Του Σπύρου Κάραλη

Tα όσα εξελίσσονται στις ΗΠΑ δεν πρέπει να  εκπλήσσουν. Ούτε  να αποδοθούν εύκολα  στο φαινόμενο Τραμπ, τον τραμπισμό ή στις όποιες άλλες ρεπουμπλικανικές  ιδιαιτερότητες.

Προ πολλού  αλλά ειδικότερα την τελευταία τετραετία, επιστήμονες, ιστορικοί και πολιτικοί, πρόσωπα του πολιτισμού,  δημοσιογράφοι, στις Ηνωμένες  Πολιτείες και αλλού, προειδοποιούσαν ότι Αμερική (και  Δύση)  άγγιζαν επικίνδυνα  όρια  σε μια κρίσιμη φάση κατά την οποία οι  κύκλοι της κοινωνικής ανισότητας, η κατάχρηση  πόρων,  η υπερκατανάλωση ως  αξία, και η κλιματική αλλαγή,  δρούσαν διαβρωτικά στα θεμέλια μιας 200ετούς ιστορικής κατασκευής  επί της Γης που χαρακτηρίστηκε από τη δυτική ηγεμονία.
Έτσι  μπορεί να δικαιολογηθεί η μεγάλη ανησυχία που πλανάται  και στην Ευρώπη, Την είδαμε   καθ΄ όλη τη διακυβέρνηση Τραμπ  και τώρα μετά την αιματηρή  εισβολή στο Καπιτώλιο με πιο χαρακτηριστική την  πρεμούρα του  Μακρόν. Υπό το φόβο ενός πιθανού ντόμινο που θα συμπαρασύρει και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αν το αμερικανικό όνειρο αποδειχθεί   εφιάλτης.
«Δεν θα εκχωρήσουμε τίποτε στη βία μερικών, οι οποίοι θέλουν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη δημοκρατία», έσπευσε άρον –άρον να τονίσει  ο Γάλλος πρόεδρος σε βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά την εισβολή οπαδών του Τραμπ  όπου φαίνεται εμφανώς αμήχανος και ανήσυχος.  Δικαιολογημένα. Η  Γαλλία αντιμετωπίζει μεγάλα  κοινωνικά  προβλήματα με μπόλικες μειονότητες στο εσωτερικό της, εθνικές και άλλες, όπως γενικότερα αντιμετωπίζει  η Ευρώπη  η οποία ταλανίζεται στις δικές της δομικές αντιφάσεις και αναπηρίες  εξαιτίας των κοινωνικών ανισοτήτων,  προβλημάτων συνοχής και  στιβαρής  παρουσίας  γεωπολιτικά .
Όσον αφορά στις  ΗΠΑ μένει να δούμε αν διαθέτουν αποθέματα   ανακλαστικών και τα μυαλά ώστε να αντιστρέψουν αυτή την πορεία προς τα κάτω κάτι που αποτελεί  ερώτημα και ζητούμενο. Δηλαδή, αν η νέα διοίκηση Μπάιντεν μπορεί να εμπνεύσει  όραμα  και τη δυναμική ώστε να ενώσει μια βαθιά διχασμένη κοινωνία   και  να αποκαταστήσει το πληγωμένο  γόητρο  στην παγκόσμια σκηνή, Τη στιγμή μάλιστα που η Κίνα προελαύνει στην οικονομία και αναβαθμίζεται στρατιωτικά με ότι αυτό σημαίνει..

Ανάλογα  ερωτήματα εξίσου αγωνιώδη και  επώδυνα, τίθενται στον ευρωπαϊκό χώρο όπου μπορεί να μην υπάρχει  μια καρικατούρα Τραμπ να τα τινάξει όλα στον αέρα,  καταγράφονται ωστόσο, με ευθύνη του γαλλογερμανικού άξονα και των ευρωπαϊκών ελίτ  όλες  εκείνες οι αρνητικές προϋποθέσεις  και τα σημάδια της παρακμής.. Στην πραγματικότητα η  Ευρώπη του  Brexit και της δεκαετούς οικονομικής κρίσης, της διαρκούς  λιτότητας, των μνημονίων  και της υποχώρησης βασικών δημοκρατικών εννοιών, η  Ευρώπη ,  που σκύβει το κεφάλι στον Ερντογάν, τρέμει  κυριολεκτικά καθώς  βλέπει να έρχεται η σειρά της αν η κρίση  στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού  οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες  σε  πτώση υπό συνθήκες  βαριάς παρακμής . Ίδιες  σε γενικές γραμμές με εκείνες που  οδήγησαν παρελθόντες πολιτισμούς  και αυτοκρατορίες πρώτα σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή και τελικά στην  κατάρρευση.