν κανέναν λόγο στην διαμόρφωση του πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής, ούτε καν το υπουργικό συμβούλιο που είναι το κεντρικό  όργανο λήψης των αποφάσεων δεν έχει κανένα ρόλο. Οι αποφάσεις λαμβάνονται σε κλειστό κύκλο, πέραν του οποίου ουδείς γνωρίζει ποια είναι ακριβώς η κυβερνητική πολιτική. 

Το χειρότερο όμως  είναι ότι, η κυβέρνηση μη έχοντας σχέδιο, ούτε plan B για κανέναν τομέα της κυβερνητικής πολιτικής, διολισθαίνει συνεχώς σε αποφάσεις και μια μορφή διακυβέρνησης που δεν διαφέρει σε τίποτα από τον τρόπο που κυβερνιόνταν η χώρα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι θέσεις για το χρέος προσαρμόζονται στις θέσεις των δανειστών, το ίδιο συμβαίνει με πλήθος. 

Το ηγετικό προφίλ του εκάστοτε πρωθυπουργού έχει ενεργό ρόλο στην διαμόρφωση της εικόνας της κυβέρνησης , αλλά και στην μακροημέρευσή της. Ο κ. Τσίπρας από το 2015 επιδόθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην προσπάθεια κατευνασμού των λαικών στρωμάτων από τις επιπτώσεις του μνημονίου, κατάφερε να αδρανοποιήσει την κοινωνία , αλλά οι συνεχείς διαπραγματευτικές ήττες του, πλήττουν πλέον τον ίδιο προσωπικά. 

Ο πρωθυπουργός δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου απομονωμένου από τις διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία και στο πολιτικό σύστημα και αναζητεί πρόχειρες λύσεις σε μεγάλα προβλήματα, επιδιώκει περισσότερο την κατασκευή ή την προστασία της εικόνας του ως διαχειριστή των μνημονίων και όχι ως διαμορφωτή μιας νέας τάξης πραγμάτων. 

Ο κ. Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς να αλλάξει τα δεδομένα στο τραπεζικό σύστημα, στα ΜΜΕ,  απέτυχε να ανοίξει τον δρόμο σε νέες δυνάμεις που θα στηρίζουν μια προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας, δεν αξιοποίησε τις δυνάμεις που του έδωσε ο λαός με το δημοψήφισμα και τις εκλογές του 2015, αντίθετα έδωσε την εικόνα ενός εσωστρεφούς και σχεδόν παραιτημένου από τη μάχη για αλλαγές. 

Στον διεθνή χώρο, εκεί ακριβώς όπου διαμορφώνεται η εικόνα και η ηγετικότητα κάθε πολιτικού, ο κ. Τσίπρας  εξακολουθεί να δίνει την εικόνα ενός συμπληρωματικού   παράγοντα καθώς πρωταγωνιστές  και μάλιστα κακοί, είναι οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών Καμμένος και Κοτζιάς που δημιουργούν την αίσθηση χειραγώγησης του πρωθυπουργού. 

Ο πρωθυπουργός κινείται σε λάθος κατεύθυνση, εδώ και καιρό, αλλά δεν έχει χάσει το παιχνίδι τόσο γιατί τα πάντα στην Ελλάδα και τον κόσμο παραμένουν ρευστά και εξελίσσονται επικίνδυνα, όσο και γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πιο αναξιόπιστος από τον κ. Τσίπρα. 

Αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας έχει ακόμη την δυνατότητα να αναπτύξει πρωτοβουλίες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, να ηγηθεί μιας πολιτικής διαμόρφωσης ενός νέου μπλοκ δυνάμεων χωρίς τους ΑΝΕΛ, να βάλει πρώτος την ατζέντα της χώρας και να κινηθεί ως πρότυπο  για την εφαρμογή της. Να  αναδείξει  επίσης με σχέδιο και τολμηρές πρωτοβουλίες  την πολύ σημαντική θέση της χώρας και να πάρει στα χέρια του την σύμπηξη στρατηγικών συμμαχιών με αιχμή την ασφάλεια της χώρας και την ανάπτυξή της και να μην αφήσει σε εθνικιστικά κύμβαλα να υπονομεύσουν το μέλλον της Ελλάδας. 

Όλα αυτά δεν είναι  μεταφυσικά ζητήματα, ούτε απαιτούν χρήμα . Αντίθετα είναι στοιχεία μιας πραγματικά προοδευτικής και εθνικής πολιτικής που υπό προυποθέσεις μπορεί να αφήσει τη σφραγίδα της τις επόμενες δεκαετίες στην Ελλάδα 

Σε αντίθετη περίπτωση, η πτώση και μάλιστα με πάταγο και άδοξη και του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μη αναστρέψιμη και το μέλλον της χώρας δυσοίωνο. Επομένως , το αμέσως επόμενο διάστημα, είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων .