Του Στράτου Βαλτινού
Ακόμη θυμόμαστε την εικόνα του γραφικού Τζόρτζ Τσούνη στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Συχνά δάκρυζε συγκινημένος για την καταγωγή του από τον Πλάτανο Ναυπακτίας, ανέπτυξε σχέσεις με επιχειρηματίες και Μητροπολίτες, φωτογραφίζονταν με σαγιονάρες και βερμούδα. Αλλά επί των ημερών του ματαιώθηκε ο East Med, είχαμε την κρίση του Ουρούτς Ρέϊς , είχαμε την κρίση της Κάσου, είχαμε την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και την όξυνση των τουρκικών απειλών. Είναι αμφίβολο αν κατάλαβε κάτι απ όλα αυτά ο Τσούνης, καθώς τα ηνία της πρεσβείας τα είχαν οι από κάτω διπλωμάτες καριέρας.
Τώρα την σκυτάλη παίρνει η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ, που πριν πάει στην Ακρόπολη, αν πάει και πριν επιδώσει τα διαπιστευτήριά της στον πρόεδρο της Δημοκρατίας , φροντίζει να περάσει από τα στέκια της νυχτερινής ελαφρολαϊκής Αθήνας στον τραγουδιστή Αργυρό, καλώντας μάλιστα υπουργούς και άλλους αξιωματούχους στο τραπέζι της. Το να διασκεδάσει δεν είναι κακό. Κάθε άλλο. Αλλά αυτό πο προκαλεί ανησυχία είναι ότι βλέπει τη θέση της στην πρεσβεία των ΗΠΑ μάλλον σαν ψυχαγωγία, παρά σαν αποστολή. Έτσι γίνεται και στις αποικίες...
Δεν σταματούν ούτε μια μέρα να μας προκαλούν τα αδέλφια Μητσοτάκη. Η νοοτροπία ότι τους ανήκει το κράτος, ανάλογα με την περίπτωση, αποκαλύπτεται ξεδιάντροπα σε διάφορα περιστατικά. Σε καμία περίπτωση, ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε η Ντόρα Μπακογιάνη θα παρέμβουν για να υπερασπιστούν κάποιον, αν δεν είναι της επιρροής τους.
Το να πολιτικοποιηθεί όμως ένα επεισόδιο για έναν καυγά μεταξύ δύο επιβατών στο λιμάνι των Χανίων με την Μπακογιάννη να ωρύεται υπέρ του Λιμενάρχη επειδή λόγω της ΕΔΕ , τέθηκε σε διαθεσιμότητα, προκαλεί για μια ακόμη φορά την κοινή λογική. Η Μπακογιάννη δεν έβγαλε άχνα για τη μαφία Κρήτης, για την εγκληματικότητα, που θερίζει το νησί, βγήκε από τα ρούχα της για μια ΕΔΕ; παράλογο δεν είναι ή μήπως κάτι κρύβει αυτό το ενδιαφέρον;
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η αποσύνδεση του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία , οι εύθραυστες ηγεσίες και η απουσία οράματος, είναι οι βασικές αιτίες, της ακινησίας που επικρατεί, παρά την οργή στην κοινωνία και την συσσώρευση προβλημάτων. Εκ των πραγμάτων, όταν σε ένα πολιτικό σύστημα η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων δεν γίνεται στα μεγάλα ζητήματα της οικονομίας, των θεσμών, της εξωτερικής πολιτικής και του μέλλοντος, τότε μοιραία καταλαμβάνουν τεράστιο χώρο οι αντιπαραθέσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, δευτερεύουσας και τριτεύουσας σημασίας θέματα της επικαιρότητας, οι φόνοι, οι ληστείες και οι κηδείες.
Αλλά αυτό είναι το προφανές. Γιατί στο πολιτικό υπέδαφος, οι διεργασίες είναι πολλές, νέα κόμματα θα εμφανιστούν, άλλα θα διασπαστούν, ωστόσο όλες αυτές οι δυνάμεις δυσκολεύονται να εμφανιστούν και να συνδεθούν με την κοινωνία. Πάμε για μια πολιτική φούσκα τεραστίων διαστάσεων , σε μια τερατογένεση, με κόμματα στο έλεος των ολιγαρχών και της διαφθοράς , εξέλιξη που θα επιτείνει τα αδιέξοδα ή οι διεργασίες, είναι προάγγελος κινήσεων που θα προκαλέσουν δημοκρατικό πολιτικό σεισμό;
Του Στράτου Βαλτινού
Είναι πατριώτης ο Δρυμιώτης; αν απαντήσει ένας δωσίλογος είναι υπερπατριώτης. Γιατί μόνο ένα τέτοιο ακροατήριο θα ικανοποιούσε η φράση του «το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας». Ο Μητσοτάκης όμως, θέλει και λίγο εμφύλιο ακόμη έστω και στα λόγια; γιατί όχι , η οικογένεια Μητσοτάκη ιστορικά, έχει προσεγγίσει το παλάτι με την αποστασία, τους φιλομοναρχικούς κατά την μεταπολίτευση , αλλά και τους χουντικούς στηρίζοντας το αίτημα αποφυλάκισης των πρωταίτιων του πραξικοπήματος του 1967. Στον Δρυμιώτη θα ντραπεί;
Η εθνική ενότητα δεν είναι υπόθεση αερολόγων και τηλεοπτικών πάνελ , παρά το γεγονός ότι επαναλαμβανόμενα επεισόδια, διαβρώνουν τη συνείδηση αρκετών πολιτών, αλλά και πάλι υπάρχουν μηχανισμοί και θεσμοί που έχουν ταχθεί να την προστατεύουν. Τι συμβαίνει όμως όταν οι μηχανισμοί, όπως τα κόμματα, παραλύουν, πελαγώνουν ή αδρανούν; τι συμβαίνει όταν οι θεσμοί είτε υπολειτουργούν , είτε είναι χειραγωγημένοι ή αδυνατούν να αντιδράσουν; τότε έχουμε κρίση εθνικής ενότητας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ένας ιδεολογικός σκελετός των δωσίλογων , ο Ανδρέας Δρυμιώτης στον οποίο διαθέτουν άφθονο τηλεοπτικό χρόνο, για να εκτοξεύει συχνά το εμφυλιοπολεμικό του δηλητήριο , αλλά όσοι τον ανέχονται ή τον υποκινούν να το κάνει, δηλαδή συνειδητά .
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Κίμπεριλι Γκλφόϊλ έρχεται σε λίγες ημέρες στην Αθήνα και αναλαμβάνει την πρεσβεία των ΗΠΑ. Αναλαμβάνει σε μια στιγμή που η διαχρονική ασπίδα της Ελλάδας, το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρελόχαρτο. Έρχεται επίσης τη στιγμή που το Τελ Αβίβ και οι ΗΠΑ αναζητούν μια ισχυρή αρχιτεκτονική ασφάλειας για το Ισραήλ, καθώς η ρευστότητα είναι απειλητική και η Τουρκία είναι πανταχού παρούσα. Έρχεται επίσης την στιγμή που η Αθήνα , σχεδόν πανικόβλητη από τα νέα δεδομένα και για να προλάβει ανεπιθύμητες εξελίξεις, πρότεινε την διεξαγωγή μιας διεθνούς διάσκεψης με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Λιβύης και της Αιγύπτου.
Ήταν τόσο πρόχειρη αυτή η πρόταση που ούτε τα μέλη της κυβέρνησης την ήξεραν, ούτε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας γνώριζε κάτι και τώρα το ΥΠΕΞ τρέχει εκ των υστέρων να κάνει τις σχετικές διαβουλεύσεις σε κλίμα πλήρους αμφισβήτησης και από την Λευκωσία. Σε αυτό το σκηνικό η Γκιλφόϊλ, έδωσε συνέντευξη στη Vogue Greece και σε μια κρίση μεγαλείου άφησε την εντύπωση ότι η ίδια θα είναι η ισότιμη συνομιλήτρια του πρωθυπουργού,. Γιατί, όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι ο Τραμπ δεν έχει συναντήσει ακόμη τον Κυριάκο Μητσοτάκη είπε:. “Θα είμαστε καλά. Εννοώ, στέλνει εμένα».
