Του Στράτου Βαλτινού

Ο  Βασίλης Καρράς δεν ήταν  μεγάλος καλλιτέχνης έτσι όπως τον παρουσίασαν τα ΜΜΕ,  ώστε να γίνει "λαϊκό προσκύνημα", αλλά ένας τραγουδιστής που είχε το κοινό του. Είναι διαφορετικό πράγμα η ανθρώπινη παράμετρος, η θλίψη, το πένθος, το τελευταίο χειροκρότημα, ένας θερμός επικήδειος λόγος, αλλά  το   “λαϊκό προσκύνημα”  προσδίδει άλλες διαστάσεις, που ο  Καρράς  δεν είχε. 

Λαϊκός τραγουδιστής ναι και μάλιστα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μακριά από το περιεχόμενο του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.
Η Ελλάδα είχε και έχει μεγάλους καλλιτέχνες που θα άφησαν και θα αφήσουν πίσω τους ένα τεράστιο έργο με καθολική αναγνώριση. Έργα που θα περάσουν στις επόμενες γενιές, διαχρονικά έργα, με τεράστια επιρροή στην τέχνη, τον πολιτισμό, την παιδεία, την γενικότερη κουλτούρα της χώρας μας.
Ίσως αυτή η υπερβολή αδικεί και τον ίδιο τον Καρρά. Γιατί ένιωσε την αγάπη του κόσμου όσο πάλευε με το πρόβλημα υγείας του, την συμπαράσταση και το ενδιαφέρον. Γιατί αμφιβάλλουμε αν ο ίδιος θα έβαζε τον εαυτό του στην ίδια μοίρα με τους μεγάλους του μουσικού μας πολιτισμού.

Στη χώρα της υπερβολής ζούμε είναι κατανοητό ένας θαυμαστής να εξυψώνει το ίνδαλμά του και να τον βλέπει “μεγάλο καλλιτέχνη” και να βιώνει το λαικό προσκύνημα ως αναγνώριση αυτού του μεγαλείου. Αλλά αυτό απέχει έτη φωτός από την καθολικότητα του μεγαλείου. Όπως αυτό της Σοφίας Βέμπο για παράδειγμα και πολλών ακόμη.
Δεν είναι ίσως η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για τον θρίαμβο της υπερβολής  σε αυτή τη χώρα. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, ίσως ούτε και η τελευταία. Καλό ταξίδι στον Βασίλη Καρρά. Περισσότερη σκέψη για την υπεροχή της υποκουλτούρας στα ΜΜΕ . Το τηλεοπτικό προϊόν όλο και χειροτερεύει, όλο και περισσότερο η τηλεοπτική δημοκρατία μετατρέπεται σε κρίση πολιτιστικού προιόντος.