Εκπλήσσονται ορισμένοι αριστεροί από την επιμονή διαφόρων ακροδεξιών ότι δεν υπήρξαν θύματα κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. Δεν αντιλαμβάνονται  ακόμη στην Αριστερά ότι αυτή η στάση είναι η διεθνής των ακροδεξιών που εδώ και 40 χρόνια τουλάχιστον έχουν βαλθεί να αναθεωρήσουν την ιστορία και να την προσαρμόσουν στα δόγματά τους, ενώ ξέρουν ότι υπήρξαν νεκροί. Απλά δεν τους ενδιαφέρει.  Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Πέρασαν δεκαετίες για να μπορέσουν οι προοδευτικοί Ισπανοί να αδειάσουν το μαυσωλείο του Φράνκο και το έκαναν την στιγμή που οι φασίστες σηκώνουν πάλι κεφάλι….

Οι δωσίλογοι, στις λίγες δίκες που έγιναν μετά τον πόλεμο εξέφραζαν έκπληξη  για ποιο λόγο τους έσερναν στα δικαστήρια αφού , όπως έλεγαν, απλά κομμουνιστές σκότωναν. Δηλαδή φυσιολογικά πράγματα. Μετά ήρθε η εκστρατεία εξίσωσης ναζισμού –σταλινισμού και όχι ναζισμού –κομμουνισμού όπως διατείνονται οι πιο ακραίοι.  Γιατί ο σταλινισμός αποδοκιμάστηκε από τους ίδιους τους κομμουνιστές, αλά ούτε αυτό τους ενδιαφέρει..
Μετά άρχισε η στήριξη των ακροδεξιών σε όλη την Ευρώπη από το μεγάλο κεφάλαιο , γιατί με την στήριξη του κεφαλαίου αναγεννήθηκαν. Τώρα  η μάχη δίνεται από δυσμενείς όρους για την Αριστερά.
Αυτή είναι η τραγωδία της ιστορίας. Εκεί που οι ακροδεξιοί επί δεκαετίες ήταν απομονωμένοι σήμερα εξελίσσονται σε κυρίαρχη δύναμη. Και τα χειρότερα θα έρθουν, αν δεν υπάρξει οργανωμένη αντίσταση.