Του Στράτου Βαλτινού
Μεγάλος ντόρος έγινε, αλλά καμία ουσιαστική απάντηση δεν έδωσαν για πως θα λυθούν τα μεγάλα προβλήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής με την ανακοίνωση μιας Διακήρυξης που υπογράφουν 91 προσωπικότητες, απόστρατοι αξιωματικοί, καθηγητές, στελέχη επιχειρήσεων και άλλοι από πολλούς χώρους, που ζητούν επανεκκίνηση της χώρας. Σε πρώτη φάση ήταν εμφανής η προσπάθεια οι 91, να εμφανιστούν ως βαθιά ανησυχούντες για το μέλλον της χώρας και να δείξουν ότι αποτελούν την μαγιά μιας νέας πολυσυλλεκτικής δεξιάς -ακροδεξιάς. Γι αυτό και η Διακήρυξη παρουσιάστηκε μεν ως μια αυθόρμητη, πατριωτική κίνηση, ουσιαστικά όμως αποτελεί μια προσπάθεια αναπαλαίωσης της δεξιάς. Γέμισε η Ελλάδα με διακηρύξεις πατριωτικού χαρακτήρα , αλλά πατριωτική πολιτική δεν βλέπουμε...
Του Σωτήρη Σιδέρη
Νευρικότητα σε βαθμό υστερίας, εκδήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή, χρησιμοποιώντας τοξική ρητορική κατά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος του απάντησε πολύ σκληρά, ανοίγοντας μια νέα σελίδα στη μεταξύ τους αντιπαράθεση, μετά από δύο χρόνια. Εκ των πραγμάτων ο Μητσοτάκης, ανέδειξε τον πρώην πρωθυπουργό, ως βασικό πολιτικό του αντίπαλο πριν καν ανακοινώσει τις όποιες αποφάσεις του ο Τσίπρας. Ελλείψει ισχυρού ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης προσπαθεί να δημιουργήσει ένα μεταλλαγμένο αντιΤσίπρα Μέτωπο, όχι με βάση τις θέσεις του για το μέλλον της χώρας, αλλά με προσφυγή στο 2015 και ενώ τα σκάνδαλα τον έχουν περικυκλώσει. Ενώ βρίσκονταν στο βήμα της βουλής, ήταν εμφανής η ανησυχία του για κρίση εμπιστοσύνης που διαπερνά τις σχέσεις του με την κοινωνία.
Αλλά προς τι ο πανικός, αν πράγματι, όπως ισχυρίζεται, οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας; προς τι οι αναφορές του στον Τσίπρα, εφόσον πιστεύει ότι ο λαός δεν τον θέλει;. Η παρουσία του στο Μέγαρο Μαξίμου έχει μετατραπεί πλέον σε έναν διαρκή αγώνα πολιτικής επιβίωσης. Και έτσι θα πορευθεί η χώρα στο εξής, έχοντας ως αστάθμητο παράγοντα τον Αλέξη Τσίπρα. Πέραν αυτών η ανακοίνωσή του για αναστολή επί τρίμηνο εξέτασης νέων αιτήσεων ασύλου είναι για εσωτερική κατανάλωση και μόνο.
Ειδικού Συνεργάτη
Έντονο προβληματισμό για το ενδεχόμενο να υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις στις οικονομίες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ και κυρίως της ΕΕ, αναπτύσσονται στο πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο των χωρών της Δύσης. Αναλυτές ευρωπαϊκών τραπεζών επισημαίνουν ότι οι πρόσφατες αποφάσεις του ΝΑΤΟ για αυξημένες αμυντικές δαπάνες στο 5% ΑΕΠ θα έχουν περιορισμένη θετική επίδραση στην αύξηση του ΑΕΠ ενώ θα πλήξουν σκληρά τα νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, οι αποφάσεις σε ΝΑΤΟ και ΕΕ θέτουν νέες προκλήσεις για τους εξοπλισμούς της χώρας μας, καθώς οι δύο οργανισμοί, δεν μπορούν να εγγυηθούν τα σύνορα μας από σύμμαχο χώρα ή υποψήφιο μέλος της ΕΕ, δηλαδή την Τουρκία..
Στο ίδιο πλαίσιο, εγείρονται σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο, όλα αυτά μπορούν από μόνα τους να οικοδομήσουν μια νέα στρατηγική ασφάλειας, γιατί οι προκλήσεις του μέλλοντος δεν είναι μόνο γεωπολιτικές, είναι και κοινωνικές και πολιτικές και η κλιματική αλλαγή προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στα οικονομικά μοντέλα σε ανατολή και Δύση. Εδώ , επιχειρούμε μια συνολική προσέγγιση των εξελίξεων , σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο, ενώ σημειώνονται και ζητήματα που αφορούν ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Του Στράτου Βαλτινού
Σε κρίση πανικού η κυβέρνηση με τη μαζική είσοδο μεταναστών στην Κρήτη που προωθούνται από τη Λιβύη. Το γεγονός αυτό, που θυμίζει ένα ακόμη κήρυγμα με ακροδεξιά ρητορική κατά της “ εθνικής εξαίρεσης” δηλαδή της Αριστεράς, έχει καταρρεύσει. Όταν το 2015 πλημμύρισαν τα νησιά από μετανάστες που προέρχονταν από την Τουρκία, η ΝΔ, ξεσάλωσε και με την γνωστή ακροδεξιά ρητορική της, επιτέθηκε στην τότε κυβέρνηση. Η οποία έκανε το αυτονόητο, προστάτευσε τον κόσμο και ο Τσίπρας είχε δηλώσει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, όταν βάρκες με μικρά παιδιά και γυναίκες φθάνουν στα νησιά.
Γιατί αν όλοι αυτοί παραβίαζαν τα σύνορα κατά την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ, έπρεπε να βυθίσουν τα φουσκωτά και τα πλοιάριά τους με χιλιάδες πνιγμένους. Που είναι τώρα τα σύνορα για τον Μητσοτάκη, τον Βορίδη, τον Πλεύρη, τον Γεωργιάδη και όλους αυτούς τους υστερικούς πατριδοκάπηλους; γιατί δεν απωθούνται και γιατί δεν τρυπάνε τις βάρκες ή δεν τις βυθίζουν; γιατί ήδη η κυβέρνηση είναι στο στόχαστρο για κατάφωρες παραβιάσεις του ανθρωπιστικού δικαίου. Και ας είναι γνωστό πως είναι πίεση προς την Ελλάδα και εκβιασμοί προς ΕΕ για περισσότερο χρήμα, γιατί αυτά θα συζητηθούν σήμερα στη Λιβύη με τον Πλεύρη παρόντα. Αρκεί όμως να λυθεί το πρόβλημα; όχι βέβαια. Δεν είναι τόσο εύκολο…
Σπύρος Σουρμελίδης Το Δημοψήφισμα του 2015 δεν αλλαξε την ουσία της διαπραγμάτευσης μεταξύ Ελλάδας και δανειστών-εταίρων. Αλλαξε όμως την ισορροπία των πολιτικών παραγόντων της διαπραγμάτευσης. Και τη θέση της κυβέρνησης του Αλ. Τσίπρα, εντός και εκτός της χώρας, ενω ταυτόχρονα οδήγησε τις κυβερνήσεις των βορείων να αποδεχθούν οτι συνομιλητής τους ηταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και μόνο αυτή. Πρωτη η Ανγκελα Μέρκελ εγκατέλειψε την τακτική της αξιοποίησης του διχασμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Η 10η επέτειος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015, είναι μια ακόμα καλή ευκαιρία για να υπάρξει ενα πραγματικός διάλογος για την ελληνική χρεοκοπία, για τις αιτίες που η Ελλάδα, το κράτος, χρεοκόπησε. Οπως επίσης και για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις και ευρύτερα οι πολιτικές δυνάμεις, την κρίση και την έξοδο απο αυτήν.
