και όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες

Με μελανά γράμματα περιγράφει η δεξαμενή σκέψης Bertelsmann Stiftung, την κοινωνική κατάσταση στα κράτη –μέλη της ΕΕ καθώς σε έκθεσή της τονίζει ότι «Ο δείκτης κοινωνικής δικαιοσύνης αποκαλύπτει άκρως εκρηκτική κατάσταση στην Ευρώπη».
Ειδικότερα για την χώρα μας, η δεξαμενή σκέψης προειδοποιεί ότι «η παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα».

Σύμφωνα με την έκθεση, η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή οφείλει να εντείνει τις προσπάθειές της για να αντιμετωπίσει φαινόμενα κοινωνικής αδικίας στην ΕΕ, καθώς η έλλειψη οικονομικής ισορροπίας ανάμεσα σε κράτη-μέλη διογκώθηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αναφέρει δημοσίευμα της διαδικτυακής πύλης Euractiv που παρουσιάζει την έκθεση

Συγκεκριμένα, η ετήσια έκθεση της δεξαμενής σκέψης για το 2014 συγκρίνει τα 28 κράτη-μέλη με έξι κριτήρια: πρόληψη της φτώχειας, ισότιμη εκπαίδευση, πρόσβαση στην αγορά εργασίας, κοινωνική συνοχή και απαγόρευση διακρίσεων, υγεία και δικαιοσύνη και συμπεραίνει ότι υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις εντός της ΕΕ.

Ειδική αναφορά γίνεται στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο τέλος της κατάταξης με δείκτη ανεργίας των νέων κοντά στο 60%, δραματική αύξηση του κινδύνου φτωχοποίησης ιδίως για νέους και παιδιά, ένα σύστημα υγείας παραγκωνισμένο λόγω λιτότητας, διακρίσεις κατά μειονοτήτων ως συνέπεια των ενισχυμένων ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων και ένα υπέρογκο χρέος που αποτελεί βάρος για τις επόμενες γενιές.

«Αυτές οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι οι περικοπές που εισήχθησαν λόγω κρίσης δεν εφαρμόζονται με ισορροπημένους χειρισμούς σε όλο τον πληθυσμό» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.

Η έκθεση επίσης φέρνει στο φως, εκτός από τις διαφορές βορρά-νότου, και έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στις γενιές, καθώς οι νέοι μαστίζονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την κρίση σε σχέση με τους γηραιότερους.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ανακοινώσει ότι στις προτεραιότητες για την επόμενη πενταετία υπάρχει η δέσμευση για καταπολέμηση της ανεργίας των νέων, την αντιμετώπιση των καταχρήσεων στα συστήματα πρόνοιας των κρατών-μελών, τη διασφάλιση δίκαιων συστημάτων κοινωνικής προστασίας, καθώς και καλύτερη διαχείριση ζητημάτων που προκύπτουν από τη μετανάστευση.