Του Σωτήρη Σιδέρη
Οι σχέσεις Ελλάδας -Αλβανίας αποτελούν έναν ειδικό , ανησυχητικό δείκτη αλλαγής των ισορροπιών εις βάρος της Αθήνας στα βαλκάνια. Πρόκειται για περίπτωση όπου οι συσχετισμοί , πριν από λίγα χρόνια ήταν καταλυτικοί υπέρ της Ελλάδας, αλλά τώρα, είναι υπέρ της Αλβανίας. Η υπεροχή της Αθήνας, στην οικονομία και τον στρατιωτικό τομέα αποδυναμώνονται από την διπλωματική αδράνεια της χώρας μας και τη στασιμότητα. Αν παρακολουθήσει κανείς τις δηλώσεις του πρωθυπουργού και του ΥΠΕΞ , θα καταγράψει σωρεία γενικεύσεων , αοριστολογιών, ωραιοποιήσεων , χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα.
Αν όμως, παρακολουθήσει τις δηλώσεις του Έντι Ράμα, θα παρατηρήσει την αλαζονεία του Αλβανού πρωθυπουργού που αδιαφορεί επιδεικτικά για τις ελληνικές θέσεις για τη μειονότητα ή την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Η οπισθοδρόμηση είναι σαφής . Η Αλβανία είναι αναβαθμισμένη στα διπλωματικά τραπέζια της ΕΕ, οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις συνεχίζονται απρόσκοπτα, οι εκκρεμότητες με την Ελλάδα, παραμένουν. Με απλά λόγια, η Αλβανία κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, να ανατρέψει τους διπλωματικούς συσχετισμούς και να έχει το πάνω χέρι στις σχέσεις με την Ελλάδα. Απαιτείται αλλαγή πολιτικής ή αλλαγή κυβέρνησης για να υπάρξει μια νέα ισορροπία.
Όλος ο πλανήτης το περίμενε και ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει ο πόλεμος μεταξύ Τραμπ και Μασκ. Δύο ανυπόφοροι και ασταθείς άνθρωποι, εκρηκτικοί και κατά διαστήματα με ανεξέλεγκτη συμπεριφορά, δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν για πολύ . Και πράγματι η πρώτη έκρηξη έγινε και όλος ο πλανήτης έχει στρέψει το βλέμμα του στην Ουάσιγκτον περιμένοντας τα επόμενα επεισόδια. Τα οποία μπορεί να σηματοδοτήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, καταγγελίες και ένταση και να επηρεάσουν τις αποφάσεις των ΗΠΑ και σε παγκόσμιο επίπεδο και στο εσωτερικό της χώρας, ακόμη και την θητεία του Τραμπ.
Τ
ου Σωτήρη Σιδέρη
Από το τέλος του 2019 όταν υπογράφηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο μέχρι σήμερα, η εξωτερική πολιτική της χώρας τρέχει πίσω από τα γεγονότα , αδυνατώντας να επηρεάσει τις εξελίξεις. Ο Μητσοτάκης δεν απέτρεψε, ούτε κατάφερε ποτέ, να διαμορφώσει τις εξελίξεις, ούτε να υπερασπιστεί πάγιες θέσεις της χώρας και να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα σύμφωνα με τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου. Από τις σχέσεις με την Τουρκία, τις οποίες τα τελευταία έξι χρόνια διαμόρφωσε η Άγκυρα με το Ουρούτς Ρέις, το ηλεκτρικό καλώδιο και την Διακήρυξη των Αθηνών, μέχρι την βαλκανική πολιτική, την αδιαφορία για το Κυπριακό, τις σχέσεις με την ΕΕ και τις ευρωτουρκικές σχέσεις, η Αθήνα μετά από κάθε ήττα δραματοποιεί τις εξελίξεις και υποτίθεται κινητοποιείται για να αποτρέψει δυσμενείς για τη χώρα πολιτικές.
Το ίδιο κάνει τώρα με την αμυντική σχέση Τουρκίας -ΕΕ, με το Σινά, με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, με το μεσανατολικό, με την διπλωματική υπεροχή της Άγκυρας, με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο , παντού. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την συνάντηση των ΥΠΕΞ Ελλάδας -Αλβανίας στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου, δεν έγινε καμία δημόσια αναφορά στην σκόπιμη καθήλωση των συνομιλιών για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με απόφαση Ράμα. Ουσιαστικά παγιώνονται αρνητικές εξελίξεις εις βάρος της Ελλάδας.
Ο πυροκροτητής των εντάσεων Γιαννακόπουλος, πήγε στο ΣΕΦ για να παρακολουθήσει αγώνα μπάσκετ. Τον πιστεύει κανείς; όχι. Πήγε για να προκαλέσει αναστάτωση, να υποδαυλίσει την ένταση, να βρεθεί στο επίκεντρο. Υγιές ή όχι ας τον κρίνουν άλλοι, πιο ειδικοί. Από την άλλη, μια εξέδρα που βρίζει, ωρύεται και εκτροχιάζεται. Κανείς δεν γλυτώνει. Μάνες και κόρες κατά προτίμηση.
Είναι απλά εκδήλωση πατριαρχικής υστερίας ή η επιστήμη πρέπει να σκύψει βαθύτερα στην ψυχοσύνθεση των Ελλήνων για να αναλύσει την συμπεριφορά των οπαδών για τις μανάδες και τις κόρες των άλλων;. Και στο ΣΕΦ και στο ΟΑΚΑ ,ο όχλος πάλλεται σε σημείο βρασμού. Οι επιεικείς κανονισμοί δεν τους αποτρέπουν, αντίθετα τους κλείνουν το μάτι. Αλλά υπάρχει μια διάκριση. Η μάνα του προπονητή του Ολυμπιακού Μπαρτζώκα που έχει την “τιμητική” της στο ΟΑΚΑ ή οι μανάδες και οι κόρες παικτών, δεν είναι άξιες σεβασμού, αλλά όταν πρόκειται για τις οικογένειες των παραγόντων υπάρχει ζήτημα; φυσικά η Πολιτεία είναι απούσα, όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους πλούσιους παράγοντες. Υπάρχει αντίδοτο;
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η πανδημία σκανδάλων παραλύει την κυβέρνηση και εγκλωβίζει τον πρωθυπουργό στη δυσωδία τους. Παρά το γεγονός ότι το Μέγαρο Μαξίμου, το Επιτελικό Κράτος και η Ομάδα Αλήθειας με επικοινωνιολόγους και τα ΜΜΕ δίνουν τιτάνιο αγώνα να περιορίσουν ή και να εξαφανίσουν τις επιπτώσεις των σκανδάλων, το αποτέλεσμα είναι απολύτως αρνητικό. Η κρίση ηθικής γιγαντώνεται, η αγωνία για συγκάλυψη έχει γίνει μόνιμη, τα σκάνδαλα δεν είναι μεταφυσικά φαινόμενα , διαχρονικά ή τυχαία συμβάντα , αλλά αποτελούν μέρος της κυβερνητικής καθημερινότητας.
Οι υποκλοπές, τα Τέμπη, το DNA των μωρών, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι λίστες Πέτσα , οι αδιαφανείς συμβάσεις και η εικόνα ασυδοσίας που εκπέμπεται από παντού, έχουν οδηγήσει σε ραγδαία αποσυσπείρωση της ΝΔ . Σε αυτά αθροίζονται εννοείται , η ακρίβεια και το σύνολο της αντικοινωνικής πολιτικής της. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ αγγίζει και υπουργούς και τον πρωθυπουργό, ο οποίος δεν μπορεί να προσποιείται αιωνίως τον ξέγνοιαστο καβαλάρη. Σε αυτό το κλίμα σήψης, το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο που προέκυψε, είναι τα αποτελέσματα μεγάλης δημοσκόπησης της MRB, σύμφωνα με την οποία το 29% θα ψήφιζε κόμμα υπό τον Τσίπρα και ένα 16% θα ψήφιζε κόμμα υπό τον Σαμαρά. Άρα έχουμε κλονισμό των ηγεσιών Μητσοτάκη και Φάμελλου. Πάμε για κρίση μεγάλων διαστάσεων ή για ομαλή ανατροπή σκηνικού;
