Το Ουρουτς Ρέϊς πλέει στα δέκα μίλια από το Καστελλόριζο. Στην Αθήνα επικρατεί νεκρική σιωπή.  Ούτε το ΓΕΕΘΑ, ούτε το υπουργικό συμβούλιο, ούτε το ΚΥΣΕΑ ενοχλείται. Τα κόμματα λες και συνοδεύουν τον Επιτάφιο.

Η Ελλάδα ταπεινώνεται. Δεν είναι ένδειξη ψυχραιμίας αυτή η συμπεριφορά. Είναι απόδειξη ότι κυριαρχεί η κουλτούρα παραίτησης. Η κυβέρνηση διέταξε τον στόλο να παραταχθεί στα 100 μίλια από το Καστελλόριζο , αλλά στα δέκα μίλια δεν αντιδρά.  Δεν είναι  ο λαός που πρέπει να απαντήσει να απαντήσει τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση. Από μόνη της πρέπει να  πάρει αποφάσεις. Κανείς δεν θέλει πόλεμο, αλλά ούτε  ένας δεν θέλει και την ταπείνωση.
 Η κυβέρνηση ζήτησε  κυρώσεις στα 60 μίλια , αλλά σε λιγότερο από δέκα μίλια στέλνει επιστολές ζητώντας απεγνωσμένα να αναλάβουν οι δυτικοί τις ευθύνες του πρωθυπουργού. Ενός πρωθυπουργού  που ζει σε δικό του κόσμο, σε δική του διάσταση, ξένος και εχθρικός με κάθε έννοια πολιτικής και ιστορικής ευθύνης. Την ημέρα αυτή, λες και δεν μπορούσε να πάρει μια μικρή αναβολή, ο Δένδιας ανακοίνωσε καταρχήν συμφωνία με την Αλβανία για προσφυγή στη Χάγη, αφού πρώτα υπάρξει και αφού συμφωνηθεί συνυποσχετικό.  Και νομίζει ότι γράφει ιστορία στα Τίρανα, ενώ η ιστορία γράφεται στο Καστελλόριζο.
Κανένα όργανο δεν συνεδριάζει , κανένα κόμμα δεν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να εμφανιστεί στο κοινοβούλιο, κανένας αξιωματούχος, ο υπουργός Άμυνας ή ο ΥΠΕΞ δεν συγκάλεσαν τις αρμόδιες Επιτροπές της βουλής.
Σε αυτή την γκρίζα για την Ελλάδα ημέρα, ταιριάζει τέλεια ο Καβάφης και το αριστούργημά του «περιμένοντας τους βαρβάρους»