Του Στράτου Βαλτινού

Οι εξελίξεις με την υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας -Κύπρου δημιούργησαν μια αμφιλεγόμενη εικόνα που δεν πρόκειται να αποσαφηνιστεί σύντομα. Στο εσωτερικό της Ελλάδας και της Τουρκίας, η αμφισβήτηση της στάσης των κυβερνήσεων είναι ισχυρή. Η τουρκική αντιπολίτευση θα ήθελε να απαιτήσει η Άγκυρα την χορήγηση άδειας ώστε να εμφανιστεί ως κυρίαρχη δύναμη έναντι της Αθήνας.

Η αντιπολίτευση στην Ελλάδα πιστεύει , ίσως όχι άδικα, ότι δεν χρειάζονταν ούτε ενημέρωση με τον τρόπο μάλιστα που έγινε, δηλαδή την εμπλοκή τη Γαλλίας και ότι η NAVTEX ήταν αρκετή. Ωστόσο, τι λέει η ρηματική διακοίνωση της πρέσβειρας της Γαλλίας προς το τουρκικό ΥΠΕΞ έχει αξία.

Αναφέρει καταρχάς τις συντεταγμένες από την έναρξη της πορείας του ερευνητικού πλοίου και τον τερματισμό του, χωρίς την ενδιάμεση πορεία. Έχει όμως και πολιτικές πτυχές. Αναφέρει  ότι, η ενημέρωση γίνεται για λόγους αβρότητας και δεν συνιστά αίτημα για την χορήγηση άδειας, αλλά και ότι η Γαλλία δεν εμπλέκεται με τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε διαφιλονικούμενες περιοχές. Από εδώ αρχίζει η νέα φάση…

Υπάρχουν δύο μέτωπα αυτή την στιγμή για κάθε κυβέρνηση. Στην Τουρκία ο Ερντογάν προφανώς επιδιώκει μια ακόμη νίκη και δεν θέλει να δημιουργηθεί ρήγμα στο υπερεθνικιστικό προφίλ του , όπως το έχει διαμορφώσει με μια σειρά από δόγματα όπως “ο αιώνας της Τουρκίας” και η “ Γαλάζια Πατρίδα”. Η αντιπολίτευση από την πλευρά της, επειδή δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τον Ερντογάν στην εξωτερική πολιτική, καθώς δεν έχει δικό της αφήγημα, θέλει να φαίνεται πιο πατριωτική και να πιέζει τον Τούρκο πρόεδρο για περισσότερη επίδειξη ισχύος. Αυτό το κάνει συχνά , είτε με την πολιτική της Τουρκίας έναντι του Ισραήλ, είτε με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις γενικότερα, είτε στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Υπό αυτή την οπτική, η υπόθεση του καλωδίου, μπορεί να είναι προς το παρόν ένα ζήτημα που θέλει να αναδείξει η αντιπολίτευση, πιστεύοντας ότι μπορεί να πλήξει το προφίλ του Ερντογάν, ωστόσο και το συγκεκριμένο ζήτημα δεν έχει λήξει και θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι το τέλος της πορείας του πλοίου για να … ησυχάσουμε.

Η καχυποψία παραμένει

Στην Αθήνα, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα με τον Μητσοτάκη. Πρώτον γιατί όλο το πολιτικό σύστημα αμφισβητεί την ειλικρίνειά του και θεωρεί ότι ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται ως η Ελλάδα να είναι θυγατρική των ΗΠΑ ή της Γαλλίας. Στο ζήτημα του καλωδίου επικρίνεται με οξύτητα η κυβέρνηση γιατί έστω ενημέρωσε την Τουρκία και ενέπλεξε και το Παρίσι, ενώ θα μπορούσε να κάνει τα πάντα μόνη της με βάση τα δικαιώματα που απορρέουν από το δίκαιο της θάλασσας.
 
Με λίγα λόγια η υπόθεση του καλωδίου ίσως είναι γίνει παρένθεση μετά από δύο χρόνια εντάσεων και παζαριού, μυστικού και φανερού, ίσως έχει κάποια απρόβλεπτα γεγονότα, αν η Τουρκία αλλάξει στάση ξαφνικά και για διάφορους λόγους επιδιώξει και πάλι παζάρι.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική από την πλευρά της απέτυχε να διαχειριστεί το εν λόγω ζήτημα από την αρχή σωστά και τελικά έφθασε σε μια αρχική λύση που θα μπορούσε να είναι και καλύτερη.
Υπό αυτή την οπτική, η μετα-navtex εποχή θα επανατοποθετήσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην αρχική τους βάση, δηλαδή την έντονα αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας , την επιδίωξή της να καταστεί η πιο ισχυρή και επιδραστική δύναμη στην περιοχή, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη, θέλει την ησυχία της και την αλλαγή ατζέντας για να πάει σε εκλογές με την δική της ατζέντα.

Εκτός και να εμφανιστεί κάτι νέο σχετικά με το τι συζητήθηκε στο παρασκήνιο μεταξύ Ελλάδας -Γαλλίας -Τουρκίας και φέρει ανατροπές.
Γι αυτό επικρατεί ανακούφιση στο Μέγαρο Μαξίμου επειδή αποφεύχθηκε μια αχρείαστη ένταση, αλλά η καχυποψία παραμένει...