Ένα ακόμη κραυγαλέο παράδειγμα πολιτικού κυνισμού  είναι ο Μακρόν.   Η Γαλλία βυθίζεται, αλλά ο Μακρόν αδυνατεί να διορθώσει την πορεία της και την σέρνει μαζί του στο βυθό. Επιμένει να διορίζει  πρωθυπουργούς εκφραστές μιας χρεοκοπημένης πολιτικής και να κατηγορεί τους αντιπάλους ότι αποσταθεροποιούν τη χώρα του. 

Προσπαθεί να παρατείνει την δική του παραμονή στα Ηλύσια Πεδία, αλλά τον σφυροκοπούν από όλες τις πλευρές. Η κρίση στη Γαλλία φέρει το όνομά του , αλλά  προσποιείται  ότι δεν καταλαβαίνει. Καθόλου τυχαίο που τον κατηγορούν ότι έφερε τη Γαλλία σε τέτοια κρίση που θυμίζει την Ελλάδα του 2010.  
 Τόσο η Αριστερά, όσο και η Λεπέν ετοιμάζονται για νέες προτάσεις μομφής και ζητούν την παραίτηση του Μακρόν για να γίνουν προεδρικές εκλογές. Ο ίδιος αρνείται. Από την Αίγυπτο  όπου πήγε για να πάρει μέρος στη σύνοδο για τη Γάζα ,  ο Μακρόν  προτίμησε να επιτεθεί στην αντιπολίτευση. 

«Μην ξεχνάτε ποτέ ότι η εντολή που μου έδωσε ο γαλλικός λαός είναι να υπηρετώ, να υπηρετώ και να υπηρετώ, να δίνω απαντήσεις στα ερωτήματα των απλών Γάλλων πολιτών και να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για την ανεξαρτησία της Γαλλίας»,  είπε και πρόσθεσε:  «Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της κυβέρνησης... Θα συνεχίσω να διασφαλίζω τη σταθερότητα».

Πρώτον δεν υπηρετεί τον γαλλικό λαό γιατί η οργή είναι κυρίαρχη στη χώρα του . Ούτε τη σταθερότητα υπηρετεί, επιμένοντας να αρνείται την πραγματικότητα στη Γαλλία. 
Το σύστημα μισεί την Αριστερά. Μπορεί αυτή τη στιγμή να ορθώνονται εμπόδια στην Λεπέν, είναι όμως βέβαιο ότι το μεγάλο κεφάλαιο και πολλές ακόμη δυνάμεις θα την προτιμήσουν ώστε να μην αναδειχθεί νικήτρια η Αριστερά. Άλλωστε ο αφορισμός της Αριστεράς και η άρνηση του Μακρόν να διορίζει Αριστερό πρωθυπουργό, παρά το γεγονός ότι νίκησε στις βουλευτικές εκλογές, αποκαλύπτει την αλήθεια. 
Αλλά η Αποκάλυψη φαίνεται ότι κοντοζυγώνει στη Γαλλία...