Έχει ενδιαφέρον μια έρευνα για το πώς κατευθύνονται οι κρατικοί πόροι για την διάσωση επιχειρήσεων και την στήριξη του πληθυσμού στον καιρό της πανδημίας.

Η Δανία για παράδειγμα αρνήθηκε να στηρίξει επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους,, ενώ μεγάλη συζήτηση γίνεται και για ρυπογόνες επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα δεν γίνεται καμία συζήτηση και ουσιαστικά κανείς δεν ξέρει τι έγινε με τις μεγάλες επιχειρήσεις . Άρα και η διαφάνεια είναι ένα μεγάλο ζήτημα .
Συλλογικό άρθρο του δημοσιεύθηκε στο Politico, δίνει πολλές ιδέες και προτάσεις για το πώς επίσης πρέπει να στηριχθούν οι αδύναμοι και το κράτος πρόνοιας. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει διδαχθεί από την δεκαετία της κατάρρευσης και της χρεοκοπίας και εξακολουθεί να εμφανίζει μια άναρχη εικόνα , ενώ πληθαίνουν οι καταγγελίες κατά της κυβέρνησης , όχι μόνο για έλλειψη διαφάνειας, αλλά για στήριξη παρασιτικών επιχειρηματιών και για απουσία στόχων..
Το άρθρο του Politico αναφέρει:


Το χρήμα που «ρίχνουν» οι κυβερνήσεις στις αγορές πρέπει να γίνεται με όρους βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάκαμψης. Παρατίθεται το παράδειγμα της απόφασης της γαλλικής κυβέρνησης να διασώσει αυτοκινητοβιομηχανίες και αερομεταφορείς,  υπό την αίρεση της μείωσης των εκπομπών άνθρακα και αυτό της δανέζικης κυβέρνησης που αρνήθηκε τη διάσωση επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους.
Προτείνεται επίσης ένα ανανεωμένο κοινωνικό συμβόλαιο στο οποίο o Keynes θα συναντά τον Schumpeter. Τράπεζες και κράτη πρέπει να συνεργαστούν. Ενώ η κρίση θα πρέπει να αξιοποιηθεί για να γίνουν οι χώρες περισσότερο ανθεκτικές και δίκαιες και να δαπανηθούν περισσότερα χρήματα για μακροπρόθεσμους στόχους, πράσινους, ψηφιακούς, καινοτόμους και χωρίς αποκλεισμούς.

Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί επίσης σε επενδύσεις για εκπαίδευση και κατάρτιση. Χρειάζεται επίσης να καταστρωθεί ένα μεσοπρόθεσμο σχέδιο για τη μείωση του χρέους μέσω υψηλότερης ανάπτυξης, ελαφρά χαμηλότερο πληθωρισμό και αύξηση φόρων για όσους βρίσκονται στην ‘κορυφή’. Οι χώρες θα πρέπει επίσης να στραφούν στο να επενδύσουν στο μέλλον, να αντιμετωπίσουν τις ανεπάρκειες της δημόσιας διοίκησης και να βελτιώσουν το επιχειρηματικό περιβάλλον. Προτείνεται επίσης η απόρριψη της λιτότητας, ενώ επισημαίνεται ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι δυο μεγάλοι «επιταχυντές» των εξελίξεων για τους οποίους πρέπει κάποιος να ανησυχεί.

Οι πολιτικοί που θέλουν έναν υγιή πληθυσμό και μια υγιή οικονομία χρειάζεται να διασφαλίσουν ότι δημιουργούν προϋποθέσεις ένα σύστημα πρόνοιας που περιλαμβάνει όλους τους πολίτες, όχι μόνον τους λευκούς. Αναγκαία καθίσταται επίσης η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς το κράτος. Με αρνητικά επιτόκια στην Ευρώπη, θα έπρεπε να είναι πολύ εύκολη η απόφαση για τις κυβερνήσεις να δανειστούν για να υποστηρίξουν εργαζόμενους και μικρές επιχειρήσεις και να αποφύγουν την ύφεση ενόψει του δεύτερου κύματος του κορονοϊού. Εθνικοί και ευρωπαϊκοί θεσμοί θα πρέπει να υποστηρίξουν έργα υποδομή για την αναδιάρθρωση της οικονομίας με στόχο τη βιωσιμότητα, τη δημιουργία υψηλών μισθών, την τόνωση της κατανάλωσης και τις επενδύσεις, αντιμετωπίζοντας την κλιματική αλλαγή. Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας.