Του Στράτου Βαλτινού
Σε εθνική δοκιμασία , με τα σημάδια κρίσης στις σχέσεις Αθήνας -Λευκωσίας να είναι ορατά από την αρχή της θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξελίσσεται , η υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου που θα συνέδεε Ελλάδα και Κύπρο με τελικό προορισμό το Ισραήλ. Πρόκειται στην ουσία για μια κατάρρευση του μετώπου Ελλάδας -Κυπριακής Δημοκρατίας που θα απαιτήσει σημαντικές πρωτοβουλίες για να αποκατασταθεί.
Μια υπόθεση που φέρει την σφραγίδα της ανικανότητας της Αθήνας και τους τακτικισμούς της Λευκωσίας. Μετά την έκτακτη σύσκεψη που συγκάλεσε ο Μητσοτάκης στο Μέγαρο Μαξίμου την Κυριακή 5 Οκτωβρίου, οι πάντες βρίσκονται αναμένουν τις επίσημες ανακοινώσεις της Αθήνας, όπως δεσμεύθηκε ότι θα κάνει ο πρωθυπουργός.
Η κρίση όμως ανέδειξε την ανυπαρξία εθνικής στρατηγικής, γιατί το βαθύτερο αίτιο είναι η άτακτη οπισθοχώρηση της Αθήνας στις απειλές της Άγκυρας μετά το βατερλό της Κάσου και η ουσιαστική ακύρωση του έργου. Ο καυγάς πλέον δεν γίνεται επί της ουσίας , αλλά πάνω από τιμολόγια, με εκατέρωθεν απειλές και διεθνή εξευτελισμό και ενώ και η Αθήνα και η Λευκωσία όφειλαν να είναι διακριτικές για εθνικούς λόγους.
Χρύσανθος Μανώλη
Από ανατροπή σε ανατροπή -και σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια για τις σχέσεις Κύπρου και Ελλάδας- οδηγείται το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, με τον ΑΔΜΗΕ να αντιδρά στην καθυστέρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να πληρώσει τη συμφωνηθείσα πρώτη δόση των 25 εκατ., ζητώντας από τη ΡΑΕΚ… πολλαπλάσια!
Ο Φιλελεύθερος πληροφορείται ότι ο φορέας υλοποίησης του έργου υπέβαλε ένσταση στη ΡΑΕΚ εναντίον της απόφασης της ρυθμιστικής αρχής, ημερομηνίας 31 Ιουλίου 2024, να του εγκρίνει ανάκτηση εξόδων 82 εκατ. ευρώ, με δικαίωμα είσπραξης μόνο 25 εκατ. για την περίοδο Ιανουαρίου – Δεκεμβρίου 2025. Πληροφορίες φέρουν τον ΑΔΜΗΕ να διεκδικεί να του αναγνωριστεί δικαίωμα ανάκτησης ποσού 251 εκατ. ευρώ για δαπάνες που έκανε μέχρι τώρα, πριν ολοκληρωθεί το έργο.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Είναι ο Τσίπρας ενωτικός ή διχαστικός; έχει σχέδιο ή απλά περιμένει μια επιμελώς οργανωμένη κίνηση στελεχών και πολιτών της Αριστεράς ώστε “από κάτω” να τον καλέσουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής; Η απάντηση σε φοιτητή της Σορβόννης σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος, εξέπληξε όσους γνωρίζουν την αλήθεια και περιμένουν ένα καθαρό μήνυμα από τον πρώην πρωθυπουργό. Ο Τσίπρας απάντησε ότι: “όλη αυτή η συζήτηση για ένα νέο κόμμα, διεξάγεται έντονα είναι η αλήθεια στα ΜΜΕ της χώρας, αλλά ερήμην μου. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται από τα πάνω, αλλά από τα κάτω. Αν καλύπτουν ανάγκες της κοινωνίας δημιουργούνται. Σε αυτή τη φάση εγώ επιθυμώ να συνομιλήσω και να αφουγκραστώ τις ανάγκες της κοινωνίας…”
Αν ήταν ερήμην του και ήταν αρνητικός θα απαιτούσε να διακοπεί η σχετική συζήτηση, που δεν είναι σημερινή και γίνεται και στο κόμμα του και στα ΜΜΕ με τις ευλογίες του, από τις αρχές του χρόνου και εντείνεται. O Tσίπρας για πολλούς Έλληνες, είναι το πρόσωπο που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη και είναι η ελπίδα των προοδευτικών πολιτών. Αλλά όσο στέλνει ομιχλώδη μηνύματα, τους αποσταθεροποιεί και προκαλεί αχρείαστη ένταση και σύγχυση.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Στην προπαγάνδα ήταν όλοι μαζί, αλλά όταν έφθασε η στιγμή να αποφασίσουν ποιος θα πληρώσει το “τείχος drone” που απαιτούν οι βαλτικές και οι σκανδιναβικές χώρες, η διαφωνία αναδύθηκε και η σύνοδος κορυφής της ΕΕ στην Κοπεγχάγη τερματίστηκε άδοξα. Η αντιρωσική υστερία δεν ήταν αρκετή για να πειστούν πολλές χώρες, ότι πρέπει να πληρώσουν, εμμένοντας στη θέση, ότι πρόκειται για εθνικές ανάγκες και όχι συλλογικές , παρά τις κραυγές για προστασία των ευρωπαικών συνόρων.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός στη δήλωση που έκανε εκτός της συνόδου, είπε ότι συμφωνεί, αλλά πρέπει να υπάρξει και στον ευρωπαικό νότο αυτό το τείχος, αλλά μέσα στην αίθουσα δεν το είπε. Από την άλλη επιβεβαιώθηκε πλήρως το Omegapress.gr για την εισήγηση του προέδρου Αντόνιο Κόστα, να καταργηθεί το βέτο και να προωθηθεί η ένταξη της Ουκρανίας με ενισχυμένη πλειοψηφία. Και αυτή η προσπάθεια απέτυχε προς το παρόν. Στις 23-24 Οκτωβρίου όμως όλα αυτά τα θέματα θα επιστρέψουν στο τραπέζι. Ποια είναι η ιεράρχηση της ελληνικής κυβέρνησης και τι θέλει να κερδίσει από αυτή την συζήτηση που παρουσιάζει ευκαιρίες και κινδύνους ; υπάρχει ένα ρεαλιστικό σχέδιο ή θα πορεύεται με ψευδαισθήσεις;
Του Στράτου Βαλτινού
Ιστορικά , η Αριστερά ναι μεν υπερασπίζονταν την ανάγκη αμυντικής θωράκισης της χώρας, αλλά ταυτόχρονα ήταν κάθετα αρνητική σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε πολέμους και κρίσεις και στην φρενίτιδα των εξοπλισμών. Αυτή η θέση αν και θεωρητικά παραμένει ισχυρή, ουσιαστικά έχει υπονομευθεί από την υποχώρηση των πολιτικών επεξεργασιών, την μελέτη των γεωπολιτικών εξελίξεων, ενώ στερείται τεχνοκρατικής προσέγγισης, απολύτως αναγκαία. Σήμερα η Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, λιγότερο το ΠΑΣΟΚ που βαρύνεται και με σκάνδαλα, αλλά και το ΚΚΕ, έχουν μια ρηχή προσέγγιση των κρίσεων, παρά βασίζεται σε μελέτη των οικονομικών δεδομένων και των πραγματικών αναγκών.
Η ΝΔ δεν είχε ποτέ, ούτε θα αποκτήσει ευαισθησίες , γιατί εξαρτημένη καθώς είναι από τις μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες, είναι υπάκουη και δεδομένη με συνέπεια να δαπανώνται δις ευρώ για εξοπλισμούς, χωρίς μάλιστα να διαπραγματεύεται, ούτε ανταλλάγματα για την ανάπτυξη της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, ούτε πολιτικά ανταλλάγματα. Η αντιμετώπιση της Τουρκίας απαιτεί ένα συνολικό σχέδιο που δεν υπάρχει ούτε στα χαρτιά. Και η Αριστερά, φοβούμενη ότι θα αμφισβητηθεί ο πατριωτισμός της, έστω και με διαφωνίες σύρεται πολλές φορές πίσω από την κυβέρνηση.
