Κάποιοι στη Νάξο , αξιωματούχοι μάλιστα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, του Δήμου συγκεκριμένα, αφού μελέτησαν, συζήτησαν και ένοιωσαν σίγουροι ότι βρίσκονται στην σωστή πλευρά της ιστορίας, αποφάσισαν ότι λίγο πολύ είναι διχαστικό για την κοινωνία, ιδίως για τη νεολαία να υπάρξει μια προσθήκη , το όνομα του Μανώλη Γλέζου, στο Γενικό Λύκειο Νάξου, γενέτειρα του σπουδαίου αγωνιστή που ξεχώρισε για τον πατριωτισμό του. Το ζήτημα δεν θα ήταν σημαντικό αν ο Δήμος όπως λέει θέλει να τιμήσει με άλλον τρόπο τον Γλέζο απορρίπτοντας την πρόταση. Το ανησυχητικό είναι το επιχείρημα του διχασμού που επικαλέστηκε, για έναν άνθρωπο που υπήρξε σύμβολο ενότητας και που ποτέ δεν δίχασε. Ήταν μια απόφαση ωδή στο διχασμό εν ονόματι της δικής τους ενότητας. Μα αν ο Γλέζος διχάζει στο Λύκειο, πως θα ενώνει αν δοθεί το όνομά του σε ένα άλλο κτίριο ή δρόμο. Μόνοι τους λοιπόν , αυτοί και η εμφυλιοπολεμική σάρκα τους το ξέρουν….
Του Σωτήρη Σιδέρη
Περιχαρής η κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό φυσικά χειροκρότησε την , προφανώς ομόφωνη απόφασή τους, να πετσοκόψουν τα αναδρομικά των συντάξεων σε ποσοστό 60%, παραβιάζοντας την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Χειροκρότησε γιατί κάνει αυτό που πιστεύει και γιατί έπρεπε να πάρει χρήματα που θα τα χαρίσει σε άλλους , καθώς το ένα είναι συνάρτηση του άλλου. Κόβει από τους συνταξιούχους, γιατί την ίδια ακριβώς στιγμή το δικαστήριο απάλλασσε δεκάδες τραπεζικά στελέχη για θαλασσοδάνεια δισεκατομμυρίων , γιατί αυτό αποφάσισε η κυβέρνηση αλλάζοντας τον ποινικό κώδικα, παρέχοντας ασυλία σε όλους αυτούς που οδήγησαν και τις τράπεζες στην χρεοκοπία.
Η πρώτη συνεδρίαση της Διακομματικής Επιτροπής για τη Θράκη την Τρίτη 28 Ιουλίου, ήταν η αποθέωση της αμηχανίας. Η κυβέρνηση δια της Ντόρας Μπακογιάννη δεν είχε την παραμικρή ιδέα να παρουσιάσει, για όραμα δεν μιλάμε αυτά αφορούν ηγέτες, αντίθετα , αν και ήταν η πρώτη συνεδρίαση ανέκυψαν σοβαρά ζητήματα που απαιτούν εξηγήσεις και διευκρινίσεις. Υπάρχει το ενδεχόμενο στην πορεία η Επιτροπή, να βρεθεί αντιμέτωπη με υποδαύλιση αιτημάτων και πιέσεων και εκ μέρους των μειονοτικών και εκ μέρους της Άγκυρας και να ανοίξει μια συζήτηση σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία.
του Σωτήρη Σιδέρη
H Ελλάδα και η Τουρκία είναι πλέον έτοιμες να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με άγνωστες προς το παρόν προυποθέσεις, αν και εκτιμάται ότι θα κυριαρχήσει το περιεχόμενο των διερευνητικών συνομιλιών ,δηλαδή οι οριοθετήσεις . Η ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας ότι σταματά προσωρινά το πρόγραμμα του Ουρούτς Ρέις, είναι άγνωστο προς το παρόν με τι αντάλλαγμα έγινε, δεδομένης της κουλτούρας που παζαριού που είναι τρόπος ζωής και για την τουρκική διπλωματία. Φυσικά ο κίνδυνος ανάφλεξης δεν έχει εκλείψει και φάσεις χαμηλής και υψηλής έντασης θα εναλλάσσονται.
Το 1996 ο Μπίλ Κλίντον διαμεσολάβησε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για να μην προκύψει συνολική σύρραξη, αφήνοντας πίσω του τις «γκρίζες ζώνες». Το 2020 είναι η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ που ανέλαβε να αποτρέψει την ελληνοτουρκική σύγκρουση, οδηγώντας όμως τις δύο χώρες στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για την ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.
Η κραυγαλέα απουσία του Αμερικάνου φίλου, (κυρίως λογω Τράμπ), έδωσε την δυνατότητα στην καγκελάριο Μέρκελ, να αναλάβει αυτή τον ρόλο το ρυθμιστή των καταστάσεων στα όρια της ΕΕ, με την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική. Αλλά και η ανάγκη του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναζητήσει ένα ισχυρό παράγοντα για να μιλήσει με τον Ερντογάν. Η Αγκελα Μέρκελ φιλοδοξεί να καθορίσει πλέον τους διακανονισμούς, αξιοποιώντας την ισχύ της, που είναι τα …λεφτά και ας μην χρησιμοποιεί κανόνια.
