Η δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ , δεν είναι ένα κοινό έγκλημα. Είναι άλλου επιπέδου ζήτημα  και ήρθε  να μας υπενθυμίσει με τραγικό τρόπο  ότι τα παλιά ερωτήματα για την εγκληματικότητα γίνονται εύκολα επίκαιρα, όσο η πολιτική του Νόμος και Τάξη στρέφεται κατά της κοινωνίας και όχι κατά των συμμοριών.

Είναι πολύ εύκολο για την ΕΛ.ΑΣ με μια δήθεν αθώα διαρροή του τύπου « εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα..»,  να αποφεύγει την κριτική. Ο Καραϊβάζ ήταν αστυνομικός συντάκτης, πολύ γνωστός στην αστυνομία. Αν είχε εμπλακεί σε οποιαδήποτε παράνομη συναλλαγή η ΕΛ. ΑΣ φυσικά και θα το ήξερε, κάτι όμως που ο ίδιος απέρριπτε με οξύτητα στα κείμενά του. Αν όχι όφειλε να τον προστατεύσει , γιατί όπως είπε και η Ούρσουλα  Φον Ντερ Λάιεν, η ελευθερία του τύπου είναι ύψιστη προτεραιότητα και αξία .  Όλα αυτά σημαίνουν ότι η δολοφονία ενός δημοσιογράφου είναι ένα ξεχωριστό γεγονός και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και  αποτελεί πλήγμα και για την ίδια την αστυνομία, με κύκλους της οποίας βρίσκονταν σε αντιπαράθεση ο δολοφονημένος και αυτό προκύπτει αβίαστα από τα άρθρα του. Όσο πιο γρήγορα συλληφθούν οι δολοφόνοι, τόσο το καλύτερο για την δημοκρατία.