του Λευτέρη Κανά 

Αν ένας πολίτης, που ανήκει ή αυτοτοποθετείται στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, κάποιος που θέλει πολιτική αλλαγή ή , έστω, επιθυμεί να μπει κάποιος φραγμός στην παντοδυναμία του κου. Μητσοτάκη, έχει μια δυνατότητα. Την  Κυριακή (8.10) , να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε η ψήφος του να εναρμονιστεί με τις επιθυμίες του, δηλαδή να μπει φραγμός στην παντοδυναμία Μητσοτάκη. Αν δε αναρωτιέται για το νόημα μιας εκλογικής διαδικασίας, στην οποία δε μετέχουν άμεσα τα κόμματα, έχει ένα επιχείρημα, που του το έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός.  Το είχε πει από την αρχή, αλλά το επανέλαβε με έμφαση και απερίφραστο τρόπο, στις τελευταίες «προεκλογικές» του ομιλίες. Τι μας είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θέτοντας το δικό του δίλημμα; Οτι, τουλάχιστον στην κλίμακα των περιφερειών, επιθυμεί και αγωνίζεται για την  εκλογή προσώπων, που θα εναρμονίζονται με το «αναπτυξιακό όραμα» της κυβέρνησης.

 Επειδή και η κάθε λέξη που επιλέγεται σ` αυτό το πεδίο, έχει τη σημασία της, ο όρος δεν παραπέμπει απλώς σ` έναν περιφερειάρχη «υφυπουργό», όπως έχει προσφυώς γραφεί, ή ενδεχομένως σ` ένα «αποκεντρωμένο» στέλεχος της κεντρικής διοίκησης.   Η συγκεκριμένη φράση εμπεριέχει και  έναν εκλεπτυσμένο «εκβιασμό». Το μήνυμα είναι σαφές: Εκλέξτε τον «εκλεκτό» μας, ώστε να έχετε πρόσβαση στις πηγές κρατικής χρηματοδότησης. Το μήνυμα μάλιστα γίνεται και ηθικά αφόρητο, όταν απευθύνεται στους πλημμυροπαθείς της Θεσσαλίας ή τους πυρόπληκτους του Εβρου, επί παραδείγματι.

Ας μη γελιόμαστε άλλωστε. Ο έμμεσος αυτός εκβιασμός δεν εξαντλείται στις περιφέρειες, αλλά περιλαμβάνει εξ αντικειμένου και τους δήμους, τουλάχιστον σε επίπεδο πρωτεύουσας νομού, λόγω της αναπόφευκτης και θεσμικά συγκροτούμενης αλληλοσύνδεσης.  Η αλήθεια είναι πως αυτό το δίλημμα ή ο εκλεπτυσμένος εκβιασμός, διευκολύνεται από την αδυναμία των προοδευτικών δυνάμεων, στο χώρο της αντιπολίτευσης, πρωτίστως βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, να οργανώσουν μια κοινή δράση.

 Ειδικά η στάση του ΠΑΣΟΚ, καθώς στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη παλεύουν να ξεπεράσουν τους εσωτερικούς τους «δαίμονες», που προβάλλει ως προέχον την αύξηση των δυνάμεων του, λειτουργώντας εκ των πραγμάτων ως ανταγωνιστής προς την αξιωματική αντιπολίτευση, έχει οδηγήσει στο εξής παράδοξο, τουλάχιστον στις περιφέρειες.  Από τους υποψήφιους που στηρίζει επίσημα η κυβερνώσα παράταξη, να απειλούνται ή να δυσκολεύονται εκείνοι που έχουν απέναντι τους μια ισχυρή «αντάρτικη» υποψηφιότητα.

 Το ότι μόνο εκεί που υπάρχει  υποψηφιότητα, με κοινή στήριξη ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, όπως στη Δυτική Μακεδονία, ενδεχομένως και τη Θεσσαλία, προκύπτει δυνατότητα διεκδίκησης της περιφέρειας, από ψηφοδέλτια του προοδευτικού χώρου, λέει πολλά για τις δυνατότητες που εξ αντικειμένου υπήρχαν, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν, γιατί προκρίθηκε η απλή κομματική καταγραφή.  Πέρα από περιφέρειες, με ενδεικτικά παραδείγματα την Πελοπόννησο και το Βόρειο Αιγαίο, θα μπορούσαν και στους δυο μεγαλύτερους δήμους, με προφανή τον πολιτικό συμβολισμό τους, την Αθήνα και τον Πειραιά, με ομολογημένη και από τμήματα του κυβερνητικού χώρου, ανεπάρκεια των απερχόμενων δημοτικών αρχών, να υπάρξουν ενωτικά ψηφοδέλτια, από τις προοδευτικές δυνάμεις, που να έθεταν σοβαρή υποθήκη, για τελική νίκη. 
 Η ευκαιρία αυτή, όπως όλα δείχνουν, χάθηκε. Οπότε το μόνο που μένει είναι η «συλλογική σοφία» του εκλογικού σώματος, να κάνει την υπέρβαση. Ιδωμεν.