Του Σωτήρη Σιδέρη
Η τριτοκοσμική επικοινωνιακή διαχείριση που επέλεξε η κυβέρνηση για την υποδοχή της φρεγάτας Belharra, βρίσκεται σε ευθεία συνάρτηση με την κεντρική επιλογή του πρωθυπουργού να προβάλλεται μια κατασκευασμένη θετική ατζέντα μέσα και έξω από την Ελλάδα. Εντός της χώρας , ο λαός ευημερεί και στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας είναι περίπου το .. ηρεμιστικό της Δύσης. Ο διασυρμός από την νέκρωση του FIR, η τελευταία θέση στην Ευρώπη ως προς την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, η ακραία ακρίβεια, τα ανοιχτά θέματα με την Τουρκία, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, το Κυπριακό και ο επικίνδυνος Τραμπ, είναι σαν να μην υπάρχουν.
Και αν εμφανιστούν, όπως έγινε τώρα με την πρωτοβουλία του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν να θέσει τα ζητήματα του Αιγαίου προαναγγέλλοντας , για μια ακόμη φορά από την Άγκυρα, συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν , η διαχείριση θα είναι και πάλι επικοινωνιακή. Το Κυπριακό σχεδόν έχει αφοριστεί ως πρόβλημα από την ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού και η Κυπριακή Δημοκρατία όλο και απομακρύνεται από την Ελλάδα και περνά στην ζώνη επιρροής του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Αλλά η Άγκυρα τι ακριβώς θέλει; μάλλον και ο Ερντογάν θέλει με τον δικό του τρόπο να εμφανίζεται ως δύναμη στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος, συνομιλώντας με άνεση, είτε με τις ΗΠΑ, είτε με την Ρωσία, είτε με την Ελλάδα. Δηλαδή έχουμε διαχείριση της ακινησίας
Χριστίνα Παπασταθοπούλου
Ο θυμός που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία ή σ’ ένα μεγάλο κομμάτι αυτής, και δυστυχώς εκδηλώνεται και σε καθημερινές συμπεριφορές, δεν έχει να κάνει απόλυτα με τα γεγονότα που έχουν συμβεί και εξακολουθούν να συμβαίνουν. Δηλαδή τα τεράστια και σοβαρά σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, το πολύνεκρο δυστύχημα-έγκλημα των Τεμπών, την τραγική κατάσταση με την ακρίβεια, την πρωτοφανή στεγαστική κρίση και πολλά άλλα.
Εχει να κάνει περισσότερο με το καθεστώς ατιμωρησίας που επικρατεί στη χώρα και με την απουσία λογοδοσίας των πρωταγωνιστών των σκανδάλων. Και έτσι οι πολίτες «πνιγμένοι» μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά τους βλέπουν τους υπεύθυνους τραγωδιών να παραμένουν στο απυρόβλητο, τους αρμοδίους κρίσιμων αλλά λανθασμένων αποφάσεων να διατηρούνται στις θέσεις τους και εκείνες τις «παραδειγματικές τιμωρίες» που εξαγγέλλονται από κυβερνητικά χείλη να είναι απλά ψευδείς προσδοκίες.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Η τραγική πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση της κινητοποίησης των αγροτών είναι ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να χειραγωγήσει, να ενοχοποιήσει και να διαβάλλει αυτή τη μεγάλη κοινωνική διαμαρτυρία, όπως έχει κάνει σε άλλες περιπτώσεις. Ο λόγος είναι απλός. Εδώ πρόκειται για λαική κινητοποίηση μιας μεγάλης κοινωνικής ομάδας που στήριξε η κοινωνία, που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί, ούτε να την τερματίσει με μια ψηφοφορία στη βουλή. Η κυβέρνηση ηττήθηκε πολιτικά και ηθικά, ανεξάρτητα από την συνέχεια της κινητοποίησης.
Αντίθετα, άλλη διαχείριση είχε το πόρισμα της Επιτροπής για το μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών. Η αιτία του επικίνδυνου μπλακ άουτ ήταν το απαρχαιωμένο σύστημα εναέριας κυκλοφορίας και η συζήτηση σταματά εδώ . Αλλά αν η έννοια της πολιτικής ηθικής επιδρούσε στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Μεταφορών , οι παραιτήσεις έπρεπε να ήταν αυτονόητες. Φυσικά ο πρωθυπουργός άφαντος. Τρίτο σκάνδαλο η άρνηση της ΑΑΔΕ να παραδώσει στους ορκωτούς λογιστές στοιχεία για τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το γραφείο που πήρε την εργολαβία παραιτήθηκε και η ΑΑΔΕ βάφτισε τον έλεγχο προαιρετικό, ενώ είναι υποχρεωτικός. Η τοξικότητα θα απογειωθεί με κινητήριο δύναμη τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ποιος απειλεί την Ευρώπη: ο Πούτιν ή ο Τραμπ; ανήσυχες και σχεδόν εμβρόντητες από τις απειλές του Αμερικανού προέδρου κατά της Γροιλανδίας οι ευρωπαικές χώρες οδηγούνται σε έναν μεγάλο διχασμό. Εκεί που υποτίθεται ετοιμάζονταν αν πολεμήσουν κατά του “εισβολέα” Πούτιν, νοιώθουν τόσο πολύ εκτεθειμένες από τις ΗΠΑ του Τραμπ που αδυνατούν να ιεραρχήσουν τις απειλές κατά τρόπο πειστικό. Η πρωτοβουλία Γαλλίας – Αγγλίας, Γερμανίας για την αποστολή στρατιωτικής δύναμης στην Γροιλανδία, μάλλον θα ερεθίσει περισσότερο τον Τραμπ.
Τώρα όμως που το ΝΑΤΟ εξαερώνεται από τις ίδιες τις ΗΠΑ, τι θα συμβεί; Ήδη οι μεγάλες χώρες της ΕΕ προσπαθούν με σχήματα “προθύμων”, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αλλά είναι σαφές ότι έχουν πρόσκαιρο χαρακτήρα, πέραν του ότι δεν θα αντιπαρατεθούν στρατιωτικά με τις ΗΠΑ ποτέ. Οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης καταλαβαίνουν τώρα, τι σημαίνει ένα κράτος -μέλος του ΝΑΤΟ να απειλεί ένα άλλο κράτος , την Δανία εν προκειμένω. Όπως κάνει επί δεκαετίες η Τουρκία κατά της Ελλάδας. Ο πολιτικός θάνατος του ΝΑΤΟ όμως, δημιουργεί νέα δεδομένα και για τη χώρα μας. Είναι μήπως ορατό στον ορίζοντα ένα μεγάλο αντιαμερικανικό κίνημα στην Ευρώπη; Η ΕΕ παραπαίει και το ΝΑΤΟ δεν αισθάνεται καθόλου καλά , αλλά τι έρχεται;
Ανδρέας Πιμπίσιης
Κατασκευή νέων υποδομών αλλά και βελτίωση υφιστάμενων, συζήτηση για αμυντικό εξοπλισμό και εκπαίδευση προσωπικού, είναι μερικές από τις κινήσεις που προωθούνται από αμερικανικής πλευράς στην Κύπρο, στο πλαίσιο της συνεργασίας των δύο χωρών.
Τα επόμενα βήματα σ’ όλο το φάσμα της αμυντικής συνεργασίας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κυπριακή Δημοκρατία καταγράφονται σε αμερικανικό σημείωμα, το περιεχόμενο του οποίου ο «Φ» έλαβε γνώση. Τα τέσσερα βασικά σημεία της συνεργασίας, όπως αναφέρονται και στο αμερικανικό σημείωμα, αφορούν:
• Αμυντικές υποδομές, αμυντικό εξοπλισμό.
• Στρατιωτική εκπαίδευση.
• Πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας.
Όσον αφορά τις αμυντικές υποδομές η έμφαση δίνεται σε τρία σημεία:
