Κάθε φορά που μια κυβέρνηση επιχειρούσε να εξισορροπήσει κάπως την κατάσταση και να βελτιώσει την ζωή των εργαζομένων, ο ΣΕΒ έβγαινε  στα κάγκελα γιατί διαπίστωνε «επιδείνωση του οικονομικού κλίματος», έκανε λόγο για κινήσεις που πλήττουν την επιχειρηματικότητα και προέβλεπε πολλά δεινά.
Ποτέ όμως ο ΣΕΒ δεν διαπίστωσε πρόβλημα με τα θαλασσοδάνεια, δανεικά και αγύριστα στα μέλη του, ποτέ δεν προέβλεψε κινδύνους για το λεγόμενο «επιχειρείν» από την κατάργηση κάθε προστατευτικού νόμου για τους εργαζόμενους, ούτε ανησύχησε για την εφιαλτική μείωση μισθών και συντάξεων.

Αντίθετα ένοιωθε ευτυχία. Θεωρούσε ευλογία την μείωση μισθών και την μετατροπή των χώρων εργασίας σε κάτεργα γιατί ισχυρίζονταν ότι έτσι θα γίνει πιο ανταγωνιστική η Ελλάδα. Και αφού όλα αυτά συντελέστηκαν εις βάρος όλων των  εργαζομένων η Ελλάδα εξακολουθεί να μην είναι ανταγωνιστική. Αλλά και πάλι γι αυτό,  δεν φταίει ο ΣΕΒ ούτε  ότι τα κέρδη που πάνε στην Ελβετία και οι ζημιές στρέφονται κατά των εργαζομένων.
Τώρα που η Ελλάδα βγήκε από το μνημόνιο ο ΣΕΒ απαιτεί και πάλι . Κάθε απόπειρα να βελτιωθεί η ζωή των Ελλήνων αποτελεί απειλή για το επιχειρείν. Και απαιτεί «μεταρρυθμίσεις». Ποιος τους εμπόδισε άραγε να γίνουν η κινητήρια δύναμη της 4ης βιομηχανικής επανάστασης;  Κανείς φυσικά. Μα δεν τους ενδιαφέρει η 4η βιομηχανική επανάσταση, ούτε ο ανταγωνισμός, ούτε η ανάπτυξη. Τους ενδιαφέρει μόνο ό,τι τους αποφέρει κέρδη , κυρίως αν δεν ελέγχονται οι βιομηχανίες τους  και οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Γι αυτό και θεωρούνται παρασιτική δύναμη και όχι οικονομική.