Του Νίκου Γεωργιάδη
Το ζητούμενο το 1973 -74 ήταν ο πλήρης εκδημοκρατισμός μίας μετεμφυλιακής Ελλάδας με βασικό χαρακτηριστικό μία δημοκρατία πολυτραυματία που κατέληξε σε μία στρατιωτική Χούντα.
Το 2026, πενήντα τρία χρόνια μετά, το ζητούμενο είναι η απαλλαγή της πολιτικής ζωής από το σύνδρομο της Κολομβίας ,όπου η πολιτική ζωή μονοπωλείται αν δεν καθοδηγείται από δομές θεσμικού υποκόσμου.
Και τότε ,το 1973-74 , οι πολιτικές ηγεσίες της Μεταπολίτευσης αποτύγχαναν να εμφυτεύσουν λειτουργικά και αποτελεσματικά στο σύστημα τα χαρακτηριστικά μίας σύγχρονής Δημοκρατίας.
Η μετεμφυλιακή περίοδος συνέβαλε επί της ουσίας και πέρα από αυτάρεσκες πολιτικές προσεγγίσεις στην διαμόρφωση συνθηκών εξουσίας από το δωσιλογικό σύστημα αναφοράς όπως διαμορφώθηκε στα χρόνια της Κατοχής. Ήταν αναμενόμενο έως και αυτονόητο πώς εκείνο το πολιτικό σύστημα θα κατέληγε κάποια στην ακραία πολιτική του έκφραση, δηλαδή του Pronunciamento των αξιωματικών της Χούντας το 1967.
Η Χούντα επανέφερε την δωσιλογική υπερδεξιά ως κινητήριο ιδεολογική δύναμη στην διαμόρφωση του οικονομικού και κατά συνέπεια του κοινωνικού μοντέλου που υιοθετήθηκε από την στρατιωτική Χούντα. Ένα μοντέλο απόλυτης ατιμωρησίας και ασυδοσίας ως προς τον τρόπο επιβολής των οικονομικών, εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων.
Η πτώση της Χούντας ήταν αποτέλεσμα μίας συγκυριακή σύνθεσης παραγόντων. Η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο με την τελικά αίσια εξέλιξη για Αμερικανούς και Ισραήλ του πολέμου του Γιόμ Κιπούρ και η ήττα του Νασερισμού στην Αίγυπτο διαμόρφωναν τότε την μεγάλη εικόνα σε ακραίες ψυχροπολεμικές συνθήκες.
Η χαοτική εξέλιξη μετά το Πολυτεχνείο με την πτώση την ολοκληρωτική ήττα της φράξιας Παπαδόπουλου – Μαρκεζίνη, το χουντικό πραξικόπημα κατά Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την 2η ιστορική εθνική ήττα για την Ελλάδα εντός του 20ου αιώνα μετά την Μικρασιατική τραγωδία ,διαμόρφωσαν τις εσωτερικές κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα.
Η καθεστωτική αλλαγή στηρίχτηκε πάνω στα ίδια ιστορικά πολιτικά «απόβλητα» που διαμόρφωσαν την μετεμφυλιακή περίοδο και ηγήθηκαν της χουντικής Επταετίας. Αυτή η καθεστωτική αλλαγή εμβαπτίστηκε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ της Ιστορίας ως Μεταπολίτευση. Δεν αρκούν οι λέξεις για να ταυτοποιήσουν μία ιστορική αλλαγή.
Παρά τα εγχειρήματα εκσυγχρονισμού και πολλές φιλότιμες προσπάθειες κάποιων πανεπιστημιακών κύκλων και μεμονωμένων Πολιτικών. η Μεταπολίτευση παγιδεύτηκε μεταξύ των Συμπληγάδων. Από την μία η γονιδιακή ανάγκη πολιτικού και κοινωνικού οξυγόνου. Από την άλλη μία αχόρταγη ελίτ η οποία κατάφερε να ποδηγετήσει και να καθοδηγήσει μία κοινωνία η οποία διψούσε για μία απόδραση από το σύστημα καταστολής των επιδιώξεων της.
Οι δεκαετίες πέρασαν ,ο πλούτος ,ήρθε καταναλώθηκε , εκλάπη και εξαϋλώθηκε. Η Ελλάδα αιχμάλωτη της ίδιου του καθεστωτικού DNA , κάτι μεταξύ της εξέλιξης του Κοτζαμπασισμού και του έμφυτου βαλκανισμού λαϊκισμού αναγκάστηκε να διαχειριστεί για άλλη μία φορά την πτώχευση της. Θα ανέμενε ο «ιστορικός παρατηρητής» πώς κάτι θα έμενε από αυτήν την ταλαιπωρία. Κάποιο μάθημα. Κάποια εξέλιξη παιδαγωγικού περιεχομένου. Για άλλη μία φορά η πραγματικότητα ξεπέρασε και την πλέον αχαλίνωτη φαντασία.
Στην Ελλάδα μετά την εγκαθίδρυση του Ελληνικού Κράτους, σε αυτήν την χώρα των καλομαθημένων παιδιών της ιστορίας, υπήρξαν εξ αρχής πολύ πλούσιοι άνθρωποι αλλά καμία Αστική Τάξη όπως κοινωνιολογικά ,ιστορικά πολιτικά και οικονομικά νοείται.
Ήδη από τα τελευταία χρόνια πριν την Πτώχευση είχε καταστεί σαφές πώς ο Θεσμικός Υπόκοσμος, αυτή η χυλώδης άμορφη μάζα εξουσίας που διαθέτει ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις και σε ένα μεγάλο τμήμα της έχει κληρονομήσει τα πλούτη και τις μεθόδους του ιστορικού δωσιλογισμού, διαμόρφωνε τις εξελίξεις και επέβαλε τις επιδιώξεις της. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί όσο και άρρωστο μυαλό να διέθετε, πώς το 2026 αυτός ο Θεσμικός Υπόκοσμος, το μίγμα δηλαδή πολιτικής, παραπολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας θα κάλυπτε το σύνολο σχεδόν της της κοινωνικής δραστηριότητας.
Η μαγνητική τομογραφία της τελευταίας εικοσαετίας δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Η Ελλάδα μέσα σε δύο δεκαετίες κατάφερε να μεταλλάξει την ήδη ανίσχυρη θεσμικά δημοκρατία της σε ένα απότοκο κολομβιανού τύπου, με διακριτά οικονομικά φέουδα- καρτέλ, με ολοκληρωτική σχεδόν εργαλειοποίηση - στρατιωτικοποίηση υπό την ευρεία έννοια, του επαγγελματικού αθλητισμού, την ολοκλήρωση του συστήματος εφαρμογής των κανόνων διαφθοράς στις οικονομικές – επιχειρηματικές και άρα στις ενδοπολιτικές συναλλαγές.
Η ασυδοσία στις εργασιακές σχέσεις είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η φοροδιαφυγή είναι απόλυτη κανονικότητα και όχι κάποιες υποθέσεις υπό διερεύνηση. Η κλοπή του δημόσιου πλούτου είναι το μόνιμα ζητούμενο και όχι κάποιο «ατύχημα» της ιστορίας. Η πολιτικοποίηση της απάτης είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των εμπλεκομένων στους διαδρόμους της εξουσίας.
Αλήθεια, πενήντα χρόνια μετά το 1973 -74, από τι αποτελείται ο κορμός της καθημερινής ειδησεογραφίας με την οποία ασχολούνται τα Media. Μία μικρή έρευνα μερικών λεπτών είναι αρκετή για να πείσει πώς η καθημερινή ειδησεογραφία είναι ένα διαρκές σλάλομ μεταξύ των κραυγαλέων υποθέσεων απάτης και των υπόγειων σχέσεων των εμπλεκομένων καταρχάς μεταξύ τους ύστερα με την Πολιτική και βασικά με την Οικονομική (και πάντα θεσμική) Ελίτ.
Εκφράσεις και όροι όπως ο «ψηλός», ο «κοντός» ο «βαψομαλιάς» ο «μεθύστακας» αντικατέστησαν τα γραφικά προσωνύμια των παράνομων της Παλιάς Αθήνας, τον «Πίπη τον σουγιά» ή τον «Νιόνιο τον κατασαβίδα». Με την διαφορά ότι τα παράξενα υποκοριστικά αφορούν υπαρκτούς εν ενεργεία Πολιτικούς.
Τώρα το οργανωμένο έγκλημα διαθέτει ψηφιακά εργαλεία, θεσμικούς παράγοντες του υποκόσμου, πρόσβαση στα ερμητικά κλειστά κυκλώματα της εξουσίας. Παρακολουθούμε πρωταγωνιστές αυτής της νέας πραγματικότητας να διαπληκτίζονται στα στάδια σε δημόσια θέα, έτσι ανερυθρίαστα. Τελικά αυτό το νέο «πολιτικό θέαμα» γίνεται άμεσα καταναλώσιμο ως σύγχρονο lifestyle. Το ίδιο το σύστημα κανονικοποιεί την παραβατικότητα και την εγκληματική συμπεριφορά που την διαχειρίζεται ως προϊόν.
Στην Ιταλία από τον 19ο Αιώνα στην Καλαβρία, την Νάπολη και την Σικελία, στήθηκαν τα οργανωμένα συμφέροντα των οικονομικών παραγόντων που εναντιώθηκαν στην κεντρική εξουσία του Γκαριμπάλντι. Ιδρύθηκαν οι τρείς μεγάλες Μαφίες και μία λιγότερο ισχυρή. Τα χαρακτηριστικά που εγγυήθηκαν την επιβίωση αυτών των «ερμητικών συστημάτων» μαφίας είναι η Ομερτά, το αίμα, δηλαδή οι οικογενειακοί δεσμοί ,και στην περίπτωση των Σικελών, αυτή η απάνθρωπη ισχυρή πυραμιδωτή δομή εξουσίας που κυβερνά με τον τρόμο και τον νόμο του αίματος.
Στην Ελλάδα δεν τα κατάφεραν τόσο καλά οπότε επέλεξαν την ευκολότερη λύση. Οι μαφίες εγκαταστάθηκαν στο Κράτος. Στην αρχή του έλεγαν Κοτζαμπάσηδες, μετά τους είπαν άρχοντες νοικοκυραίους. Απομάκρυναν όποιον τους εναντιώθηκε. Δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Έβαλαν φυλακή τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης, έστειλαν στην ζητιανιά αγωνιστές, εξόρισαν, έκαψαν και πούλησαν την ψυχή αυτής της χώρας. Τώρα, πενήντα χρόνια από την εθνική καταστροφή στην Κύπρο και 104 χρόνια από την τραγωδία στην Μικρασία, ανακαλύπτουμε πώς η κανονικότητα της καθημερινότητας είναι η παραβίαση των νόμων από οργανωμένα συμφέροντα ενός αθέατου αλλά υπαρκτού Θεσμικού Υποκόσμου. Η Ελλάς υποκλίνεται.
ΠΗΓΗ:ATHENS VOICE
