Του Στράτου Βαλτινού


Η Γερμανία δεν θέλει να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία , επειδή , σύμφωνα με την συλλογιστική της Μέρκελ, έχει στο έδαφός της περίπου 4 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες, τους οποίους και συγκρατεί για να μην περάσουν στην Ευρώπη, κυρίως όμως σε γερμανικό έδαφος.
Σε μια πρώτη ανάγνωση το Βερολίνο προσπαθεί για μια ακόμη φορά να ασκήσει γερμανική πολιτική για λογαριασμό της Ευρώπης. Και αυτό , παρά το γεγονός ότι το μεταναστευτικό έχει νεκρώσει , τόσο λόγω της πανδημίας που κάνει απρόθυμους τους μετανάστες να ταξιδεύσουν και να πεθάνουν στους ευρωπαικούς δρόμους, όσο και γιατί μετά την απόπειρα του Έβρου, η Τουρκία έχει αναδιπλωθεί και ξέρει ότι αν κάνει κίνηση θα στρέψει εναντίον της όλη την Ευρώπη.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση είναι τα γερμανικά και όχι μόνο, οικονομικά συμφέροντα που εμποδίζουν το Βερολίνο και άλλες ευρωπαικές χώρες να επιβάλλουν κυρώσεις. Έχει και άλλες χώρες μαζί της. Ωστόσο , η Γερμανία υποκρίνεται . Γιατί ενώ έχει τεράστια συμφέροντα με την Ρωσία και είναι ο βασικός προμηθευτής ρωσικού φυσικού αερίου, τις κυρώσεις εις βάρος της Μόσχας τις υπογράφει με κλειστά μάτια.  

Μια τρίτη εκδοχή είναι ότι η Μέρκελ περιμένει τον Μπάιντεν για να δουν τι θα κάνουν από κοινού με την Τουρκία , με πρώτο μέλημα να την επαναφέρουν στο δυτικό στρατόπεδο, άρα η ρήξη με την Άγκυρα περνά στα αζήτητα, γιατί οι ΗΠΑ είναι αυτοί που θα κληθούν να αποφασίσουν και όχι η Γερμανία που ευχαρίστως παραχωρεί τον ηγετικό ρόλο στις ΗΠΑ.
Ταυτόχρονα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία με επικεφαλής την Μέρκελ ανέλαβε με δημόσιες μάλιστα πρωτοβουλίες μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας , στον οποίο απέτυχε παταγωδώς. Και αντί οι Γερμανοί αξιωματούχοι να περιφέρονται από μικρόφωνο σε μικρόφωνο για να εκδηλώνουν την αμηχανία τους, τις επιφυλάξεις τους, οφείλουν να θέσουν την ατζέντα που υποτίθεται συμφώνησαν να τεθεί εδώ και μήνες και αφορά έναν πλήρη οδικό χάρτη  για την Τουρκία  που έχει και τις κυρώσεις μέσα.

Αποτυχημένες πρωτοβουλίες μπορούν να χρεωθούν όλες οι μεγάλες χώρες του κόσμου. Έτσι είναι η διπλωματία, ιδιαίτερα στα δύσκολα διεθνή προβλήματα. Είναι όμως άλλο πράγμα να διεθνοποείται μια πρωτοβουλία , να αναζητεί στηρίγματα και δυνάμεις για να επιτευχθεί ένας στόχος και άλλο πράγμα να επιχειρεί η μεσολαβήτρια χώρα, όπως τώρα η Γερμανία,  να προσαρμόσει τον μεσολαβητικό της ρόλο , όπως και  κάθε ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται στα δικά της συμφέροντα. Και πέραν αυτών, να μην διαθέτει στοιχειώδεις ικανότητες , σχέδιο και αποφασιστικότητα για να πετύχει στην αποστολή της ως προεδρεύουσα χώρα της ΕΕ.
Επιβεβαιώνονται έτσι όσοι υποστηρίζουν ότι η Γερμανία μένει καθηλωμένη στην ιδιοτέλειά της και ότι είναι μεγάλη και ισχυρή για την Ευρώπη και πολύ μικρή για τον κόσμο. Προσθέτουμε ότι πλέον είναι και μικρή για την Ευρώπη και μόνο οι τεράστιοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί της ΕΕ που τους ελέγχει της προσδίδουν ισχύ. Και αυτοί οι μηχανισμοί, όπως πάντα έχουν ημερομηνία λήξης και η κρίση που διανύουμε θα επιταχύνει την κρίση…